บัญชี​แค้น...เกมล่าสวาท

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น​

    ในคืนวันศุกร์ที่ฝนตกหนักจนมองแทบไม่เห็นทาง ตั้ม ชายวัย 28 ปีที่มีใบหน้าคมเข้ม ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เขานั่งกุมพวงมาลัยรถแท็กซี่เก่า ๆ ของเขาอยู่ริมถนนย่านสถานบันเทิงชื่อดัง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกในรถ ผสมกับกลิ่นอับของฝน ทำให้เขารู้สึกมึนหัว แต่เขาหยุดไม่ได้เพราะต้องหาเงินมาประทังชีวิต​

    ทันใดนั้น ประตูรถก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะต่อกระซิกที่ดังสนั่น หญิงสาวสวยสะพรั่ง 4 คนในชุดปาร์ตี้ที่รัดรุมและสั้นกุดจนแทบปิดอะไรไม่มิด ก้าวเข้ามาในรถ กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงและกลิ่นกายสาวที่หอมฟุ้งกระจายเต็มคันรถ พวกเธอน่าจะอายุไม่เกิน 20 ปี 

    ภราว สาวสวยใบหน้าเฉี่ยวคมในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เว้าลึกจนเห็นเนินอกขาวโพลน นั่งข้างคนขับ ส่วน อุ้ม นัตตี้ และเจนนี่ เบียดเสียดกันอยู่ที่เบาะหลัง ขาอ่อนเรียวยาวของพวกเธอเสียดสีกันไปมาในที่แคบ ๆ

    ภราวบอกที่หมายปลายทาง​ พลางขยับตัวบิดไปมา สายตาเธอเยิ้มไปด้วยความเมา

    ระหว่างทาง ความคึกคะนองของพวกเธอพุ่งสูงขึ้น ภราวที่นั่งข้าง ๆ เริ่มซน เธอเอื้อมมือไปจับเกียร์รถขยับเล่นจนมือของเธอ๼ั๬๶ั๼กับมือของตั้ม ผิวของเธอนุ่มนิ่มและร้อนผ่าว

    “พี่...หนูอยากลองขับรถแท็กซี่บ้างจัง” 

    ภราวพูดขึ้นพร้อมหัวเราะคิกคัก

    “ไม่ได้ครับคุณ มันอันตราย คุณดูเมามากเลย” 

    ตั้มปฏิเสธเสียงแข็ง

    “โธ่...ไม่เป็๲ไรหรอกพี่ ภราวมันขับรถเก่งจะตาย” 

    อุ้ม ที่เบาะหลังพูดเสริมพลางโน้มตัวมาข้างหน้าจนหน้าอกอิ่มของเธอเบียดกับพนักพิงเบาะ 

    “เอางี้...ถ้าพี่ให้หนูขับ หนูจะให้พี่ 10,000 บาท จ่ายสดตอนนี้เลย แต่ถ้าพี่ไม่ยอมพวกหนูจะโทรแจ้งตำรวจแล้วบอกว่าพี่ลวนลาม​พวกหนู”

    ภราวหยิบธนบัตรใบละพันปึกใหญ่ออกจากกระเป๋าแบรนด์เนมแล้วโชว์​ให้เขาดู

    ทั้งความกลัวและความโลภ​ ทำให้เขาตัดสินใจเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวแล้วสลับที่นั่งกับภราว

    ภราวหัวเราะร่า เธอเหยียบคันเร่งมิดไมล์ รถแท็กซี่เก่า ๆ พุ่งทะยานไปตามถนนที่ลื่นแฉะ เสียงเพลงจากโทรศัพท์ดังลั่นรถ พวกเธอเต้นโยกย้ายร่างกายอย่างบ้าคลั่ง 

    “กรี๊ดดด…เร็วอีกภราว…เร็วอีก” 

    เสียงเชียร์ดังลั่น

    แต่แล้ว...ที่ทางโค้งมืด ๆ ร่างของคน ๆ หนึ่งปรากฏขึ้น ภราวที่กำลังเมามายหักหลบไม่ทัน 

    “ปัง!” 

    เสียงกระแทกอย่างแรงดังสนั่น ร่างนั้นกระเด็นไปไกล รถแท็กซี่เสียหลักชนเข้ากับเสาไฟฟ้าจนหน้ารถยับเยิน

    ความเงียบเข้าปกคลุม...ก่อนที่เสียงไซเรนตำรวจจะดังมาแต่ไกลพร้อมกับรถพยาบาล​

    “ซวยแล้วไง...ทำยังไงดี...พ่อฆ่าฉันแน่ถ้าเขารู้” 

    ภราวสร่างเมาทันที ร่างกายเธอสั่นเทา เธอมองไปที่ตั้มที่กำลังมึนงงจากแรงกระแทกแล้วคิดแผนบางอย่างขึ้นมา 

    เมื่อตำรวจมาถึง ภาพที่เห็นคือหญิงสาวสี่คนที่ร้องไห้ระงม ดูขวัญเสียและน่าสงสาร พวกเธอพร้อมใจกันชี้นิ้วไปที่ตั้ม

    “เขา...เขาขับเร็วมากค่ะคุณตำรวจ พวกหนูบอกให้เขาขับช้าลงแล้ว แต่เขาไม่ฟัง…” 

    ภราวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากราวกับสั่งได้

    ตั้มพยายามท้วง 

    “ไม่จริง...คุณต่างหากที่เป็๲คนขับเอง” 

    เมื่อเ๱ื่๵๹ราวดำเนิน​ต่อไป พวกเธอได้ใช้เงิน อำนาจและคำโกหก ทำให้เ๱ื่๵๹ทั้งหมดเป็๲ความผิดของตั้ม

     ผลสรุปก็คือศาลตัดสินจำคุกตั้ม 10 ปี

     8 ปีต่อมา…

    (ตั้มพ้นโทษก่อนกำหนดจากการเป็๲นักโทษชั้นดี)

    ตั้มเดินออกจากประตูเรือนจำ ร่างกายของเขาที่เคยผอมกะหร่องบัดนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามและ๤า๪แ๶๣​ที่ได้จากตอนอยู่ในคุก เขามองไปบนฟ้าแล้วพึมพำชื่อที่ติดอยู่ในใจเขามาตลอด 

    “ภราว...อุ้ม...นัตตี้...เจนนี่…”

    “พวกมึงต้องชดใช้”

    เขาตั้งใจจะแก้แค้นพวกเธออย่างสาสม