Interesting
- สองปีผ่านไป –
(ไวเหมือนอยากให้นิยายจบเร็วๆอ่ะเนอะ 0_0)
แสงแดดอุ่นๆของวันอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านหน้าต่าง ปรากฏเงากระทบที่มองแล้วรู้สึกสบายตา
ลมโชยพัดเอื่อยๆประปรายไปด้วยกลิ่นดอกไม้สดชวนให้ใจสงบนิ่ง
ทว่ามันช่างขัดกับบรรยากาศภายในร้าน Gen Bakery ที่เต็มไปด้วยความครึกครื้น เพราะวันนี้เป็วันเกิดของเจนจิราเ้าของร้านคนสวยของสองแฝดนั่นเอง เ้าตัวน่ะไม่ได้อยากจะฉลองอะไรเอิกเริกนักหรอก แต่ลูกชายของเธอเนี่ยสิ เล่นเชิญเพื่อนๆของเธอมางานวันเกิดเสียอย่างกับวัยรุ่น
“สุขสันต์วันเกิดนะเจนจิรา ไม่เจอกันตั้งนานเธอยังดูสาวอยู่เลย” หนึ่งในเพื่อนสนิทของคุณหญิงเจนจิราเอ่ยขึ้น
“โหย หญิงวาดเธอก็ว่าไป ก็พวกเรายังเอ๊าะๆกันอยู่นี่ ต้องดูสาวเป็เื่ธรรมดาสิเนอะ” เจนจิราตอบ
“ลูกๆก็โตกันหมดแล้ว พวกเราเลยได้เป็สาวซักที”
สิ้นคำนั้น สาวๆวัยห้าสิบต้นๆห้าหกรายก็พากันหัวเราะชอบใจ
“เอ้อเจน ว่าแต่ชั้นได้ยินลูกชายเธอเรียกเธอว่า'คุณเจนๆ'ทั้งสองหนุ่มเลย เจอกันเมื่อหลายปีก่อนไม่เห็นเรียกแบบนี้เลยนี่” หนึ่งในกลุ่มถามขึ้น
“ก็คุณปฐวีน่ะเขาเรียกชั้นอย่างนั้น พอเขาเสียไป เด็กๆก็พากันเรียกตามสงสัยอยากเรียกแทนพ่อเขาน่ะ” เจนจิราตอบยิ้มๆ
“โถ น่ารักน่าเอ็นดูแท้พ่อคุณ หน้าตาก็หล่อเหลาทั้งคู่ มีแววจะได้เป็ฝั่งเป็ฝาบ้างรึยังล่ะ”
“อย่าให้พูดเลยเธอ บ้างานกันทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันเองก็ไม่อยากจะไปรบเร้าหรอกปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำไปเถอะ”
“แล้วเธอกับวศินอดีตนายตำรวจใหญ่นี่ยังไงล่ะเธอ”
“อุ๊ต่ะ ถามอะไรอย่างนั้น ฟ้าผ่านา ก็เพื่อนกันอย่างที่เห็นนี่แหละ”
จิรากรอมยิ้มมองดูมารดาที่สนทนาเม้าท์มอยกับเพื่อนๆอย่างออกรสออกชาติน่าสนุกเชียว
“ไงเรา ่นี้ได้พักบ้างรึเปล่า” วศินเดินมาหาพร้อมยื่นเครื่องดื่มให้หลานชาย
“ขอบคุณครับ ่นี้ก็ได้พักบ้างแล้วครับ แล้วลุงศินล่ะ ไปฟินแลนด์มาป้าเมย์กับน้องนินทร์เป็ไงบ้างครับ” จิรากรรับเครื่องดื่มมาไว้ในมือ พร้อมถามถึงภรรยาและลูกสาวของผู้าุโที่เขาเคารพรักตรงหน้า
“ก็สบายดีทั้งคู่นั่นแหละ เ้านินทร์กำลังจะเข้ามหาลัยแล้ว อีกหน่อยคงติดเพื่อนให้แม่เขาปวดหัว”
“วัยรุ่นก็แบบนี้แหละครับ ลุงจำตอนที่จันทร์กับเจษสมัยเข้ามหาลัยใหม่ๆได้มั้ยครับ ่นั้นพ่อ แม่ แล้วก็ลุงปวดหัวน่าดู”
“โห ใครจะลืมลง เจอพวกเราสองคนกับเดอะแก๊งค์ที่โรงพักแทบทุกอาทิตย์ จนเพื่อนในสน.ถามลุงว่าเราสองคนเป็ลูกอัยการเป็หลานตำรวจจริงเร๊อะ ทำไมมันซนอย่างนี้” วศินตอบแล้วหัวเราะน้อยๆเมื่อนึกถึงอดีต จิรากรก็พลอยหัวเราะไปด้วย
เจษลินทร์มองดูน้องชายกับลุงคุยกัน เห็นแบบนี้แล้วก็อดคิดถึงพ่อไม่ได้ ถ้าพ่ออยู่ป่านนี้ท่านก็คงคุยกับลุงวศินออกรสออกชาติไม่แพ้กัน
พ่อของสองแฝดเป็อัยการ ส่วนลุงวศินเป็ตำรวจ พวกท่านสนิทกันั้แ่สมัยมัธยมปลายโน่น ขนาดโตจนแต่งงานมีลูกมีเต้าก็ยังได้ทำงานและอาศัยอยู่ใกล้ๆกันอีก นั่นทำให้เจษลินทร์และจิรากรสนิทกับลุงวศินมาก
ลุงวศินแกหย่ากับภรรยาได้ร่วมสิบปีแล้ว ั้แ่ตอนนั้นครอบครัววิทยวรคุณณ์ก็ทรีทลุงเสมือนเป็หนึ่งในสมาชิกของครอบครัว ไปมาหาสู่ดูแลกันไม่เคยขาด ลุงวศินจึงได้มาร่วมโต๊ะทานข้าวกับพวกเขาเช้าเย็นจนเป็กิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว
“เหม่ออะไร เมาแล้วเหรอ” เสียงจิรากรดึงเจษลินทร์ออกจากห้วงความคิด
“เมาอะไรยังไม่ได้ยกซักอึก ว่าแต่เราเถอะ อย่าดื่มเกินสองแก้ว”
“ครับพ่อ”
“ดีมากลูก” เจษลินทร์ตอบกวนๆ จนแฝดน้องอดหมั่นไส้ไม่ได้
“ได้รับข้อความแบบนั้นมาอาทิตย์นึงแล้วว่ะ” จิรากรเอ่ยเสียงเครียด
“เจษก็ได้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็ใครและ้าอะไร ทั้งๆที่ก็หายตั้งสองปีแล้วแท้ๆ จะกลับมาเอาไรก่อน”
“จันทร์บล็อกไปแล้ว”
“อือ บล็อกไปเลย ถ้าเราไม่สนใจก็คงเงียบหายไปเหมือนครั้งที่แล้วเองแหละ”
ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่เจษลินทร์ก็อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้ ข้อความป่วนที่เขาเคยได้รับเมื่อสองปีก่อนนั้น ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ได้ จันทร์ก็ได้เช่นกัน
แล้วอาทิตย์ที่แล้วข้อความนั้นก็กลับมาอีกครั้ง ลักษณะการพิมพ์ ใจความของข้อความก็ยังเต็มไปด้วยความประชดประชันเหมือนเดิม และคราวนี้เจษลินทร์มีลางสังเห่าสังหรณ์ว่ามันจะไม่หยุดแค่นี้แน่ เขาจึงไม่ยอมบล้อกเบอร์ เพราะไม่รู้ว่าคนที่ส่งข้อความมา้าอะไร เกรงว่าหากพวกเขาทั้งสองบล็อกเบอร์หนีอีก ฝ่ายนั้นจะทำอะไรแปลกๆหรือเปล่า เจษลินทร์เลยอยากลองดูอีกสักพัก เผื่อว่าข้อความจะเงียบหายไปเองเหมือนคราวที่แล้ว
.
.
ทว่าก็ไม่เป็ไปตามที่เจษลินทร์หวัง เพราะข้อความนั้นยังส่งมาทุกวันตลอดหนึ่งสัปดาห์ แต่คราวนี้มันมีข้อความที่ทำให้เจษลินทร์ควันออกหูคิ้วกระตุกเป็จังหวะสามช่า จนต้องตอบกลับไป
Unknown: ถามหน่อยสิ คุณกับน้องคุณมีนิสัยแย่ๆเหมือนพ่อคุณรึเปล่า?
: ยิ่งน้องคุณเป็อัยการ เขาจะเป็อัยการเลวตามรอยพ่อมั้ยนะ
Jecelyn: นี่ อุตส่าห์ส่งข้อความมาก่อกวนเสียตั้งนาน คงไม่ได้แค่จะมาแพ่มเรียกร้องความสนใจเฉยๆหรอกใช่มั้ย?
: ้าอะไรก็บอกมาเลยเถอะ
Unknown: ก็แค่อยากรู้ว่าคุณมีนิสัยเหมือนเขาหรือเปล่า อัยการปฐวี คนที่ส่งคนบริสุทธิ์เข้าคุกน่ะ
Jecelyn: มีหลักฐานหรือเปล่า? ถ้าบริสุทธิ์จริงจะเข้าคุกได้ยังไง? อีกอย่างพ่อผมไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดทำอะไรได้ตามอำเภอใจเสียหน่อย
Unknown: ก็มันมีคนเลวๆแบบพ่อคุณไง เพราะแค่้าจะปิดคดีสร้างผลงานให้มันจบๆไป จึงไม่สนว่าใครจะถูกจะผิด
Jecelyn: คดีไหน?
Unknown: อันนั้นมันเป็หน้าที่ของคุณที่ต้องไปตามหาดูว่าพ่อของคุณทำคดีไหนบ้างที่มันไม่ยุติธรรม ดีไม่ดีสืบไปสืบมาคุณอาจจะเจอมากกว่าหนึ่งคดีก็ได้นะ
: พ่อคุณน่ะใช้อำนาจในมือฆ่าคน พ่อคุณมันเป็ฆาตกร!
เจษลินทร์กำมือแน่นด้วยอารมณ์คุกรุ่น ะโถีบขาคู่ต่อด้วยหนุมานถวายฟรีคิกส์ส่งไปทางโทรศัพท์ได้มั้ยวะ?
คนบ้าอะไรโคตรแย่เลย! ที่สำคัญเจษลินทร์รู้ว่าพ่อเป็คนที่บูชาความซื่อสัตย์มากกว่าสิ่งไหน เื่ที่คนคนนี้บอกไม่ใช่เื่จริงแน่นอน
ไม่รู้และโคตรไม่เข้าใจว่าทำไมคนนี้ๆถึงมารังควานพวกเขา ทั้งๆที่พ่อก็เสียไปตั้งสามปีแล้ว
คนๆนี้เกี่ยวข้องกับคนที่พ่อเขาสั่งฟ้อง? หรือว่ารับไม่ได้กับผลตัดสินของศาล?
เจษลินทร์พยายามครุ่นคิดหาความน่าจะเป็ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก จึงเดินไปหาจิรากรที่กำลังอ่านหนังสืออยู่
“จันทร์ว่างมั้ย”
“อื้อว่าง มีไรเหรอ”
“เราจะหาเ้าของเบอร์โทรศัพท์ได้ยังไงอ่ะ”
“หมายถึงเบอร์ไอ้ข้อความป่วนนั่นน่ะเหรอ จันทร์ให้คนหาข้อมูลั้แ่อาทิตย์ก่อนแล้ว เ้าของเบอร์เป็คนเร่ร่อนน่ะ ตามGPSก็ไม่ได้ สงสัยคงใส่มือถือที่เป็รุ่นเก่าๆเลยตามหาพิกัดไม่ได้”
“แปลว่าเขาให้คนอื่นลงทะเบียนให้สินะ”
“อือ คงใช่แหละ ว่าแต่ทำไมเหรอ เจษยังไม่บล้อกเบอร์นั้นไปอีกเหรอ”
“เปล่าหรอก เจษแค่สงสัยน่ะ เอ้อจันทร์! ตอนที่จันทร์ไปทำงานแรกๆ คนพูดถึงพ่อเยอะมั้ย”
“หูย เยอะมากเลย คนรู้จักพ่อเยอะแยะไปหมด มีแต่คนชมพ่อให้ฟัง จนจันทร์เนี่ยเกร็งไปหมดเลยกลัวว่าคนจะเอาจันทร์ไปเปรียบเทียบกับพ่อ”
เจษลินทร์พยักหน้ารับรู้
“อย่าคิดมากล่ะ เื่คนเปรียบเทียบน่ะ”
“ไม่คิดมากหรอก จัดการตัวเองได้หน่า ฮึ่ย” จิรากรตอบพร้อมทำหน้าขึงขังและอวดเก่งไปในตัว จนคนเป็พี่อดหมั่นไส้ไม่ได้ หยิกแก้มขาวๆนิ่มๆของน้องไปหนึ่งทีพร้อมยีหัวจนเ้าตัวโวยวาย
นั่นสินะ เขาย่อมรู้นิสัยพ่อดีกว่าใคร ข้อความนั้นก็คงแค่จะส่งมาป่วนเขาแน่ๆ
คิดได้ดังนั้นเจษลินทร์จึงปล่อยเื่นั้นไป ไม่ได้สนใจอีก และข้อความนั้นก็เงียบหายไปด้วยเช่นกัน
จนกระทั่งผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ ข้อความจากเบอร์เดิมก็เด้งมาอีกครั้ง
Unknown: กลัวเหรอ? เลยไม่กล้าจะค้นหาความจริง กลัวว่าจะรู้ความเลวของพ่อสินะ
Jecelyn: ผมไม่เคยกลัว แต่ผมแค่ไม่รู้ว่าผมจะทำไปเพื่ออะไร?
Unknown: อย่างแรกเลยที่คุณจะได้คือความจริง ถ้าพ่อคุณไม่ได้เป็อย่างที่เราว่า เราจะไปคุกเข่าขอโทษเขา และคุกเข่าขอโทษพวกคุณด้วยดีไหม
: แต่ถ้าหากคุณรู้ว่าสิ่งที่เราบอกเป็ความจริง เื่นี้ต้องถูกเปิดเผย พวกคุณต้องมาคุกเข่าขอโทษต่อหน้าเถ้ากระดูกของคนบริสุทธิ์!
: แต่ก็อย่างว่านะ ถ้าเราเป็คุณเราก็คงจะไม่สืบหรอก เพราะสืบไปก็มีแต่จะทำให้พ่อตัวเองเสื่อมเสียและอับอาย คิดไปคิดมาเราก็เข้าใจคุณนะ คุณคงไม่ทำหรอก
Jecelyn: ตกลง!ผมจะสืบเื่นี้ด้วยตัวเอง อย่าลืมคำที่คุณให้สัญญาไว้แล้วกัน!
เจษลินทร์ตกปากรับคำด้วยความโมโห พอมีสติกลับมาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองจะไปเล่นเกมกับคนนั้นทำไมเนี่ย?
แต่ในเมื่อรับปากไปแล้ว ก็ต้องทำตามที่พูดให้ได้ล่ะนะ
เจษลินทร์เริ่มคิดทบทวนเื่ราวในหัว
ดูจากลักษณะข้อความที่คนนั้นส่งมา เขาดูมั่นใจมากว่าพ่อของเจษลินทร์เป็ฝ่ายผิด
ทำไมนะ?
ถ้าเป็คนที่ทำความผิดจริงแล้วโดนส่งเข้าคุกก็อาจจะมีแค้นบ้าง แต่คงแก้แค้นด้วยวิธีอื่น อย่างเช่นก่อกวนให้ประสาทเสียเล่นๆ หรือถ้าหนักหน่อยก็อาจจะทำร้ายทรัพย์สินหรือร่างกาย แต่ข้อความของคนๆนี้เอาแต่บอกว่าให้ไปตามหาความจริง
ได้สิ!เขานี่แหละจะเอาความจริงมาฟาดหน้าให้เองจ้า! เตรียมหน้ารอได้เลยนะ!
ว่าแต่จะเริ่มจากตรงไหนล่ะเนี่ย? คดีไหนก็ไม่บอก พ่อเขาปีหนึ่งๆสั่งฟ้องตั้งกี่คดี โอ้ยนอว
เจษลินทร์โวยวายกับตัวเองไปพักนึง แล้วกลับมาตั้งสติหายใจเข้าออกอย่างใจเย็น เริ่มคิดหาหนทางว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี
-เขาได้รับข้อความั้แ่สองปีที่แล้ว แต่ข้อความนั้นถามเขาว่าตลอดหนึ่งปีมานี้อยู่สุขสบายดีมั้ย นั่นแปลว่าต้องเป็คนที่พ่อเขาสั่งฟ้องเมื่อสามปีก่อน?
-คนนั้นๆบอกว่าพ่อเป็ฆาตกรและยังบอกว่าให้ไปขอโทษหน้าเถ้ากระดูก แสดงว่าคนที่ถูกสั่งฟ้องน่าจะเสียชีวิตแล้ว และคงเสียในระหว่างจำคุก
คิดมาถึงตรงนี้เจษลินทร์ก็หวังว่ามันคงจะไม่ได้มีคดีแบบนี้มากนักหรอกนะ
“จันทร์อ่า”
“หืมมม รู้เลยว่าต้องได้เหนื่อยอีกแน่ๆ”
“โหย เลิฟเลยคนรู้ทันอ่ะ แต่ถามก่อนว่า่นี้จันทร์งานยุ่งมั้ย มีคดียากๆรึเปล่า”
“อัยการไม่เคยว่างเถอะขอร้อง แต่่นี้ไม่มีคดีใหญ่ๆมาให้ปวดหัวหรอก เจษมีอะไรเหรอ”
“อยากให้จันทร์ช่วยหาคดี ที่พ่อสั่งฟ้องเมื่อสามปีก่อนให้หน่อย”
“หืม หากี่เดือนดีอ่ะ” จิรากรเอ่ยทันที
“ไม่ได้้าเยอะขนาดนั้น เอาที่โดนสั่งฟ้องแล้วเสียชีวิตในระหว่างจำคุกอ่ะ”
“อ่อ ถ้างั้นไม่น่ายาก ว่าแต่จะเอาไปทำไรเหรอ”
“อยากดูไรหน่อยอ่า”
“อื้อ ขอเวลารื้อเอกสารสักสองสามวันนะ เจษอาจจะไม่รู้ว่าสำนักงานอัยการน่ะเอกสารเยอะที่สุดในสามโลกกกกกก” จิรากรเอ่ยพร้อมทำท่ากางแขนออกใหญ่โต
“เดี๋ยวเลี้ยงโอมากาเสะเป็การตอบแทนเลย”
จบคำเจษลินทร์ อีกคนก็ทำท่าดีใจเว่อร์วัง จนคนเป็พี่อดส่ายหัวเอ็นดูไม่ได้ แม้เขาจะเกิดก่อนแค่ไม่กี่นาที แต่เขากลับรู้สึกว่าจิรากรนั้นเป็เพียงน้องน้อยตัวม้อบแม้บๆเต้าอั้น อาจจะเพราะน้องตัวเล็กกว่าเขาด้วยกระมัง เลยทำให้เืความเป็พี่ในตัวเขามันดีดโด๊ะดีด่งขนาดนี้
“ไปหาคุณนายเจนจิรากันเถอะ ป่านนี้คงบ่นคิดถึงลูกชายคนเล็กแล้ว” จิรากรเอ่ยพร้อมทำท่าขิงๆ
“เดี๋ยวๆ ทำไมต้องลูกชายคนเล็ก อาจจะเป็คนโตก็ได้” เจษลินทร์รีบแย้งกลับ
“งั้นไปถามกันเถอะ ว่าคุณเจนคิดถึงใครกันแน่”
ไวเท่าความคิดเจษลินทร์และจิรากรรีบรุดมาที่ร้านGen Bakery พอมาถึงก็ตรงเข้าไปอ้อนมารดา
“คุณเจนนนน” / “เจนคนสวยครับ” สองพี่น้องเอ่ยพร้อมกัน
เมื่อเห็นท่าทางของแฝด เจนจิราถึงกับส่ายหัว แฝดของเธอมักจะมามุกนี้ประจำแหละ
“โตเป็ผู้ใหญ่กันทั้งสองคนแล้วนะ ยังจะเล่นแบบนี้กันอยู่อีก”
“เจษเลยครับที่เป็คนเริ่มก่อน จันทร์บอกแล้วว่าไม่เล่นๆ ดูเจษดิ” คนเล็กรีบฟ้องแล้วกอดมารดาอย่างออดอ้อน
“เดี๋ยวนี้หัดปั้นน้ำเป็ตัวนะเราอ่ะ คุณเจนก็รู้เจษเคยเริ่มก่อนเหรอ? ไม่เคยเนอะ” ว่าแล้วก็ทำหน้าอ้อนอีกคน
“ไม่อายน้องๆ ในร้านกันบ้างเหรอเราสองคนน่ะ แม่ละหน่ายกับเ้าสองลิงนี่จริงๆ”
ถึงปากจะบ่นอย่างนั้นแต่สายตาของเจนจิราก็แสดงออกถึงความเอ็นดูอยู่มาก ั้แ่สามีของเธอเสียไป เด็กสองคนจากที่ขี้อ้อนเป็ทุนเดิมอยู่แล้วก็กลายเป็อ้อนและติดแม่หนักมาก ถึงขนาดจะพากันหอบผ้าห่มมานอนกับเธอทุกคืน
เจนจิราต้องปรามไว้ ให้มานอนด้วยได้แค่อาทิตย์ละคืนพอ ส่วนจะมาพร้อมกันหรือจะเปลี่ยนเวรกันมาเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่สุดท้ายเ้าสองแสบนี่ก็มักจะนัดกันมานอนเบียดเธอคืนเดียวกันทุกทีสิหน่า
ใครบอกว่าลูกเธออายุยี่สิบเก้า? นี่คือสามขวบไม่เกิน จริงๆ
"อายทำไมคนกันเองทั้งนั้น" เจษลินทร์ว่าแล้วหอมแก้มมารดาไปหนึ่งฟอด
ฝ่ายจิรากรมีหรือจะยอม เขาหอมแก้มมารดาข่มแฝดพี่ไป2ฟอด และแล้วาขนาดย่อมก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางหน้าตา (ที่แสร้ง) เบื่อหน่ายของผู้เป็มารดาและสายตาสนุกสนานระคนเอ็นดูของน้องๆพนักงาน
นอกจากในร้านนี้จะเต็มไปด้วยกลิ่นเนยนมผสมปนเปกับกลิ่นกาแฟคั่วบดแล้ว ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักอีกด้วย....
TBC
เอ๊ะๆ ยังไง ใครเป็คนป่วนน้าา
ติชมกันเข้ามาได้นะคะ
LOVE
4K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
