เ้าสำนักหญิงกับชายแก่ปลดปล่อยจิตสังหารและพลังปราณออกมา
“พวกท่านใจเย็นก่อน”
“เ้ารู้ได้ยังไงว่าพวกข้ามีสายเืมาร”
หลิวอี้ไม่ตอบ
เ้าสำนักกางม่านพลังไม่ให้คนนอกรับรู้ว่าข้างในกำลังเกิดอะไรขึ้น
“เดียวข้าจัดการเขาเอง”ชายแก่พูดขึ้นมาพร้อมทั้งปลดปล่อยพลังปราณของเขาออกมา บนหน้าผากของชายแก่จะปรากฎสัญลักษณ์ที่บงบอกตัวตนว่าพวกเขามีสายเืมาร
“ความจริงแล้วข้าไม่อยากจะสังหารเ้า แต่เ้ากลับล่วงรู้ความลับที่เ้าไม่ควรจะรู้”
ชายแก่ใช้ฝ่ามือของเขาพุ่งเข้าไปด้านหลังของหลิวอี้ เขาปลดปล่อยพลังจนถึงขั้นสูงสุดหวังว่าจะสังหารเขาให้ได้ในครั้งเดียว ที่เขาปลดปล่อยพลังลังออกมาขั้นสุดเพราะเขารู้ว่าหลิวอี้ไม่ธรรมดา ฝ่ามือของชายแก่ที่เต็มไปด้วยพลังกำลังจะปะทะเข้ากับร่างกายของหลิวอี้ มีกระบี่เข้ามาปะทะกับฝ่ามือของเขาก่อน
ชายแก่กระเด็นออกไปชนเข้ากับม่านพลังของเ้าสำนักเขาทรุดตัวลงที่พื้นพร้อมทั้งกระอักเืออกมา จากนั้นก็สลบไป ชายแก่มีพลังเพียงแค่ระดับปรมาจารย์ขั้นต่ำจะสู้กับหลิวอี้ได้ยังไง
“ศิษย์พี่”เ้าสำนักะโเรียกศิษย์พี่ของนางด้วยความเป็ห่วง
นางปลดปล่อยพลังระดับจักรพรรดิขั้นต่ำของนางออกมาทั้งหมด ที่กลางหน้าผากของนางมีสัญลักษณ์ขของเผ่ามารปรากฎออกมาเหมือนกับชายแก่ นางใช้วิชาฝ่ามือเหมือนกับศิษย์พี่ของนาง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาหลิวอี้
หลิวอี้วาดกระบี่ขึ้นมาด้วยพลังปราณ กระบี่ลอยอยู่รอบตัวเขา จากนั้นกระบี่ก็พุ่งเข้าไปปะทะกับฝ่ามือของเ้าสำนัก การต่อสู้สูสีเป็อย่างมาก นั้นเป็เพราะว่าหลิวอี้ไม่ได้ใช้พลังกระบี่ขั้นที่สองนั้นก็คือการเรียกกระบี่อีกเล่มให้ออกมาต่อสู้ด้วย
ภายในห้องของเ้าสำนักตอนนี้แทบจะเสียหายจนหมดเพราะว่าถูกพลังปราณของคนทั้งสองทำลาย
การต่อสู้ผ่านไปไม่นานหลิวอี้ก็รู้สึกเบื่อจึงอยากจะปิดการต่อสู้นี้ให้เร็วกว่าเดิมเขาจึงเรียกกระบี่ขึ้นมาอีกหนึ่งเล่มจากนั้นกระบี่ก็พุ่งเข้าไปต่อสู้
เ้าสำนักเห็นกระบี่เล่มที่สองนางก็ไม่ได้ประมาท นางนำกำไลที่เป็อาวุทธของนางขึ้นมาสวมใส่ หลังจากที่นางสวมใส่ กำไลของนางมีแสงสีฟ้าออกมา มันคืออาวุทธระดับนภา
หลิวอี้ก็พึ่งจะเคยเป็อาวุทธระดับนภาเป็ครั้งแรกั้แ่มาอยู่ในร่างนี้
กระบี่สองเล่มของหลิวอี้ปะทะกับกำไลระดับนภาของเ้าสำนัก ทั้งสองคนปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมด
พลังของทั้งสองเข้าปะทะกัน หลิวอี้ถึงกับถอยหลังไป 3 ก้าวและรู้สึกเ็ปที่หน้าอกของเขาเล็กน้อย ส่วนเ้าสำนักถอยหลังไป 10 กว่าก้าวจากนั้นก็กระอักเืออกมา ตอนนี้นางคุกเข่าอยู่ที่พื้นภายในตันเถียนของนางแห่งเหือดไม่มีพลังปราณหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
ม่านพลังของเ้าสำนักถึงขั้นเกิดรอยร้าวขึ้นมาจากการปะทะพลังครั้งสุดท้าย
หลิวอี้ต้องยอมรับเลยว่าพลังฝ่ามือของเ้าสำนักบวกกับกำไลที่เป็อาวุทธระดับนภาของนางสามารถต่อสู้กับระดับจักรพรรดิขึ้นสูงได้สูสี หลิวอี้นึกย้อนกลับไปหากตอนที่เขาต่อสู้กับจือเหยาหากว่านางมีอาวุทธระดับนภาเขาคงจะพ่ายแพ้ให้กับนางแน่นอน
หลิวอี้เดินเข้าไปหาเ้าสำนักจากนั้นก็นำมือไปบีบที่แก้มของนางทั้งสองข้าง
“ทำไมทุกวันนี้สายเืมารถึงตกต่ำขนาดนี้ พวกเ้าถึงขั้นยอมที่จะรับใช้สายเืเทพ บุตรแห่งมารเ้าแห่งสายเืของพวกเ้าเขาตกต่ำขนาดนี้เชียว”
เ้าสำนักหญิงได้ยินเื่ที่หลิวอี้พูดมานางถึงกับมองหน้าเขาด้วยความใ
“เ้ารู้จักบุตรแห่งมารได้ยังไง”
“ความลับ”
พูดเสร็จหลิวอี้ก็โยนเม็ดยาเข้าไปที่ปากของเ้าสำนัก
หลังจากที่นางได้รับเม็ดยาจากหลิวอี้อาการาเ็ของนางก็เริ่มที่จะทุเลาลง
หลิวอี้เดินขึ้นไปนั่งที่เตียงของนางจากนั้นเขาก็พูดขึ้นมา
“เ้าอยากจะอยู่หรือว่าจะตาย”
“ข้าอยากจะอยู่”
“หากเ้าอยากจะอยู่เ้าก็ต้องทำงานให้กับข้าและยอมเป็หญิงรับใช้ของข้า 10 ปี เ้าจะยอมรับหรือไม่”
หากว่ารักษาชีวิตของนางได้นางได้แต่ยอมรับ
“ข้ายอมรับเ้าค่ะ ข้าจะยอมเป็หญิงรับใช้ของท่าน 10 ปี แต่ท่านช่วยมอบเม็ดยาให้กับศิษย์พี่ของข้าด้วยได้หรือไม่”
หลิวอี้โยนเม็ดยาให้กับนาง จากนั้นนางก็นำไปป้อนให้กับศิษย์พี่ของนาง
หลังจากที่ชายแก่ได้กินเม็ดยา เพียงไม่นานเขาก็ฟื้นขึ้นมา เขาลืมตาขึ้นจากนั้นก็มองไปที่เ้าสำนักที่ตอนนี้าเ็หนัก และได้มองไปที่หลิวอี้ที่นั่งอยู่บนเตียงของเ้าสำนัก เขาแทบจะไม่เชื่อสายตา ขนาดศิษย์น้องของเขาที่มีพลังระดับจักรพรรดิขั้นต่ำยังพ้ายแพ้ให้กับหลิวอี้