หลังจากที่จางเหวินเซียวได้เจอกับเฉินฟางเซียนในวันนั้น เ้าตัวก็พยายามที่จะไม่ออกไปจากโรงเตี๊ยมอีกเลยถึงจางเหวินเซียวจะรู้สึกเบื่อมากแค่ไหนก็ตาม เพราะอย่างไรแล้วการที่ตนเองหลบอยู่แต่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้มันก็คือความปลอดภัยไม่ใช่หรือ แค่ตนเองไม่ออกไปให้เฉินฟางเซียนและหยางจ้าวฉวนได้เห็น เท่านี้ตนเองก็ปลอดภัยจากความตายที่หยางจ้าวฉวนจะมอบให้แล้วไม่ใช่หรืออย่างไรกัน
แต่ใครจะรู้เล่าว่าพอนานหลายวันเข้า จางเหวินเซียวก็ตบะแตกให้กับความคิดของตนเอง ในตอนนี้ จางเหวินเซียวจึงมาเดินเล่นที่ตลาดอีกตามเคย ก่อนที่เ้าตัวจะรีบตรงไปที่ร้านขายปิ่นของย่าเฟยหลงทันที แต่ใครจะรู้เล่าว่าคนที่จางเหวินเซียวไม่อยากที่จะเจอและพยายามหลบหน้ามาหลายวัน กับยืนอยู่ที่หน้าของตนเองในตอนนี้จึงทำให้จางเหวินเซียวหยุดความคิดที่จะเดินต่อไปในทันที จางเหวินเซียวจึงหันหลังให้กับแม่นางเฉินฟางเซียนที่ยืนมองอยู่ในตอนนี้ เสียวจินได้แต่แปลกใจเท่านั้นที่เห็นว่าคุณชายของตนเองหยุดเดินกะทันหันเช่นนี้ จึงได้ถามออกไปเพื่อคลายความสงสัยที่อยู่ในใจของตนเอง
"คุณชายเป็อะไรหรือขอรับ?"
"เสี่ยวจินเ้าช่วยดูแม่นางเฉินฟางเซียนที่ ว่านางเดินไปที่อื่นแล้วหรือยัง"
เสี่ยวจินจึงมองหาแม่นางเฉินฟางเซียนอย่างที่คุณชายของตนเองบอก ก่อนที่เสี่ยวจินจะเห็นว่าเฉินฟางเซียนกำลังเดินเข้ามา และยืนอยู่ที่ด้านหลังของคุณชายจางเหวินเซียวจึงทำให้เสี่ยวจินพูดออกมาได้ไม่กี่คำเท่านั้นเอง
"คุณชาย...แม่นางเฉินฟางเซียน..." เสี่ยวจินพูดยังไม่ทันจบคำดี จางเหวินเซียวก็ได้พูดออกมาด้วยรอยยิ้มทันที
"นางไปแล้วใช่หรือไม่เสี่ยวจิน" จางเหวินเซียวพูดจบถึงกับถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนที่เ้าตัวจะได้หันกลับไปแล้วก็ต้องใออกมาเมื่อได้เห็นว่าเฉินฟางเซียนยืนอยู่ที่หน้าของตนเอง เฉินฟางเซียนเองก็ใอยู่ไม่น้อยที่เห็นสีหน้าและท่าทางของจางเหวินเซียว นางจึงได้ถอยหลังไปในทันทีแต่ในจังหวะนั้นเองที่เฉินฟางเซียนได้สะดุดขาของตนเองเข้า จึงทำให้นางจะล้มลงจางเหวินเซียวที่ได้เห็นจึงรีบเข้าไปช่วยทันที
"โอ๊ย..!.."
"แม่นางเฉิน!" ในตอนนี้เฉินฟางเซียนจึงมาอยู่ในอ้อมแขนของจางเหวินเซียว ด้วยความในางจึงได้ใช้มือของตนเองกอดไปที่ตัวของจางเหวินเซียวเอาไว้ โดยที่จางเหวินเซียวไม่ได้รู้เลยว่าใบหน้าของเฉินฟางเซียนได้แดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย แต่ในจังหวะนั้นเองที่หยางจ้าวฉวนได้เดินมาพอดีและเห็นว่าจางเหวินเซียวได้กอดแม่นางเฉินฟางเซียนเอาไว้ จึงทำให้หยางจ้าวฉวนรีบเดินเข้าไปหาจางเหวินเซียวและพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังอยู่พอสมควร
"จางเหวินเซียว เ้ารีบปล่อยตัวแม่นางเฉินเดี๋ยวนี้"
จางเหวินเซียวมองไปตามเสียงที่ได้ยินก่อนที่เ้าตัวจะได้เห็นว่าบุรุษที่พูดออกมานั้น มีร่างกายที่สูงใหญ่เพียงไรน้ำเสียงที่ได้พูดออกมาก็ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน จางเหวินเซียวคิดอยู่ภายในใจของตนเองและยังคงกอดร่างของเฉินฟางเซียนเอาไว้ เสี่ยวจินที่เห็นว่าเป็ใครที่ยืนอยู่ตอนนี้จึงรีบเดินเข้าไปหาคุณชายของตนเองทันที ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นกลัวเล็กน้อย
"คุณชายปล่อยแม่นางเฉินก่อนเถอะขอรับ"
จางเหวินเซียวจึงนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ตนเองยังคงกอดตัวของแม่นางเฉินฟางเซียนเอาไว้ และมองไปที่เสี่ยวจินที่ตอนนี้กำลังยืนตัวสั่นอยู่ด้วยความกลัวจางเหวินเซียวเองก็ไม่รู้ว่า เหตุใดเสี่ยวจินถึงมีอาการเช่นนี้ได้แล้วบุรุษคนนี้เป็ใครกัน
"ข้าไม่ได้จะทำอะไรแม่นางเฉินเสียหน่อย ข้าเห็นว่าแม่นางเฉินกำลังจะล้มลงไปก็เท่านั้น ก็เลยเข้าไปช่วยนางเอาไว้ไม่คิดเลยว่า ข้าจะกลายเป็คนไม่ดีเสียได้" คำพูดของจางเหวินเซียวที่ได้พูดออกมาเรียกรอยยิ้มมุมปากของหยางจ้าวฉวนได้เป็อย่างดี เพราะรอยยิ้มของหยางจ้าวฉวนมีแต่ความเย้ยหยันให้กับจางเหวินเซียวเท่านั้น คนอย่างจางเหวินเซียวนะหรือที่จะเข้ามาช่วยแม่นางเฉินฟางเซียนด้วยใจที่บริสุทธิ์
"คนอย่างเ้านะหรือจางเหวินเซียวที่จะเข้ามาช่วยแม่นางเฉินเอาไว้ มีใครในเมืองนี้ไม่รู้บ้างเล่า ว่าเ้าคิดกับแม่นางเฉินเช่นไร"
"นี่ท่าน..." จางเหวินเซียวพูดออกมาได้แค่นั้นก่อนที่เ้าตัวจะเก็บเอาความไม่พอใจเอาไว้ แล้วมองไปที่เฉินฟางเซียนที่ตอนนี้ก็ได้มองมาที่ตนเองเช่นกันจางเหวินเซียวได้เพียงแต่คิดว่า ถ้าแม่นางเฉินฟางเซียนได้พูดออกไปว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรนางบุรุษผู้นี้อาจเชื่อก็เป็ได้ จางเหวินเซียวจึงได้ยกยิ้มให้กับเฉินฟางเซียนแล้วเอ่ยพูดกับนางออกไป
"แม่นางเฉินช่วยบอกกับบุรุษผู้นี้ได้หรือไม่ ว่าข้าไม่ได้ทำอะไรแม่นางจริงๆ ข้าแค่ช่วยแม่นางเฉินเอาไว้" จางเหวินเซียวพูดออกมาด้วยรอยยิ้มส่งไปให้กับเฉินฟางเซียน จึงทำให้แม่นางเฉินฟางเซียนหลบสายตาของจางเหวินเซียวแล้วพยักใบหน้าอีกเพียงเล็กน้อย
"เ้าค่ะ คุณชายจางเป็คนที่ช่วยข้าเอาไว้เ้าค่ะ"
จางเหวินเซียวจึงได้ยิ้มส่งไปให้กับบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตนเองอย่างผู้ชนะ ผิดกับหยางจ้าวฉวนที่ไม่เชื่อแม้แต่น้อยกับคำพูดที่แม่นางเฉินฟางเซียนได้พูดออกมา จึงทำให้หยางจ้าวฉวนได้ถามเฉินฟางเซียนออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
"แม่นางเฉิน เ้าไม่ต้องกลัวว่าจางเหวินเซียวจะทำอะไรเ้าทั้งนั้น ขอให้แม่นางพูดออกมาตามความเป็จริง"
"เื่จริงเ้าค่ะท่านแม่ทัพหยาง คุณชายจางเข้ามาช่วยข้าเอาไว้จริงๆ"
จางเหวินเซียวได้ยินที่เฉินฟางเซียนเรียกบุรุษตรงหน้าว่าท่านแม่ทัพหยาง รอยยิ้มก่อนหน้าที่จางเหวินเซียวมีจึงได้หมดลง แล้วมองไปที่ใบหน้าของแม่ทัพหยางอีกครั้งจางเหวินเซียวจึงได้เดินถอยหลังออกมาเล็กน้อย แต่เพื่อความมั่นใจจางเหวินเซียวจึงได้กระซิบถามกับเสี่ยวจินออกไปเบาๆ
"เสี่ยวจินบุรุษผู้นี้เป็ใครกัน ? "
"คุณชายจำท่านแม่ทัพหยางจ้าวฉวนไม่ได้หรือขอรับ ? "
"หยางจ้าวฉวนหรือ ! "
"ขอรับคุณชาย"
จางเหวินเซียวได้เพียงแต่คิดว่าความซวยได้มาเยือนตนเองแล้ว และคิดหาวิธีที่จะหนีออกไปให้ไวที่สุดก่อนที่จางเหวินเซียวจะได้พูดออกมาด้วยความรีบร้อน
"แม่นางเฉิน ข้าคงต้องขอตัวก่อน" พูดจบจางเหวินเซียวก็รีบเดินออกไปทันที ปล่อยให้เฉินฟางเซียนและหยางจ้าวฉวนได้แต่มองตามไปเท่านั้น....
243
