เมื่อเย่ชิงหรั่นและหลิวเซี่ยหนิงมาถึงโรงพยาบาลทหาร ฉีหงซิงก็ถูกส่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว เธอยืนรออยู่หน้าห้องอย่างใจจดใจจ่อ
“น้องสะใภ้ คุณกำลังท้องรีบนั่งลงเถอะ” เฉินหยานเข้ามาเกลี้ยกล่อมเย่ชิงหรั่น ท้องของเธอใหญ่มากจนดูเหมือนคนใกล้คลอด เขาทนดูเธอยืนไม่ได้จริงๆ
“ใช่ๆ ชิงหรั่น เธอกำลังท้องอย่ายืนนาน” หลิวเซี่ยหนิงก็กังวลเช่นกัน
เย่ชิงหรั่นนั่งลงอย่างเชื่อฟัง “พี่เฉินหยาน หงซิงถูกยิงที่ไหนคะ ทำไมเขาถึงถูกยิง” เธอถามอย่างรวดเร็ว เฉินหยานไปทำภารกิจพร้อมกับฉีหงซิง เขาต้องรู้แน่นอน
“เขาถูกยิงที่เข้าที่ท้อง ต้องผ่าตัดะุออกมา ส่วนสาเหตุผมบอกไม่ได้มันเป็ความลับ น้องสะใภ้ทำใจให้สบายเถอะ หงซิงมีสติดีก่อนเข้าห้องผ่าตัด”
เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้หมดสติไปโดยสิ้นเชิง เย่ชิงหรั่นก็โล่งใจขึ้นมาก เธอลูบท้องเบาๆ เพื่อปลอบโยนตัวเองและลูกของเธอ เขาจะสบายดีแน่นอน
ใช้เวลาสี่ชั่วโมงในการผ่าตัด จากนั้นฉีหงซิงก็ถูกส่งตัวไปที่ห้องพักฟื้น ภายในห้องมีเตียงสำหรับผู้ป่วยสองเตียง แต่มีแค่ฉีหงซิงคนเดียวในห้อง อีกเตียงยังว่างเปล่าอยู่
เฉินหยานต้องกลับไปรายงานตัว ส่วนหลิวเซี่ยหนิงต้องไปรับหยางหยาง ที่ฝากไว้กับเพื่อนบ้าน
ในห้องมีแค่เธอและฉีหงซิง เธอลูบใบหน้าซีดเผือดของเขาอย่างปวดใจ ถึงแม้เธอจะได้ยินคำรับรองจากหมอว่าเขาจะสบายดี และตื่นขึ้นในไม่ช้า แต่เมื่อเธอเห็นเขานอนนิ่งๆ หายใจอย่างแ่เบา น้ำตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะไหลลงมา
เธอนั่งมองเขาอย่างเงียบๆ จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็เห็นขนตาของเขากะพริบเบาๆ "พี่หงซิง ตื่นแล้วเหรอคะ รีบตื่นมาดูฉันกับลูกเร็วๆ สิคะ"
ฉีหงซิงได้ยินเสียงภรรยาเรียกเขาด้วยเสียงที่สั่นเทาก็พยายามลืมตาขึ้น และปลอบโยนเธอด้วยเสียงที่แหบแห้ง "ภรรยา อย่ากลัวเลย ผมไม่เป็อะไร"
"จะไม่เป็อะไรได้ยังไงคะ คุณถูกยิงนะ"
ฉีหงซิงยิ้มจางๆ และยื่นมือไปลูบใบหน้าของเธอ ดวงตาของเธอบวมแดง เธอคงร้องไห้อย่างเสียใจ เมื่อรู้ข่าวของเขา
"เมื่อเห็นคุณกับลูกผมก็มีพลังขึ้นมาทันที ให้ลุกไปวิ่งตอนนี้ก็ยังได้"
เย่ชิงหรั่นหลุดหัวเราะ "คุณลุกขึ้นนั่งให้ได้ก่อนเถอะค่ะ"
"ฉันจะไปบอกหมอว่าคุณตื่นแล้ว" เธอรีบเดินออกไปทันที
หมอตรวจอาการของฉีหงซิง โดยอธิบายว่าเขาต้องพักฟื้นอีกหนึ่งเดือน และห้ามทำงานหนัก
"ฉันจะออกไปซื้อโจ๊กมาให้นะคะ"
ฉีหงซิงพยักหน้า "อย่าลืมซื้อของตัวคุณเองมาด้วยนะ คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม"
"ฉันรู้ค่ะ ฉันจะไม่อดอาหารลูกของคุณ"
เมื่อเย่ชิงหรั่นกลับมาจากร้านอาหารของรัฐ และกำลังจะเดินไปที่ห้องพักของฉีหงซิง เธอก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันของฉีหงซิงและผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเลิกคิ้วและแอบฟังอย่างเงียบๆ
"คุณออกไปเถอะ ผมไม่้าให้ใครมาเช็ดตัวให้"
"ฉันรู้สึกผิดมากที่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ จนได้รับาเ็แบบนี้ ให้ฉันได้ทำอะไรเพื่อคุณบ้างเถอะนะคะ"
เย่ชิงหรั่นเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ สามีของเธอช่วยผู้หญิงคนอื่นจนได้รับาเ็งั้นเหรอ? เธอรีบเปิดประตูเข้าไปทันที
เย่ชิงหรั่นหันไปเห็นผู้หญิงสวมชุดพยาบาลสีขาวยืนร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ข้างๆ เตียงของฉีหงซิง เมื่อเห็นคนเข้ามาในห้องเธอก็เงยหน้าขึ้นมอง ทำให้เย่ชิงหรั่นเห็นหน้าของเธอชัดขึ้น ใบหน้าของเธอกลมเล็กน้อยและมีดวงตากลมโตคู่หนึ่งที่ทำให้เธอดูไร้เดียงสา
แต่เย่ชิงหรั่นรู้ว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสา ผู้หญิงคนนี้อยากแย่งสามีของเธอแน่นอน
เธอจ้องไปที่ฉีหงซิงอย่างบูดบึ้ง ผู้ชายคนนี้เสน่ห์แรงจริงๆ มันน่ารำคาญมาก
เมื่อฉีหงซิงเห็นภรรยาจ้องมาที่เขา เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย ภรรยาจะไม่เข้าใจผิดใช่ไหม? "ภรรยา นี่คือฉินรั่วหลัน ฉันช่วยชีวิตเธอไว้ตอนปฏิบัติภารกิจ"
"สวัสดีคุณฉิน ฉันคือเย่ชิงหรั่นภรรยาของฉีหงซิง"
ฉินรั่วหลันยิ้มกว้างและเดินเข้ามาทักทายเธออย่างอ่อนโยน "ฉันเรียกเธอว่าชิงหรั่นได้ไหม พี่หงซิงช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันอยากใกล้ชิดกับชิงหรั่นมากขึ้นจริงๆ"
เย่ชิงหรั่นตอบเธออย่างเฉยเมย "เขาช่วยเธอเพราะปฏิบัติหน้าที่อย่าสำคัญตัวเองผิดไปเลย"
“ชิงหรั่นอย่าโกรธเลยนะ ฉันกับพี่หงซิงไม่ได้มีอะไรกันเลยจริงๆ” ฉินรั่วหลันเดินมาจับแขนเย่ชิงหรั่นอย่างอ้อนวอน
“โอ๊ย”
เย่ชิงหรั่นถูกฉินรั่วหลันบีบแขนอย่างแรง จนเธอเผลอผลักฉินรั่วหลันลงกับพื้น ทำให้หน้าผากของฉินรั่วหลันกระแทกกับขอบโต๊ะ
“ฉันไม่..” เย่ชิงหรั่นกำลังจะบอกว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แต่ฉินรั่วหลันลุกขึ้นมาจากพื้นโดยเอามือปิดเืที่ออกมาจากหน้าผากไว้ แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นเทา “ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบที่พี่หงซิงช่วยฉันไว้ แต่เธอกำลังท้องอย่าโมโหไปเลยนะ ฉันจะออกไปให้พ้นหน้าเธอเดี๋ยวนี้”
เมื่อฉินรั่วหลันออกไป เย่ชิงหรั่นก็โมโหมากจนอยากจะร้องไห้ ผู้หญิงคนนี้รับมือยากมาก
“ภรรยา อย่างที่คุณพูด ผมช่วยเธอไว้เพราะทำตามหน้าที่ อย่าไปทำร้ายเธอเลย คุณกำลังท้องอยู่ถ้าคุณล้มลงล่ะ” ฉีหงซิงพยายามปลอบใจเธอ เขาก็ใเช่นกันที่เห็นเธอผลักฉินรั่วหลัน ในสายตาของเขาภรรยาอ่อนโยนและใจเย็นมาโดยตลอด
เย่ชิงหรั่นเงยหน้ามองเขา “คุณคิดว่าฉันตั้งใจผลักเธอเพราะคุณช่วยเธอไว้งั้นเหรอ? ในสายตาของคุณฉันเป็แบบนั้นเหรอคะ?”
เธอหลับตาลงและข่มกลั้นความเ็ปในใจของเธอ และหยิบโจ๊กในกล่องอาหารออกมาให้เขา ถึงเธอจะโกรธเขาแต่เธอก็ไม่อยากให้เขาหิว
“กินเถอะค่ะ”
“ภรรยา ผมไม่...”
“รีบกินเถอะค่ะ คุณกินเสร็จแล้วฉันจะงีบสักพัก”
ฉีหงซิงเม้มปากด้วยความหงุดหงิด ทำไมเขาถึงพูดอะไรโง่ๆ? เขายื่นมือไปจับมือเธอไว้แน่น
"ภรรยา ผมไม่สนใจว่าเธอจะหัวกระแทกโต๊ะ หรือตกบันไดล้มลงจนตาย ผมสนใจแค่ว่าคุณอาจจะได้รับาเ็เพราะอยู่ใกล้เธอ คุณเข้าใจผมไหม? เราอย่าโกรธกันเพราะเธอดีไหมครับ"
เย่ชิงหรั่นเม้มปากอย่างครุ่นคิด เนื่องจากการตั้งครรภ์อารมณ์ของเธออ่อนไหวมากจนสมองของเธอไม่ค่อยทำงาน อย่างที่ฉีหงซิงพูด เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะอยู่หรือตาย ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าที่เขาคงไม่สนใจที่จะดูแลชีวิตของเธอ
ในที่สุดเย่ชิงหรั่นก็ยิ้มออกมา ใช่สิ! ถ้าพวกเราทะเลาะกัน มันจะไม่เป็ไปตามที่ฉินรั่วหลัน้าเหรอ? เธอไม่มีวันปล่อยให้ศัตรูของเธอมีความสุข
1K
