บทที่ 18 ผมชื่อซือหลิน
ซือหลินมองเซี่ยเสี่ยวเล่ยอย่างเคลือบแคลงใจ ราวกับกำลังคิดว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร แต่สีหน้าที่ดูไม่ค่อยแยแสของเธอ ก็ดูเหมือนจะไม่ได้หวังอะไรเป็พิเศษ
เฉินลั่วลั่วเองก็มองเซี่ยเสี่ยวเล่ยด้วยความประหลาดใจ "เสี่ยวเล่ย เธอทำแบบนี้เป็ด้วยเหรอ"
เซี่ยเสี่ยวเล่ยยิ้ม "อื้ม ตอนว่างๆเคยลองหัดดู"
เซี่ยเสี่ยวเล่ยในชาติที่แล้วเป็ถึงบิวตี้บล็อกเกอร์ชื่อดัง เื่แค่นี้จิ๊บๆ เธอเคยเรียนรู้การแต่งหน้าทำผมกับช่างแต่งหน้าชื่อดังในวงการบันเทิงอยู่หลายเดือน ที่จริงแล้วช่างแต่งหน้าคนนั้นเป็เพื่อนของพี่ชายบวกกับเห็นว่าเซี่ยเสี่ยวเล่ยพอมีแวว ่ปิดเทอมก็ว่างๆ เลยลากเธอไปเป็ผู้ช่วยอยู่หลายเดือน
ซือหลินยกมือขึ้นดูนาฬิกา เหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงเดียวเขาก็ต้องไปหาเหลียงเฉินแล้ว ถ้ารอโทนี่ กว่าไอ้บ้านั่นจะกลับมา กว่าจะเสร็จคงไม่ทันแน่ๆ
"จิ๊ส์" เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยเสี่ยวเล่ย "ทำให้เสร็จภายในครึ่งชั่วโมง โอเคมั้ย"
ลองเสี่ยงดูก็แล้วกัน เชื่อใจยัยนี่สักครั้ง
ไอ้บ้าโทนี่ กลับมาเมื่อไหร่ฉันจะต่อยให้เข็ด - ถ้ามีเวลาน่ะนะ
"ไม่มีปัญหา!" เซี่ยเสี่ยวเล่ยทำมือโอเค
"ทั้งสตูดิโอใช้ได้ตามสบายเลย" ซือหลินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
นี่แหละคือสิ่งที่เซี่ยเสี่ยวเล่ย้า!
"ไปเลือกเสื้อผ้ากันก่อนเถอะค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยไม่รอช้า รีบเข้าเื่ "คุณช่วยลุกขึ้นยืนให้ฉันดูหน่อยได้ไหมคะ"
ซือหลินลุกขึ้นยืนจากโซฟา
ตอนแรกที่อยู่ไกลๆ ไม่ได้สังเกตชัดๆ ตอนนี้พอเขายืนอยู่ตรงหน้า ถึงแม้เซี่ยเสี่ยวเล่ยในชาตินี้จะสูงถึง170 เิเ เธอก็ยังรู้สึกกดดันกับความสูงของเขา
ก็สมกับเป็พี่น้องที่สนิทกันมาั้แ่เด็กกับพระเอกจริงๆ ทั้งความสูงนี่มัน…ไม่ต่างกันเลย
"ผมชื่อซือหลิน" แต่ซือหลินเป็กันเองกว่าเหลียงเฉิน ดูสิยังอุตส่าห์แนะนำตัวอย่างสุภาพทั้งที่เซี่ยเสี่ยวเล่ยก็รู้จักเขาอยู่แล้ว
"ค่ะคุณซือ" แต่บนใบหน้าเธอก็ยังคงแสดงออกอย่างสุภาพและเป็ทางการ
"ห้องลองเสื้อผ้าอยู่ด้านใน" ซือหลินเห็นเธอมองเขาอย่างตั้งใจจึงบอก
"ค่ะ" เซี่ยเสี่ยวเล่ยตอบ
จากนั้น ซือหลินก็เดินนำไปที่ทางเดินด้านใน เซี่ยเสี่ยวเล่ยเดินตามหลังเขาไป ในใจก็กำลังคิดว่าจะมิกซ์แอนด์แมทช์เสื้อผ้าสไตล์ที่เหลียงเฉินชอบกับรูปร่างและข้อดีของซือหลินยังไงดี
ส่วนเฉินลั่วลั่วที่ยืนงงอยู่ครู่หนึ่งก็รีบวิ่งตามเข้าไป
เมื่อเปิดประตูห้องลองเสื้อผ้า เซี่ยเสี่ยวเล่ยถึงกับตะลึงกับเสื้อผ้ามากมาย
เสื้อผ้าผู้ชาย เสื้อผ้าผู้หญิง เสื้อผ้าเด็ก ทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ ทุกชิ้นล้วนประณีตและมีดีไซน์ที่เป็เอกลักษณ์
ไม่เหมือนกับเสื้อผ้าแบรนด์ก๊อปที่ขายเกลื่อนตามท้องตลาด!
นี่สิถึงจะเรียกว่ารวยจริง! นี่สิถึงจะเรียกว่างานดีไซน์!
"วันหนึ่งฉันก็อยากมีห้องแบบนี้บ้างจัง" เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกับระบบ 666
"โฮสต์สู้ๆนะ! ทั้งเสื้อผ้า ทั้งบ้าน ซักวันต้องมีแน่นอน!"
“…” เซี่ยเสี่ยวเล่ย "อื้ม"
เธอเดินไปที่ชั้นวางเสื้อผ้าผู้ชาย แล้วเริ่มเลือกอย่างพิถีพิถัน ไม่ปล่อยแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
ซือหลินเดินตามเธอไปเรื่อยๆ มองดูใบหน้าที่จริงจังไม่เสแสร้งของเธอ ความรู้สึกดีๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
อย่างน้อยเธอก็ดูไม่เหมือนคนที่มีจุดประสงค์แอบแฝง
“โฮสต์จ๋าาาาา~ เทพบุตรเริ่มประทับใจคุณแล้วนะ!” ในขณะเดียวกันระบบ 666 ก็รายงาน
"แล้วภารกิจสำเร็จรึยัง" เซี่ยเสี่ยวเล่ยสื่อว่าตอนนี้เธอสนใจแค่เื่นี้
"ยังเลย"
"งั้นก็หุบปากไป"
"ครับผม ... "
7K
