ภูเสือ

ก๊อกๆ  เสือเปิดประตูเข้ามาข้างในห้อง พร้อมกับป๊าและม๊าที่เดินตามเข้ามา ทำให้นทีนาคแม่ของแป้งงงงวย แต่ถึงแม้จะงงงวยแค่ไหน ก็พยายามลุกขึ้นนั่งเพราะจำเสือได้เมื่อครั้งตอนที่ตนเองมารักษาโรงพยาบาลนี้ วันแรก

“คุณแม่สวัสดีครับ ผมเสือแฟนแป้งนะครับ”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“วันนี้ผมพาป๊ากับม๊ามาสู่ขอแป้งกับคุณแม่ครับ ”

“สวัสดีจ๊ะ ฉันเมเป็นม๊าตาเสือ จะมาสู่ขอหนูแป้งเป็นลูกสะใภ้คุณจะว่ายังไงจ๊ะ”

“เดี๋ยวนะคะ อิฉันตั้งตัวไม่ทัน แล้วยัยหนูรู้เรื่องนี้มั้ยคะ”

“ไม่รู้ครับ ผมกะจะเซอร์ไพรส์แป้งแต่งงานคืนนี้ เลยจะพาม๊ากับป๊ามาสู่ขอแป้งกับคุณแม่ก่อนครับ”

“แม่ไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นคนยังไง นิสัยยังไง มีแต่แป้งเท่านั้นที่รู้ ถ้าคุณขอแล้วแป้งตกลง แม่ก็ยินดีจ๊ะ แม่เชื่อว่าลูกแม่จะเลือกคนไม่ผิด”

“ขอบคุณครับ แป้งตกลงอยู่แล้วครับเพราะเรากำลังจะมีลูกกัน และวันนี้ที่ผมมา ส่วนหนึ่งคือมาขอขมาคุณแม่ด้วยครับที่ทำตัวไม่ดีก่อนแต่งงาน”

“ถ้างั้นแม่ก็ขอฝากแป้งด้วยนะคะ และแม่ก็เชื่อว่าลูกแม่มองคนไม่ผิดแน่นอน”

“งั้นดิฉันขอคุยเรื่องสินสอดเลยนะคะ คุณจะเรียกยังไงคะ”

“เอาตามที่ทางคุณเห็นสมควรเลยค่ะ ”

"ถ้างั้นฉันจะให้เหมือนกับลูกสะใภ้คนโตนะคะ สินสอดที่จะมีในขบวนขันหมากก็จะมี ที่ดินแถวๆมินบุรี 500ไร่  ที่ดินในจังหวัดเชียงใหม่ 100ไร่ คอนโดในเมือง 1ชุด คอนโดติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา 1ชุด ทองคำแท่ง 999บาท เครื่องเพชร4ชุดแหวนเพชรประจำตระกลู1วงค์ เงินสดอีก 999ล้านบาทไทย คุณแม่หนูแป้งเห็นว่ายังไงคะสมควรมั้ย"

“ยิ่งกว่าสมควรอีกค่ะ ขอบคุณนะคะที่ไม่รังเกียจลูกสะใภ้จนๆ และขอบคุณมากค่ะที่เอ็นดูลูกสาวอิฉัน”

“อย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ จะรวยหรือจนก็คนเหมือนกันฉันไม่คิดแบบนี้กับใครหรอกค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ ”

เจ้าสัวที่นั่งเงียบมาได้สักพักก็พุดคุยเรื่องอาการของแม่แป้ง ท่านบอกว่าท่านจะลงมาดูแลและจะพยายามทำให้แม่แป้งหายก่อนจะถึงวันแต่งแป้งและเสือให้ได้ คำนี้ทำเอานทีนาคน้ำตาไหล เพราะจากเดิมคิดว่าวันแต่งลูกเธอคงไม่สามารถเข้าไปร่วมงานแต่งได้เนื่องจากโรคที่เธอเป็นอยู่คงไม่สดวกได้แต่ยินดีอยู่ที่โรงพยาบาลแทน

เมื่อทุกอย่างตกลงกันได้ ก็มาถึงคราที่ต้องไปซื้อแหวน ส่วนสถานที่คงไม่ต้องห่วงเพราะได้โทรขอความช่วยเหลือจากเจ้เอมอรที่พึ่งสนิทกันและจากเรนนี่เพื่อนสนิทแป้งอีกคนแล้ว

RRrrrrrrrr(แป้ง)

‘เฮียคะ คืออะไรคะช่างหน้าช่างผมเต็มห้องแป้งเลย’

‘คนของเฮียเองครับ แป้งแต่งตัวสวยๆไว้นะ สองทุ่มเฮียจะให้คนไปรับ ’

‘ไปไหนคะ’

‘ถึงแล้วก็รู้เองแหละ แต่งตัวสวยๆนะ ชุดที่เฮียส่งไปให้นั้นแป้งใส่ได้ใช่มั้ยเฮียให้คนแก้ขยายจากไซส์เดิมให้นิดหน่อยเฮียกลัวอึดอัดลูก’

'ยังไม่ได้ลองเลยค่ะ'

‘งั้นสองทุ่มเฮียให้คนไปรับนะครับ’

‘ค่ะ’

เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน ก็โล่งใจ งานวันนี้ต้องออกมาดีที่สุดตามคอนเซ็ปต์ ขอแม่ของลูกแต่งงานยุครีเจนซี่ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 งานนี้ว่าที่เจ้าบ่าวยิ้มตื่นเต้น และไม่ลืมที่จะชวนเพื่อนๆเดอร์แก๊งมาเฟีย และกวีมาด้วย งานนี้ถือว่าครบรสที่สุดและมันที่สุดแน่เพราะเสือได้เหมาร้านอาหารสไตส์อังกฤษเมืองผู้ดีไว้ และชุดตรีมที่ใส่คือชุดย้อนยุคของผู้ดีเมืองอังกฤษ

6ชั่วโมงผ่านไป แป้งนางเอกของงานก็ได้มาถึงแล้ว พร้อมกับที่เจ้เอมอรเดินเข้ามาจากไหนไม่รู้ มาจูงแขนแป้งเข้าไปยังร้านอาหารที่มีชุดน้ำชาสวยๆหรูหราจัดเรียงกันอยู่ โต๊ะละชุด อีกทั้งบุคคลที่อยู่ในงาน ก็แต่งตัวเป็นตรีมของงานนี้ทุกคน ผู้ชายจะสวมใส่เสื้อกั๊กลายดอกไม้สวมทับด้วยแจ็กเก็ตหางยาว รองเท้าหนังยาวถึงเข่า และหมวกทรงสูง ส่วนผู้หญิงก็จะใส่แบบชุดโลลิต้า คล้ายชุดเจ้าหญิงในเทพนิยาย ให้ความรู้สึกของงานเป็นแบบเจ้าหญิงเจ้าชายในเมืองผู้ดี 

“ไอไม่คิดว่ายูจะจัดงานวันนี้เหมือนกับตัวการ์ตูนอนิเมะที่ยูชอบ”

“ไออยากเอาความชอบของไอมาแต่งในตัวภรรยาของไอในวันที่สำคัญ”

“ยังไงไอก็ดีใจด้วย/ไอด้วย/ไอด้วย”

“ขอบใจทุกคนนะที่สละเวลามา พวกยูคือเพื่อนที่ดีที่สุดของไอ”

“อ้าวๆหนุ่มๆอย่าพึ่งคุยค่ะ ว่าที่เจ้าสาวเดินเข้ามาแล้ว”

ทุกคนหันไปมองแป้งที่อยู่ในชุดโลลิต้าสีแดงแซมขาว อีกทั้งเด็ดสุดคงไม่พ้นรองเท้าสวมสีเงินแวววาวย้อนยุคประดับดอกกุหลาบเพชร1,800 เม็ด รวมน้ำหนักเพชรถึง 100 กะรัต ที่เสือสั่งทำโดยตรงจากช่างมืออาชีพชื่อดัง 

“คุณสวยที่สุดเลย”

“ขอบคุณค่ะ คุณก็หล่อมากเลย”

ทั้งสองยิ้มให้กันและจูงมือกันไปต้อนรับทักทายแขกที่เสือเชิญมาร่วมงาน และทุกคนที่เชิญมาก็เพื่อนๆและคนสนิทที่รู้จักและญาติๆของตยแค่นั้น ที่บอกมาเหมือนจะน้อยนะ แต่ความจริงคือป่าวเลย โต๊ะ60โต๊ะที่จัดสรรค์ขึ้นมาให้แขกนั่งกับไม่พอ เสือต้องสั่งให้ลูกน้องไปจัดการหาโต๊ะเสริมมาเพิ่ม

“สรุปงานวันนี้คืองานอะไรคะเฮีย แป้งงงมากเลย”

“งานวันนี้คืองานของเราคะ งานที่เฮียจัดมาเปิดตัวแป้งอย่างเป็นทางการ และเป็นงานประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเฮียกำลังจะเป็นป๊าคนแล้ว”

“เวอร์จังค่ะ ไม่ต้องจัดแบบนี้ก็ได้มั่ง”

“เฮียคะแป้งสงสัยอีกอย่าง เฮียไปสั่งตัดชุดแล้วก็สั่งทำรองเท้าให้แป้งตอนไหนคะ ชุดนี่ต้องใช้คนเย็บเกือบปีถึงจะเสร็จไม่ใส่ชุดสำเร็จ และรองเท้านี้ก็หลายเดือนถึงจะได้”

“หนูรู้ได้ยังไงคะว่าเฮียสั่งทำ”

“ก็เรนนี่บอกและอีกอย่าง ทั้งชุดและรองเท้ามีชื่อแป้งปักอยู่ในนั้นแทนชื่อแบรนด์”

“เฮียสั่งให้แป้งตั้งแต่วันที่เฮียไม่ได้ป้องกันแล้วครับ ”

“ขอบคุณนะคะ”

เสือดึงแป้งเข้าไปกอดแล้วลูปหัวเบาๆซีนนี้ทำเอาทุกคนที่เห็นต่างโห่แซวกันเป็นแถวๆ โดยเฉพาะเพื่อนฝ่ายเจ้าบ่าวที่เป่าปากร้องวิ๊ดๆแซว

“เอาละค่ะๆ หยุดหวานกันสักแปปนะคะ ตอนนี้ดิฉันเจ้เอมอรผู้จัดการส่วนตัวของน้องแป้ง ได้รับมอบหมายงานจากท่านเจ้าสัวและคุณนายให้มาเปิดวีดีโอที่ท่านทั้งสองส่งตรงมาให้ ถ้างั้นรับชมเลยนะคะ”

เจ้เอมอรของแป้งจัดการเดินไปข้างทีวีและแป้งก็ถูกเรนนี่มาจับแขนพาเดินไปที่เก้าอี้ ที่ทุกคนจัดไว้ให้ทั้งสองตรงกลางด้านหน้าเวทีท่ามกลางดอกไม้รอบๆ ส่วนเสือนั้นก็ถูกผาจูงแขนไปนั่งข้างๆกับแป้งที่เก้าอี้ ทำให้ตอนนี้ทุกคนที่นั่งทานอาหารและพูดคุยกันอยู่นั้น หันมาโฟกัสเสือและแป้งที่นั่งอยู่ตรงกลาง