ลูสพาญาตาวีเดินมาที่ห้องห้องหนึ่ง ซึ่งภายในห้องนั้นมีผู้หญิงสูงอายุกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนหลังอยู่บนเตียงนอน อย่างสบายอารมณ์ ดูเผินๆ อายุอานามก็น่าจะประมาณเจ็ดสิบปีเห็นจะได้
“ซอนย่า!!.... ผมมีใครคนหนึ่งอยากจะให้รู้จัก”
ลูสเดินเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ กับผู้ที่เขาเรียกว่าซอนย่า ยื่นมือใหญ่ไปจับแขนท่วม พร้อมกับร้องบอกออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
ซอนย่าเปิดเปลือกตาขึ้นมองช้าๆ เมื่อเห็นว่าเป็ชายหนุ่มเ้าของคฤหาสน์นั้นเองที่ มาปลุกในเวลานี้ ก็ยิ้มส่งให้อย่างรักใคร่เอ็นดู
“คุณลูส ใครเหรอคะ?”
ซอนย่าค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น โดยมีลูสช่วยด้วยอีกแรง ซอนย่าถามพร้อมกับสอดส่ายสายตาเมียงมองไปยังร่างบางของญาตาวี สลับกับมองหน้าชายหนุ่มเ้าของคฤหาสน์
ญาตาวีเลิกคิ้วสลับกับขมวดคิ้วเข้าหากัน อย่างประหลาดใจอยู่มิใช่น้อย เพราะเธอเคยได้ยินจากกฤษกร พี่ชายสุดที่รักของเธอว่า หลังจากบิดามารดาของลูสเสียชีวิตไป ลูสก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน เขาอยู่ตัวคนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ ซึ่งก็ใหญ่จริงๆ สมกับคำพูดของกฤษกรบอกเล่าให้ฟังนั้นล่ะ
“นี่คือญาตาวี หรือกุ้ง น้องสาวนายกรมันน่ะ” ลูสแนะนำญาตาวีให้ซอนย่าได้รู้จัก
“น้องสาวคุณกรเหรอคะ หน้าตาละม้ายคล้ายๆ กันอยู่นะคะ”
ซอนย่าได้ยินอย่างนั้นก็ทวนความจำนิดหนึ่ง ก่อนจะเปิดยิ้มกว้างออกมา เมื่อจำกฤษกร เพื่อนของลูสได้
“สวัสดีค่ะคุณกุ้ง ฉันเป็แม่นมของคุณลูสค่ะ ต้องขอโทษทีนะคะที่ไม่ได้ไปต้อนรับั้แ่แรก พอดีฉันไม่ค่อยจะบ่ายน่ะค่ะ คนแก่ก็เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ อย่างนี้แหละคะ”
ซอนย่าส่งยิ้มและกล่าวทักทายญาตาวี อย่างผู้ใหญ่ใจดี
“สวัสดีค่ะซอนย่า ไม่สบายไม่ทราบว่าเป็อะไรมากหรือเปล่าคะ?”
ญาตาวีถึงบางอ้อเลยในทันที เปิดยิ้มหวานส่งให้หญิงสูงวัยกว่า ก่อนจะกล่าวทักทายและถามถึงสิ่งที่ทำให้หญิงสูงวัยไม่สบาย ด้วยความเป็ห่วงที่เกิดขึ้นมาจากใจจริง
“ไม่เป็อะไรมากหรอกค่ะ ก็ปวดโน้นปวดนี้ตามประสาคนแก่นั่นแหละค่ะ พอแก่ตัวลงอะไรก็เสื่อมไปตามสภาพ”
ซอนย่าพูดอย่างปลงๆ กับสังขารของตัวเอง “ซอนย่า คุณกุ้งจะมาพักอยู่ที่นี่กับเรา ระหว่างที่เธอมาดูงานที่นี่” ลูสบอกเล่าให้ซอนย่าได้รับรู้รับฟังเพิ่มเติม อย่างไม่เป็เดือดเป็ร้อนอะไร
“ไม่ค่ะ กุ้งแค่จะพักแค่วันนี้ วันพรุ่งนี้กุ้งจะไปพักที่โรงแรมแล้วค่ะ”
ญาตาวีแย้งคำพูดของลูสขึ้นมาทันที จึงถูกสายตาเข้มดุมองมาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่มีหรือที่คนอย่างญาตาวีจะสนใจอากัปกิริยาของเขาเช่นนั้น กลับเชิดใส่เสียด้วยซ้ำไป
“อ้าว!! ทำไมอย่างนั้นละคะ? พักที่นี่ไม่ดีกว่าหรือคะ จะได้ปลอดภัย”
ซอนย่ามองหน้าญาตาวีสลับกับมองหน้าลูสไปมา อย่างไม่เข้าใจ
“คือกุ้งเกรงใจน่ะค่ะ พักที่โรงแรมก็ปลอดภัยค่ะ”
ญาตาวีบอกซอนย่าอย่างที่ใจคิดอย่างนั้นจริงๆ แต่ที่ไม่ได้บอกให้หมดคือ เวลาเธออยู่ใกล้เพื่อนของพี่ชายคนนี้ทีไร เธอจะประหม่าไม่เป็ตัวของตัวเองทุกทีสิน่า ซึ่งเธอไม่ชอบเอาซะเลย
“ถึงเขาจะพูดอะไรมา ก็ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมพูดว่าเขาต้องพักอยู่ที่นี่ก็คือพักอยู่ที่นี่เท่านั้น”
ลูสพูดขึ้นอย่างเฉียบขาด พร้อมกับมองใบหน้าสวยหวานอย่างไม่สะทกสะท้าน กับอะไรทั้งนั้น เพราะคำพูดของเขาเป็คำประกาศิต ทุกคนต้องทำตาม
“ลูส!! จะมาเผด็จการกับกุ้งอย่างนี้ไม่ได้นะ ลูสไม่ใช่พี่ชายกุ้งนะคะ”
ญาตาวีขึ้นเสียงใส่ลูสทันที จนคนซอนย่าที่มองดูอากัปกิริยาของคนทั้งสอง แอบลอบอมยิ้มให้ กับท่าทางของคนทั้งสอง ที่ไม่มีใครยอมใครอย่างนี้
๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙
1K
