แผ่นดินนั้นกว้างใหญ่แต่ผู้คนในแคว้นหลงต่างให้ความสำคัญกับสี่แคว้นใหญ่อันได้แก่หลง ไท่หยาง เสวี่ย และเฟิ่งหวง เท่านั้น หากยึดเอาป่าหงหลงเป็จุดศูนย์กลางและวาดแผนที่อย่างคร่าวๆก็จะเห็นภาพว่า แคว้นเสวี่ยอยู่ทางทิศเหนือ แคว้นไท่หยางอยู่ทางทิศตะวันออกแคว้นเฟิ่งหวงอยู่ทางทิศตะวันตก และทิศใต้เป็ที่ตั้งของแคว้นหลงนอกเหนือจากสี่แคว้นนี้แล้วก็เป็ที่ราบกว้างใหญ่อันเป็เขตแดนของชนเผ่าเร่ร่อนและผืนป่าอันเป็ที่อยู่ของสัตว์อสูรที่ร้ายกาจกว่าสัตว์ในป่าหงหลงนับสิบเท่าเป็ดินแดนรกร้างที่ยังไม่มีแคว้นใดส่งกองกำลังเข้าไปสำรวจจะมีก็เพียงพรรคใหญ่ในยุทธภพไม่กี่พรรคเท่านั้นที่เคยส่งคนเข้าไปสำรวจแต่ผลประโยชน์ที่เก็บเกี่ยวได้นั้นหาได้คุ้มค่ากับสิ่งที่ต้องจ่ายออกไม่
ิชูเร่งฝีเท้าวิ่งตามขบวนทัพไปอย่างไม่รีบร้อนนักทว่าสีหน้าที่แสดงออกมานั้นดูเหน็ดเหนื่อยยิ่งเด็กหนุ่มนึกเบื่อหน่ายตัวเองอยู่ไม่น้อยที่ต้องเสแสร้งแสดงงิ้วเช่นนี้แต่ในเมื่อท่านแม่ทัพมีคำสั่งให้เร่งความเร็วในการเคลื่อนทัพขึ้นอีกขั้นหนึ่งทุกคนต่างใช้พลังปราณเข้าช่วยในการเดินทาง และม้าก็ควบตะบึงจนฝุ่นควันลอยคลุ้งเช่นนี้แล้วจะไม่ให้เขาแสดงท่าทีเหมือนคนธรรมดาที่กำลังวิ่งตามทหารคนอื่นๆอย่างสุดความสามารถได้อย่างไร
‘นี่ถ้าไม่ต้องปิดเป็ความลับล่ะก็...’
ิชูกำลังคิดถึงท่าเท้าประจำตัวของตนหากเขาใช้ท่าเท้าไผ่เล่นลม ความเร็วในระดับกลางๆ ของกองทัพเช่นนี้จะนับเป็อะไรได้อีกทั้งแรงที่ใช้ออกก็ยังน้อยกว่ามากนัก ยิ่งคิดเด็กหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกขัดใจจนอดไม่ได้ที่จะเป่าลมออกจากปากแรงๆ เพื่อระบายความอัดอั้นภายใน
“ให้ตายสิ”
ิชูสบถพลางทอดสายตามองแผ่นหลังของทหารที่วิ่งนำอยู่เบื้องหน้าเพื่อไม่ให้เป็ที่ผิดสังเกต เด็กหนุ่มจึงจงใจวิ่งรั้งท้ายโดยทิ้งระยะห่างจากทหารแถวสุดท้ายราวสิบก้าวเขาไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลงโทษเพราะแม่ทัพได้อนุญาตให้เขาไม่ต้องคอยประกบอยู่ข้างม้าของท่านหมอเทวดาอีกแล้วเพียงแต่จะต้องตามขบวนทัพให้ทันเท่านั้นซึ่งในระยะสิบก้าวก็ถือว่าเป็ระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไป บางครั้งิชูก็แกล้งผ่อนฝีเท้าพร้อมทั้งหอบหายใจหนักๆคล้ายจะหมดแรงเต็มที แต่สุดท้ายก็สามารถวิ่งต่อไปได้ด้วยสีหน้าที่เหน็ดเหนื่อยปานจะขาดใจ
“เด็กนั่นมีความมุมานะไม่น้อยเลยนะขอรับ”
นายกองที่ควบม้าเคียงข้างรองแม่ทัพอู่เอ่ยขึ้นใบหน้าของเขาหันไปด้านหลังเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังร่างของทหารผู้หนึ่งซึ่งวิ่งรั้งท้ายขบวนทั้งหมดเด็กหนุ่มไร้พลังปราณผู้นั้นวิ่งตามกองทัพมากว่าสองชั่วยามแล้วน่าแปลกนักที่เขายังคงวิ่งต่อได้แม้ว่าจะดูเหน็ดเหนื่อยอย่างมากก็ตาม
รองแม่ทัพอู่ไม่แม้แต่จะชายตามองิชูแต่กระนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยในคำกล่าวของนายกองผู้นั้น
เทียนิชูเป็คนพิการที่ไม่อาจใช้พลังปราณได้รูปร่างของเด็กหนุ่มก็หาได้กำยำไม่ออกจะผอมแห้งไปเสียด้วยซ้ำหากเทียบกับขนาดตัวของบุรุษทั่วไปการที่เขาสามารถวิ่งเป็ระยะทางไกลได้ขนาดนี้ก็นับว่าเป็เื่เหลือเชื่ออย่างยิ่งและมันยังแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่ไม่ย่อท้อต่อความยากลำบากของเด็กหนุ่มอีกด้วย
‘คนแบบนี้นับว่าไม่เลวเลยช่างน่าเสียดายยิ่งนัก’
รองแม่ทัพผู้มีหนวดเคราขึ้นเต็มใบหน้าคิดพลางส่ายศีรษะก่อนจะกลับไปสอดส่ายสายตาระวังภัยโดยรอบตามเดิมขณะนี้พวกเขาเคลื่อนพลเข้าใกล้เมืองเยว่หลิงมากขึ้นทุกทีแล้วหากมองด้วยตาเปล่าก็จะสามารถมองเห็นแนวเทือกเขาที่ขนาบข้างเมืองเยว่หลิงได้ไม่ยากเขาเทือกหนึ่งเป็เทือกเขาที่เชื่อมต่อกับป่าหงหลงส่วนอีกเทือกหนึ่งนั้นเป็แนวสันเขาที่ผุดขึ้นกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เทือกเขาทั้งสองนี้มีส่วนที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งนั่นก็คือมันเป็เขาหินปูนที่สูงชันยากที่จะปีนป่ายขึ้นไปได้ ที่เชิงเขามีต้นไม้ขึ้นอยู่หนาแน่นทว่าบนยอดเขานั้นกลับมีต้นไม้ขึ้นอยู่เพียงประปรายมองเห็นแต่สีขาวโพลนของหินปูนเป็ส่วนใหญ่และมีสีของต้นไม้แซมอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เทือกเขาสองลูกนี้เป็ปราการด่านสำคัญที่ทำให้เยว่หลิงยืนหยัดต้านศัตรูได้อย่างยาวนานและยังเป็เหตุผลที่ไท่หยางไม่คิดโจมตีเมืองนี้ก่อนเป็อันดับแรกแต่ก็เป็เหตุผลที่ทำให้มันถูกโจมตีในภายหลังเช่นกันทั้งนี้ก็เพราะว่าการศึกที่ชายแดนแคว้นหลงกับไท่หยางกินเวลายาวนานเกินไป จนในที่สุดกุนซือเอกแห่งทัพไท่หยางก็ตัดสินใจส่งทัพเข้ายึดเมืองเยว่หลิงอันเป็จุดยุทธศาสตร์สำคัญที่เคยหลีกเลี่ยงมาก่อนเพื่อหมายจะใช้เยว่หลิงเป็ฐานที่มั่นในการรุกรานแคว้นหลงต่อไป
ในระยะห่างเท่านี้แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงก็ไม่สามารถได้ยินเสียงอันใดจากเมืองเยว่หลิงและจากอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำใหญ่ได้ทุ่งหญ้ารกร้างที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำต้าเฉอนั้นเป็ที่ตั้งของกองทัพแคว้นไท่หยางตามรายงานทว่าตอนนี้มันกลับมิใช่ข้อมูลที่ถูกต้องนัก
สีหน้าของิชูเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อััได้ถึงกระแสพลังมากมายที่อีกฝั่งหนึ่งของเทือกเขาเด็กหนุ่มซ่อนมือไว้ด้านหลังและดีดนิ้วทีหนึ่งก็ปรากฏนกกระจอกตัวเท่าฝ่ามือขึ้นจากความว่างเปล่าเขาสั่งให้มันบินไปสำรวจพื้นที่รอบเมืองเยว่หลิง เป็สิ่งตอบแทนที่เขาให้ชีวิตและเจตจำนงเสรีแก่มัน
เ้านกน้อยทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วขณะเดียวกันภาพที่ิชูมองเห็นก็ปรากฏภาพของท้องฟ้าซ้อนทัพเข้ามาหากเป็คนอื่นได้เห็นภาพเช่นนี้คงรู้สึกวิงเวียนมิใช่น้อยทว่าิชูกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะเขาฝึกใช้ทักษะนี้จนชินเสียแล้ว
ทักษะนี้ยังไม่มีชื่อเรียกมันเป็ทักษะที่ทำให้ิชูสามารถมองผ่านสายตาของสิ่งมีชีวิตที่เขาสร้างขึ้นจากพลังิญญาได้ภาพที่เห็นจะซ้อนทับกันกับภาพที่เขาเห็นอยู่ คล้ายกับมีหมอกบางๆ อยู่ตรงหน้า แรกๆิชูก็ต้องหลับตายามที่ใช้ทักษะนี้แต่พอฝึกใช้บ่อยเข้าเขาก็สามารถทำกิจกรรมต่างๆ ไปพร้อมๆกับใช้ทักษะนี้ได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ เว้นเสียแต่ว่าสิ่งที่กำลังทำนั้นเป็งานที่ละเอียดอ่อนหรือต้องใช้สมาธิอย่างมาก
ิชูวิ่งตามกองทัพต่อไปขณะเดียวกันคิ้วของเขาก็ขมวดเป็ปม ภาพที่เห็นจากสายตาของนกน้อยนั้นไม่สู้ดีนักภายในเมืองเยว่หลิงเงียบเหงาซบเซา บนเชิงเทินปรากฏทหารอยู่อย่างหนาแน่นทว่านอกเหนือจากบนกำแพงแล้วก็แทบจะมองไม่เห็นทหารของเมืองอีกเลย
กลับกันที่ภายนอกกำแพงนั้นปรากฏค่ายทหารสามค่ายตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีซีด บรรดาธงที่ปลิวสะบัดตามแรงลมจนมองเห็นตัวอักษรดุดันที่ปักไว้ได้อย่างชัดเจนนั้นปรากฏเป็ชื่อ “หยวนไฉ่” และ “ไท่หยาง”จำนวนทหารทั้งสามค่ายนั้นจะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็ได้เพราะเมื่อเทียบกับจำนวนไพร่พลในค่ายที่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำแล้วมันน้อยกว่ากันมากเลยทีเดียว
‘ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่แคว้นหลงที่ส่งกำลังเสริมมาเพิ่มเสียแล้วสิ’
ิชูลอบถอนหายใจความกังวลเริ่มเข้าเกาะกุมจิตใจของเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อนิชูรู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจัดการกับความสับสนในจิตใจไปมาตอนนี้ยังต้องเผชิญกับสถานการณ์อันตรายที่น่าเป็กังวลยิ่งอีกแม้โดยพื้นฐานแล้วิชูจะเป็คนที่ปล่อยวางเื่ราวต่างๆ ได้โดยง่ายและสามารถรับมือกับปัญหาได้ดี แต่เขาก็ยังมีขีดจำกัดอยู่และความขัดแย้งระหว่างหน้าที่กับจิตสำนึกของตนที่ิชูต้องจัดการก่อนหน้านี้ก็เป็เื่ที่แทบจะเกินขีดจำกัดของเขาดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ในตอนนี้จิตใจของิชูจะทั้งเหนื่อยและล้าเป็อย่างยิ่ง
‘านี่เป็เื่ไร้สาระที่น่าหนักใจจริงๆด้วยสิ’
เด็กหนุ่มพ่นลมออกจากปากสายตาเหนื่อยหน่ายใจจนสังเกตได้แต่ก็ไม่มีใครคิดหันกลับมาสังเกตสีหน้าของเขาแม้แต่คนเดียวสองขาของเด็กหนุ่มยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันสายตาของเขาก็ยังคงมองสำรวจพื้นที่โดยรอบเมืองเยว่หลิงผ่านสายตาของนกกระจอกตัวน้อยต่อไป
กำแพงเมืองด้านที่เผชิญหน้ากับทัพของศัตรูนั้นเป็สีดำราวกับเถ้าถ่านในขณะที่กำแพงด้านอื่นเป็สีเทาของหินสกัดที่มีรอยด่างดำตามกาลเวลาเนินที่ทอดยาวลงไปจรดกับทุ่งหญ้าอันเป็ที่ตั้งของฝ่ายศัตรูเองก็กลายเป็สีดำเช่นเดียวกันกับกำแพงบนเนินแห่งนั้นไม่มีหญ้าขึ้นเลยแม้สักต้นเดียวคล้ายกับถูกใครจุดไฟแผ้วถางเอาไว้จนโล่งเตียน
ิชูส่งกระแสจิตบอกให้นกน้อยบินเฉียดเข้าใกล้กำแพงเมืองอีกนิดตอนนี้เขามั่นใจถึงเจ็ดแปดส่วนแล้วว่าต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งใช้ไฟเป็อาวุธหลักในาแน่นอนและเขาหวังว่าจะเป็ฝ่ายแคว้นหลงที่ใช้มันเพราะหากไม่เป็เช่นนั้นการต่อกรกับทัพไท่หยางคงยุ่งยากมากกว่าที่เป็อยู่
‘แค่จำนวน...ฝ่ายนั้นก็เหนือกว่าแล้ว’
ยิ่งคิดิชูก็ยิ่งหนักใจแทนหลานชายของว่าที่พี่สะใภ้เขาถอนหายใจอีกคราหนึ่งก่อนจะส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปให้อีกฝ่ายที่ขี่ม้านำอยู่ทางด้านหน้าของกองทัพเขาเคยได้ยินมาว่าในกองทัพของแม่ทัพหยวนนั้นมีกุนซือเอกแห่งแคว้นไท่หยางติดตามมาด้วยแต่ในกองทัพของมู่เฟิงเทียนกลับไม่มีกุนซือที่ว่านี้แม้แต่คนเดียว ทุกความคิดทุกการตัดสินใจหากมิใช่มาจากตัวมู่เฟิงเทียน ก็จะมาจากรองแม่ทัพทั้งสองหรือไม่ก็เป็ท่านหมอเทวดาเซี่ยผู้นั้น
ทว่าแม่ทัพ รองแม่ทัพ กับหมอไหนเลยจะสู้ปัญญาของผู้ชำนาญการด้านกลศึกที่มีกระทั่งตำราพิชัยาของตัวเอง
‘ข้าคงต้องขอบคุณท่านอาจารย์สินะ’
มุมปากของิชูขยับยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกไปถึงตำราที่ท่านอาจารย์เซี่ยวอวิ๋นภาคภูมิใจนำเสนออย่างมากเล่มนั้นมันเป็ตำราพิชัยาที่มีเพียงสองเล่มบนแผ่นดินเล่มหนึ่งนั้นผู้เขียนเก็บไว้กับตัวไม่เคยห่างอีกหนึ่งถูกเก็บไว้ในท้องพระคลังแห่งแคว้นไท่หยาง และเล่มที่อยู่ในวังหลวงแคว้นไท่หยางนี้เองที่เซี่ยวอวิ๋นไป“หยิบยืม” มา
463
