"สวัสดีครับ" เสียงของผู้ชายดังขึ้นมา น้ำเสียงแข็งกร้าวและไม่คุ้นเคย ทำให้พีใเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรวบรวมความกล้าและพูดออกไป
"สวัสดีครับ ผมชื่อ พี ครับ ผมเรียนที่โรงเรียนเดียวกับมุกครับ ผมอยากขอสายมุกครับ"
หลังจากที่พูดจบไปครู่หนึ่ง พีได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงผู้ชายเรียกมุกให้มารับสาย
"มุก! มานี่หน่อย!" เสียงพ่อมุกะโไปยังมุกในบ้าน และไม่นานมุกก็รับสาย
มุกในตอนแรกใไม่น้อยเมื่อได้ยินเสียงของพีผ่านโทรศัพท์ หลังจากเงียบไปสักพัก มุกถามเสียงสงสัยและไม่ค่อยพอใจ
"พี? เอาเบอร์ของเรามาจากไหน? แล้วทำไมไม่คุยกันที่โรงเรียนล่ะ?"
คำถามของมุกทำให้พีรู้สึกอึดอัดไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพูดต่อไปด้วยความกล้า
"คือ…เรา…เราเห็นเบอร์ของพ่อเธอในเอกสารของโรงเรียนน่ะ เราแค่…คิดถึงเธอน่ะ"
มุกเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาอย่างที่ไม่เคยพูดมาก่อน
"ก็…ถ้าอยากคุยก็น่าจะคุยกันที่โรงเรียน ไม่ต้องไปหยอดเหรียญโทรศัพท์ให้เปลืองเงินหรอก"
เสียงของมุกแม้จะฟังดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความอ่อนโยนและความคิดถึงที่ถูกเก็บไว้ในใจ พีรู้สึกถึงความอบอุ่นในคำพูดนั้น และรู้ว่าแม้จะมีระยะห่างจากกัน แต่บางสิ่งบางอย่างในความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ยังไม่หายไป
การคุยกันในครั้งนี้อาจจะเป็การเริ่มต้นใหม่ของการสานสัมพันธ์ระหว่างพีและมุกอีกครั้ง แม้ว่าจะไม่ง่ายหรือราบรื่นเสมอไป แต่ความรู้สึกที่ค้างคาในใจของทั้งสองก็เริ่มได้รับการแสดงออกในรูปแบบที่ต่างออกไป
หลังจากการคุยกันครั้งแรกผ่านโทรศัพท์ พีและมุกก็เริ่มรู้สึกถึงความสะดวกสบายในการติดต่อกันมากขึ้น แม้ว่าจะยังไม่ได้กลับไปพูดคุยกันต่อหน้าตรงๆ เหมือนสมัยก่อน แต่พวกเขาก็ค่อยๆ สานสัมพันธ์กันขึ้นใหม่แบบเงียบๆ และเป็ส่วนตัว
พีเริ่มหาโอกาสในการส่งข้อความถึงมุกผ่านสมุดเรียนหรือเศษกระดาษที่เขียนข้อความสั้นๆ เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัยหรือสังเกตเห็น พวกเขาจะแลกข้อความกันระหว่างคาบเรียน บางครั้งพีจะเขียนคำถามสั้นๆ หรือแค่ถามถึงเื่เรียนหรือกิจกรรมต่างๆ ในโรงเรียน มุกเองก็จะตอบกลับมาในลักษณะเดียวกัน ผ่านข้อความที่แอบซ่อนไว้ในสมุด หรือใส่ในกระดาษที่พีจะนำไปส่งให้
บางครั้ง พีจะนัดเวลาโทรไปหามุกโดยไม่ให้คนอื่นรู้ เมื่อเขาอยู่คนเดียวที่บ้าน หรือ่เวลาที่มุกอยู่บ้านก็เป็เวลาที่เหมาะสม พวกเขาจะคุยกันเื่เล็กๆ น้อยๆ หรือเื่ที่ไม่เกี่ยวกับโรงเรียน เช่น การทำการบ้านหรือกิจกรรมที่ทำในวันหยุด เสียงของมุกทำให้พีรู้สึกเหมือน่เวลาที่ห่างหายกันไปนั้นเริ่มกลับมามีความหมายและใกล้ชิดกันมากขึ้น
ใน่เวลาที่ทั้งสองคุยกันแบบนี้ แม้จะไม่เคยพูดออกมาด้วยคำพูดตรงๆ แต่พีและมุกเริ่มรู้สึกถึงการเชื่อมโยงที่ยังคงอยู่ระหว่างกัน แม้จะไม่ได้แสดงออกอย่างเปิดเผยในที่สาธารณะ แต่ความรู้สึกที่พวกเขามีต่อกันก็ยังคงซ่อนอยู่ภายในใจ
การสื่อสารผ่านข้อความและโทรศัพท์ทำให้พีและมุกเริ่มเข้าใจกันมากขึ้น ทั้งสองไม่้าให้ใครรู้เื่นี้ แต่ความสนิทสนมที่พวกเขามีเริ่มเติบโตขึ้นในความลับเล็กๆ ของพวกเขาเอง
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็ไปด้วยดีสำหรับพีและมุก พวกเขาค่อยๆ กลับมาคุยกันและมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นในระหว่าง่เวลาที่คุยกันเป็ส่วนตัว ทั้งสองเริ่มสนุกกับการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นผ่านสมุดหรือข้อความสั้นๆ ที่ส่งให้กัน แต่แล้วความเปลี่ยนแปลงก็เข้ามาอย่างไม่คาดคิด เมื่อพีได้รับข่าวร้ายที่ทำให้ทุกอย่างต้องสะดุดลงไป
ข่าวนั้นคือมุกต้องย้ายไปเรียนที่โรงเรียนเอกชนใกล้บ้าน ทำให้พีรู้สึกเหมือนโลกของเขาหยุดหมุนไปชั่วขณะ เขาใและเสียใจอย่างมาก เพราะการย้ายโรงเรียนของมุกหมายความว่าเขาจะไม่ได้เจอเธอในห้องเรียนอีกแล้ว และจะไม่สามารถคุยกับมุกเหมือนเดิมได้
พีรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่เริ่มมีความหมายในชีวิตของเขาไป แม้ว่าพวกเขาจะคุยกันมาบ้าง แต่การที่มุกต้องย้ายโรงเรียนทำให้พีรู้สึกว่าเขายังไม่ได้บอกอะไรที่เขาอยากบอกกับมุก เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่เขามีกับมุกจบลงแบบนี้
ทั้งที่รู้ดีว่ามุกต้องไป แต่พีก็ยังคงรู้สึกไม่พร้อมกับการเื่นี้ การที่มุกต้องย้ายโรงเรียนทำให้พีเริ่มตระหนักว่าเขายังมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ได้พูดออกมา และความรู้สึกนั้นเริ่มท่วมท้นหัวใจของเขาในเวลานี้
หลังจากมุกย้ายโรงเรียนไป พีรู้สึกเหมือนกับว่าโลกของเขาถูกพลิกผันไปเล็กน้อย แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพีและมุกจะยังคงเหมือนเดิม แต่ความห่างไกลก็เริ่มทำให้พีรู้สึกกลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขากลัวว่ามุกจะไปพบเพื่อนใหม่ๆ ที่โรงเรียนเอกชนและค่อยๆ ลืมเขาไป หรือไม่ก็เปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหลือความเป็ตัวเองที่เคยรู้จัก
แม้ว่าจะเป็โรงเรียนที่ไม่ห่างจากโรงเรียนของพีมากนัก และมุกก็ยังคงมีโอกาสกลับมาเจอพีได้ แต่การที่ต้องไปเรียนที่โรงเรียนใหม่ก็เหมือนกับการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ สำหรับมุก และพีเริ่มคิดถึงความเป็ไปได้ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะค่อยๆ จืดจางไปตามกาลเวลา
พีพยายามที่จะติดต่อมุกผ่านข้อความหรือโทรศัพท์ แต่ก็รู้สึกว่าเธอเริ่มไม่ค่อยมีเวลาตอบกลับเหมือนก่อนหน้านี้ เขารู้ดีว่ามุกต้องปรับตัวกับโรงเรียนใหม่และเพื่อนใหม่ๆ ที่เธอจะได้เจอ แต่บางครั้งความกลัวก็ยังคงอยู่ในใจของเขา ทำให้พีเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมหรือรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ได้
แม้จะรู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับให้มุกหยุดการเปลี่ยนแปลงหรือหยุดทำสิ่งใหม่ๆ แต่พีก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความรู้สึกกลัวที่เกิดขึ้นในใจ เขาห่วงใยมุกมากขึ้นทุกวัน กลัวว่าเธอจะเริ่มห่างหายไปจากชีวิตของเขา และไม่รู้จะทำอย่างไรให้สิ่งที่พวกเขามีอยู่ยังคงอยู่เหมือนเดิม
ความห่างไกลทำให้พีรู้สึกถึงความเปราะบางของความสัมพันธ์ที่ยังไม่ได้มีการพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา เขา้าให้มุกรู้สึกถึงความสำคัญของเขา แม้ว่าจะเป็แค่เพียงเพื่อนเก่าหรือคนที่คอยอยู่เคียงข้างกันในวันที่้า
การที่มุกเริ่มโตเป็สาวและพ่อเริ่มควบคุมการใช้โทรศัพท์มากขึ้น ทำให้การติดต่อระหว่างพีและมุกเริ่มยากขึ้น พีไม่สามารถโทรหามุกได้ง่ายเหมือนเดิม เพราะเขายังไม่มีโทรศัพท์ของตัวเอง การที่จะติดต่อกันในตอนนี้จึงเป็เื่ยากมากขึ้น พีต้องพึ่งพาการโทรไปหามุกจากโทรศัพท์บ้านหรือจากตู้โทรศัพท์สาธารณะ ซึ่งไม่สะดวกเหมือนการใช้มือถือ
พีรู้สึกว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้สามารถติดต่อกับมุกได้สะดวกขึ้น โดยไม่ต้องรอคอยเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการใช้โทรศัพท์ พีเริ่มตัดสินใจที่จะหาทางเก็บเงินซื้อโทรศัพท์ของตัวเอง เพื่อที่จะได้สามารถโทรหามุกได้ทุกเมื่อที่้า
เขาจึงเริ่มทำงานพิเศษต่างๆ ช่วยงานพ่อบ้าง บางครั้งก็ช่วยงานลุง หรือทำงานเล็กๆ น้อยๆ ที่สามารถหาเงินได้ในเวลาว่าง ทุกๆ การทำงานที่พีทำจะเป็การเก็บเงินทีละนิดเพื่อให้เขาสามารถซื้อโทรศัพท์มือถือของตัวเองได้ แม้ว่าการหาเงินจะไม่ง่าย แต่พีรู้สึกว่าคุ้มค่า เพราะมันจะทำให้เขาสามารถติดต่อกับมุกได้ง่ายขึ้น และไม่ต้องให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาห่างเหินไปมากกว่านี้
พีทำงานหนักไม่ใช่เพียงแค่เพื่อให้ตัวเองมีโทรศัพท์ แต่ยังมีความหวังลึกๆ ว่าเมื่อเขามีโทรศัพท์แล้ว เขาจะสามารถติดต่อมุกได้เหมือนเดิม โดยไม่ต้องกังวลว่าจะสูญเสียโอกาสในการพูดคุยกันไปอีก เขารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การที่เขาสามารถติดต่อมุกได้ตลอดเวลาจะทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดกับเธออีกครั้ง
แม้ว่าจะต้องใช้เวลาและความพยายาม แต่พีเชื่อว่ามันจะคุ้มค่ากับการได้มีโทรศัพท์และสามารถติดต่อกับมุกได้ทุกเมื่อที่้า
หลังจากที่พีได้โทรศัพท์มา เขาก็รู้สึกตื่นเต้นและอยากจะโทรหามุกเพื่อบอกเบอร์โทรของตัวเอง แต่ก็ยังกลัวที่ต้องโทรหาผ่านพ่อของมุก เพราะครั้งล่าสุดเขาถูกดุจากพ่อของมุกที่ไม่ค่อยพอใจที่เขาโทรหามุกบ่อยเกินไป ดังนั้นพีจึงตัดสินใจว่าเขาจะไม่โทรหามุกผ่านทางพ่ออีกแล้ว แต่เลือกที่จะรอมุกหลังเลิกเรียนที่หน้าโรงเรียนเพื่อจะได้บอกเบอร์โทรของเขาให้มุกรู้ด้วยตัวเอง
พีรออยู่หลายวันที่หน้าโรงเรียน หวังว่าจะได้เจอมุกสักวันจนในที่สุดวันหนึ่ง เขาก็เห็นมุกเดินออกมาจากโรงเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเธอ โดยที่ในกลุ่มนั้นมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาค่อนข้างดี กำลังคุยกับมุกและเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน พีเห็นภาพนั้นและรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจเขาหลุดออกไป เขารู้สึกเหงาและนึกถึงความสัมพันธ์ที่เขามีกับมุกในอดีต
พีเริ่มเดินไปหามุกอย่างช้าๆ แต่เมื่อเดินไปถึงเพื่อนๆ ของมุก พวกเขาก็มองมาที่พีด้วยท่าทางแปลกๆ บางคนยิ้มหรือกระซิบกัน พีรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เพราะเขายังใส่ชุดนักเรียนจากโรงเรียนวัดซึ่งดูแตกต่างจากชุดนักเรียนของโรงเรียนเอกชนที่มุกไปเรียนอยู่ เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ค่อยเหมาะสม หรือไม่สามารถเข้ากับเพื่อนๆ ของมุกได้
เมื่อพีถึงมุก เขาก็เริ่มรู้สึกประหม่าและไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความแตกต่างของตัวเองจากกลุ่มเพื่อนของมุก ความรู้สึกของเขาคล้ายกับการเป็คนที่นอกกรอบหรือคนที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของโลกใหม่ที่มุกกำลังเริ่มสร้างขึ้น แต่พีตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเบอร์โทรของเขาให้มุกรู้ แม้ว่าจะต้องเผชิญกับความรู้สึกที่ไม่สบายใจ
เมื่อเขาส่งเบอร์โทรให้มุก มุกก็ดูเหมือนจะไม่ในัก แต่ก็แอบแสดงท่าทางใเล็กน้อยก่อนที่จะรับเบอร์โทรไป พีหวังแค่เพียงว่าเธอจะเก็บเบอร์โทรนั้นไว้และจะโทรหาหรือส่งข้อความหาเขาบ้างในอนาคต แม้จะรู้ดีว่าอะไรที่เคยเกิดขึ้นก็ไม่อาจย้อนกลับไปได้เหมือนเดิม แต่พีก็ยังมีความหวังว่าเขาจะได้กลับมาเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของมุกอีกครั้ง
หลังจากที่มุกเริ่มโทรหาพีบ้าง แต่ก็ไม่บ่อยนัก ทั้งสองคุยกันได้ไม่นานก็ต้องหยุดไป ทำให้พีเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมุกเริ่มจืดจางไป พีเริ่มถอดใจ คิดว่าความหวังที่เขามีอาจจะเป็แค่ความทรงจำที่ค่อยๆ ลืมเลือน เพราะทั้งคู่ต่างก็มีชีวิตที่แตกต่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะมุกที่เริ่มปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่และเพื่อนใหม่ๆ ซึ่งดูเหมือนจะทำให้พีเป็แค่คนหนึ่งในอดีตที่ค่อยๆ ลืมไป
จนกระทั่งผ่านไป 2-3 เดือน พีเริ่มยอมรับกับตัวเองว่าเขาคงต้องเดินหน้าต่อไป และปล่อยให้ทุกอย่างเป็ไปตามทางของมัน แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่พีกำลังนั่งอยู่ที่บ้าน เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเบอร์แปลกๆ ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อพีรับสายไป ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นเล็กน้อย
"สวัสดี... พีเหรอ?" เสียงมุกดังขึ้นจากปลายสาย
พีรู้สึกใเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกโล่งใจในเวลาเดียวกัน เขาพยายามทำตัวให้เป็ปกติ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจที่มุกยังคงติดต่อเขามา แม้จะผ่านไปหลายเดือนแล้วก็ตาม พีเริ่มรู้สึกถึงความหวังใหม่ที่กลับมาในใจ ความรู้สึกที่เคยคาดคิดว่าอาจจะหายไปแล้ว กลับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
มุกเริ่มอธิบายว่าเธอเพิ่งได้โทรศัพท์ใหม่ และก็อยากโทรหาพี เพราะรู้สึกคิดถึง และไม่อยากให้ความสัมพันธ์ที่มีระหว่างพวกเขาจบลงไปเสียอย่างนั้น แม้จะมี่เวลาห่างหายไปบ้าง แต่การที่มุกโทรมาหาพีก็ทำให้เขารู้สึกว่าบางครั้งการรอคอยและการให้โอกาสกับตัวเองไม่เคยสูญเปล่า
พีและมุกเริ่มคุยกันอีกครั้งในครั้งนี้ พีรู้ว่าเขายังมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับมุกในตอนที่เธอไปโรงเรียนใหม่ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถบังคับให้มุกกลับมามีความรู้สึกแบบเดิมได้ และเขาจะต้องทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นและยอมรับมัน
แต่ไม่ว่าจะเป็อย่างไร พีรู้ว่าการที่มุกโทรหามาอีกครั้งทำให้เขามีกำลังใจและหวังอีกครั้ง ว่าบางที ความสัมพันธ์ที่เคยมีอาจจะยังไม่จบลงอย่างสมบูรณ์
เมื่อทั้งคู่เริ่มสนิทกันมากขึ้น ความสัมพันธ์ของพีและมุกก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พีรู้สึกดีใจที่มุกเริ่มโทรหามากขึ้นและพวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันมากขึ้นทุกวัน พีตัดสินใจสมัครโปรโมชั่นเบอร์คนโปรด เพื่อจะได้โทรหามุกโดยเฉพาะ โดยไม่ต้องกังวลเื่ค่าโทรศัพท์ที่แพงจนเกินไป เขาอยากให้มุกรู้สึกสบายใจและรู้ว่าเขาพร้อมที่จะรับฟังทุกเื่ราวที่เธออยากจะเล่า
เวลาที่มุกโทรหาพี พีจะเป็ฝ่ายรับฟังเธอเสมอ เขาจะไม่พูดอะไรมากนัก แต่จะคอยฟังทุกคำพูดที่มุกบอก ไม่ว่าจะเป็เื่ราวที่โรงเรียนหรือเื่ที่บ้าน ทั้งเื่ที่สนุกและเื่ที่เครียด พีรู้ว่ามุก้าใครสักคนที่จะรับฟัง และเขาก็เต็มใจที่จะเป็คนนั้น
มุกมักจะเริ่มพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงเรียน เพื่อนใหม่ๆ ที่เธอได้รู้จัก หรือกิจกรรมต่างๆ ที่เธอได้เข้าร่วม บางครั้งเธอก็เล่าเื่ที่บ้าน เื่ความสัมพันธ์กับพ่อแม่หรือการเปลี่ยนแปลงในชีวิตที่เธอไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร พีจะคอยให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ หรือแค่ฟังเงียบๆ โดยที่ไม่มีการตัดสินหรือพูดให้มุกรู้สึกกดดัน เขาทำให้มุกรู้สึกว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไร พีจะไม่คิดน้อยใจหรือมองเธอในแง่ลบ
บางครั้งเมื่อมุกเล่าเื่ที่เครียดๆ เช่นปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียน หรือเื่ที่บ้าน พีก็จะคอยปลอบโยนเธอ หรือหากมุกรู้สึกท้อใจ พีก็จะพูดจาให้กำลังใจเธอด้วยความจริงใจ บางครั้งพีจะพูดเื่ขำๆ หรือเื่ที่เขาคิดว่าสามารถทำให้มุกยิ้มได้ เพื่อให้เธอลืมเื่เครียดๆ ไปบ้าง
เวลาเหล่านี้ทำให้มุกรู้สึกว่าพีเป็คนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถให้คำตอบที่ดีที่สุดสำหรับทุกปัญหาของเธอ แต่การที่เขาพร้อมที่จะฟังและอยู่เคียงข้างเธอทุกเวลา มันทำให้มุกรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกนี้ และเธอยังมีพีเป็เพื่อนที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจอยู่เสมอ
ทั้งคู่เริ่มพูดคุยกันได้เป็ธรรมชาติ และความสนิทสนมที่เพิ่มขึ้นทำให้พีเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่อยากให้่เวลานี้จบลงไปเลย แม้ในใจลึกๆ เขาจะรู้ดีว่าเวลาอาจจะทำให้พวกเขาห่างกันอีกครั้ง แต่ในตอนนี้พีมีความสุขที่ได้เป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของมุก แม้แค่การได้ฟังเธอเล่าเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอก็เพียงพอแล้วสำหรับพี
1K
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734689517_73952288.webp)
