สายลับทะลุมิติ

ฟื้น
“น...น้ำ”“ข…ขอน้ำ” เสียงแหบแห้งของฉันดังขึ้นก่อนที่ม่านตาจะเปิดเสียด้วยซ้ำ“นี่เจ้าคะน้ำ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างตัวฉันและเหมือนมีอะไรมาแตะที่ปากฉันจึงอ้าปากขึ้นผ่านไปไม่นานก็มีของเหลวไหลเข้ามาในปากน่าจะเป็นน้ำหลังจากที่ฉันได้กินน้ำเข้าไปแล้วทำให้พอมีเรี่ยวแรงลืมตาขึ้นมาได้บ้างตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่ ฉันใช้เรี่ยวแรงที่พึ่งมีทั้งหมดใช้ไปกับการลืมตา ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้กับอีแค่ลืมตาขึ้นมาเนี่ยและความพยายามของฉันก็เห็นผลเพราะฉันสามารถลืมตาขึ้นมาได้ที่นี่ที่ไหน!จำได้ว่าฉันตกลงมาจากหน้าผา หรือว่าฉันจะไม่ตายแล้วมีคนมาช่วยทันแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรือจะเป็นคนที่ช่วยฉันไว้ชั่งเถอะถึงจะอยากรู้มากแค่ไหนฉันก็ไม่ม่ีแรงจะเอ่ยถามหรอกได้แต่ใช้สายตาสำรวจรอบตัวแค่นั้น รอบตัวของฉันเป็นห้องที่ถูกตกแต่งด้วยของค่อนข้างมีราคาเลยและห้องนี้ก็ใหญ่มากพอสมควรแต่ภายในห้องนี้มีแค่ฉันกับหญิงสาวที่ป้อนน้ำให้ฉันแค่นั้นหญิงสาวคนนั้นน่าจะอายุไม่เกินสิบเจ็ดปีเห็นจะได้น่าตาน่ารักมากเลยล่ะ ผิวขาว และแต่งตัวด้วยชุดจีนโบราณสีฟ้า“อืม!” เสียงครางออกมาจากปากของฉันด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งตัวพร้อมกับหน้าตาที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดเมื่อฉันคิดจะขยับตัวเจ็บ!“อย่าขยับเจ้าคะ” เสียงของหญิงสาวที่อยู่ภายในห้องดังขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันขยับตัวโอ้ยขยับแค่นี้ก็จะตายอยู่แล้วเห็นที่หลังจากที่พักรักษาตัวเสร็จฉันคงต้องรีบวางแผนฝึกฝนตัวเองแล้วล่ะเพราะถ้าร่างกายของเธอยังป็นแบบนี้อยู่คงได้ตายจริงๆ เข้าสักวัน ฉันได้แต่วางแผนการฝึกไว้ในใจเพราะตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้แค่จะขยับตัวยังยากเลย น่าสงสารตัวเองชิบหาย“ข้าจะไปตามท่านหมอมาดูอาการให้นะเจ้าคะ” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยที่ฉันไม่สามารถเอ่ยอะไรได้เลย ทำให้ฉันที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองต้องออกจากความคิดเพราะเสียงของหญิงสาวใช้เวลาไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็กลับมาพร้อมกับชายชราท่าทางดูภูมิฐานอยู่พอสมควรชายชราคนนี้น่าจะเป็นหมอที่หญิงสาวบอกว่าจะไปตามมาแน่นอนและหญิงสาวอีกสองคนน่าจะเป็นฝาแฝดกันอายุไม่ต่างกับหญิงสาวคนแรกมากนักแต่ผิวของหญิงสาวทั้งสองจะต่างกันคนหนึ่งผิวขาวซีดและอีคนผิวคล่ำลงมาหน่อยหน้าตาก็จะจัดว่าสวยหมดจดดี“เชิญเจ้าคะท่านหมอ” เสียงของหญิงสาวคนแรกดังขึ้นเพื่อเชิญชายชราไปที่เตียงของคนป่วยเพื่อดูอาการและคนป่วยที่ว่าก็คือฉันเองล่ะที่ได้แต่นอนลืมตามองคนนั้นทีคนนี้ีทีเพราะทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้วเป็นแบบนี้ลำบากกว่าตอนที่ต้องแกล้งบ้าอีกโอ้ย! ทรมานเมื่อไหร่ฉันจะหายเนี่ย“ข้าขอดูอาการเจ้าหน่อยนะนางหนู” เสียงชายชราเอ่ยขึ้นกับฉันที่ทำได้แต่มองมาเท่านั้นด้วยน้ำเสียงเมตตาตามแบบฉบับหมอหลังจากนั้นท่านหมอคนนั้นก็เอามือมาจับชีพจรของฉันและก็ทำหน้าครุ่นคิดอะไรก็ไม่รู้ก่อนจะเอ่ยออกมา“อาการของนางหนูคนนี้บาดแผนภายนอกเริ่มจะดีแล้วส่วนอาการบาดเจ็บภายในคงต้องให้นางหนูคนนี้กินยาไปก่อนเดี๋ยวข้าจะเขียนเทียบยาแล้วเจ้าต้มให้นางกินหลังอาหารเป็นเวลาหนึ่งเดือนก็น่าจะหายแล้ว”“ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าคะ เจินเจินส่งท่านหมอแล้วก็เอายาตามเทียบยาของท่านหมอกลับมาด้วย”“เจ้าคะ”“เจินจินเจ้าไปรายงานนายท่านกับนายหญิงว่าเด็กคนนี้ฟื้นแล้ว”“เจ้าคะ”หลังจากนั้นคนที่ชื่อเจินเจินก็เดินออกไปส่งทางหมดพร้อมกับซื้อยาที่ท่านหมอเขียนกลับมาพร้อมกับเจินจินที่ออกไปทำตามคำสั่งของหญิงสาวคนแรกที่ฉันเจอตอนลืมตาขึ้น“นอนพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวถึงเวลาอาหารข้าจะปลุกท่านนะเจ้าคะ” เสียงของหญิงสาวที่อยู่ใกล้ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมกับห่มผ้าให้ฉันอย่างดี ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะทำอะไรได้นอกจากนอนพักผ่อนพอให้มีแรงเท่านั้นส่วนอย่างอื่นก็ค่อยคิดอีกทีตอนมีแรงแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นนฉันก็หลับตาลงด้วยความเหนื่อย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง