คงจบแล้วล่ะ
ข้าคิดขณะจมดิ่งสู่ความมืดภารกิจที่แท้จริงคืออะไรก็ยังไม่แน่ใจ นี่มาตายแต่ยังไม่เริ่มท่านประธานจะให้โอกาสข้าแก้ตัวใหม่อีกมั้ยนะ หรือมันจบลงแล้วข้ากำลังจะถูกลบทิ้งไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวจิติญญา
สิ่งมีชีวิตที่มีอารยธรรมเมื่อตายจากไปก็ยังคงอยู่ในความทรงจำของผู้อื่น ทว่าเ้าหน้าที่พิเศษไม่มีเพื่อนไม่มีครอบครัว ทำงานรับใช้เ้านายที่ไม่เคยได้ยินแม้เสียงลมหายใจข้าไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะให้ความรู้สึกนึกคิดเรามาทำไมมันทำให้ข้ารู้สึกเหงาเป็่ ๆเมื่อเงยหน้าจากการดูมิติจักรวาลที่เต็มไปด้วยเื่น่าสนใจแล้วก็พบว่าไม่มีใครให้แบ่งปันความรู้สึกเหมือนอย่างที่สิ่งมีชีวิตทำกัน
“ไม่สำเร็จหรือ330476” เสียงคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวขอแสงสีม่วงท่ามกลางความมืดมิด “จักรวาลที่ท่านดูแลเต็มไปด้วยเื่ผิดพลาดคงเข้าใจแล้วสินะ ถ้าท่านบริหารอย่างรัดกุมแต่แรกแม้จะขาดเ้าหน้าที่พิเศษคอยดูแลไปสักหมื่นปีก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกทุกอย่างจะดำเนินไปตามโองการที่ท่านประธานมอบให้ไม่ผิดเพี้ยน”
“ท่านพูดถูกข้ามันห่วย” ข้าไม่โกรธ กลับเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาบอกอย่างสุดซึ้ง “ก่อนจากกันไปข้าอยากรู้เฉลยว่าปลายทางของชีวิตลิมุนเป็ยังไง ข้าไม่เห็นจุดหมายเลยทุกอย่างมันผิดจากที่คาดไว้ตอนแรก”
“โองการก่อนท่านลงไปจุติเป็อย่างไรก็เป็เช่นนั้นดังเดิม”แสงสีม่วงตอบ “รายละเอียดเปลี่ยน แต่หัวใจสำคัญของภารกิจไม่เปลี่ยน ท่านมาเกือบถูกทาง”
แสงสีม่วงดับลงความมืดกลืนกินข้าอีกครั้ง แต่คราวนี้ความคิดร้อนรุ่มด้วยปริศนาที่เ้าหน้าที่ระดับสูงทิ้งไว้...มันจะเป็ดังเดิมได้ยังไงในเมื่อนี่คือยุคที่พวกอัลพ่ายแพ้ไปแล้ว แถมบุรุษผู้พิชิตก็น่าจะตายไปตั้งนานไม่มีอะไรเหมือนเดิมสักอย่าง แต่ที่เจ็บใจคือคำว่า ‘มาเกือบถูกทาง’งั้นแปลว่าถ้าข้าไม่ตายก็อาจทำภารกิจสำเร็จงั้นหรือ
ระหว่างที่กำลังสับสนข้าก็เห็นเหมืองเงาลาง ๆ ของสิ่งมีชีวิตสองขากำลังลอยเข้ามาใกล้ เงานั้นคล้ายกับมนุษย์เพศหญิงในสภาพเปลือยเปล่าผมยาวถึงกลางหลัง และเมื่อสิ่งนั้นเข้ามาในระยะมองเห็น ข้าก็ััได้ถึงความบริสุทธิ์ของดวงจิตที่มีพลังมหาศาลมันช่างคุ้นเคยราวกับเป็สิ่งที่ข้าคลุกคลีด้วยประจำ แต่กลับนึกไม่ออกว่าคืออะไร
“เ้าคือใครกัน”สิ่งนั้นถามด้วยภาษามิติจักรวาลอื่น แต่ข้าฟังเข้าใจด้วยทักษะของเ้าหน้าที่พิเศษ
“ข้าสิต้องถามว่าเ้าเป็ใคร”ข้าสวนกลับ “ข้ากำลังจะไปพัก หลีกทางให้คนกำลังจะดับสูญก่อน”
แสงสีฟ้าสว่างจ้าปรากฏขึ้นบนมืุ์คนนั้นนางเป็เพศหญิงอย่างที่ข้าคิด ใบหน้ารีขาวซีดเผือดดวงตาเล็กตี่ฉายแววยโสแต่ซุกซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใน รูปร่างเล็กสันทัดถ้าให้ลองเดาอายุก็น่าจะ 14 – 15 ปีไม่เกินนี้
“นี่มิใช่เส้นทางของผู้ดับสูญแต่เป็มิติกลางที่ข้าเปิดเพื่อค้นปรารถนาในใจตนเอง...เ้ามาอยู่ในความปรารถนาข้าได้อย่างไรเ้ากวางต้ม” หญิงคนนั้นเลิกคิ้วข้างหนึ่งสูงจนชนหน้าผาก
“ข้าไม่ได้ถูกต้ม! แต่เป็กวางเผือก สัตว์ผิวเผือกเกิดจากการที่ท่านประธานลืมใส่เม็ดเมลานินมาในยีนส์โว้ย!” ข้าะโอย่างเดือดดาล
“เ้าเรียกพระเ้าว่าประธาน?”อีกฝ่ายสะดุ้ง “อย่าบอกนะว่าท่านคือ...330467”
“หา?”ข้าอ้าปากกว้าง “ท่านคือเ้าหน้าที่พิเศษอีกตนที่ถูกเรียไปสอบสวนวันนั้นเหรอ”
“ใช่ข้าคือ 424160” นางตอบ ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นลูบคาง“เป็เช่นนี้เอง ข้าปรารถนาอยากรู้ว่าควรจะทำอะไรต่อในมิติจักรวาลที่เนื้อเื่ไม่เหมือนตามโองการตอนแรกเลยได้มาเจอท่าน”
“โอ้ว...ท่านคิดถึงผิดคนแล้วล่ะข้าเองก็เจอสถานการณ์เดียวกัน แถมตอนนี้กลับโดนแมวป่ากระจอกฆ่าตายโดยไม่มีทางสู้” ข้าเอ่ยััได้ว่าตนเองเสียงเศร้าประหลาด “ข้าทำภารกิจผิดพลาด แล้วก็ไม่รู้จะไปไหนต่อคงต้องลอยเคว้งคว้างไปอย่างนี้ตลอดกาลล่ะนะ”
“ข้าไม่คิดเช่นนั้นนะ แววของชีวิตอนาคตและความสำเร็จยังคงติดอยู่ในจิติญญา ท่านยังไม่ตายหรอก”
“เหลวไหลในมิติจักรวาลข้าเกิดตายครั้งเดียว แล้วก็ไม่มีการมองเห็นอนาคต” ข้าเถียงบางมิติจักรวาลอนุญาตให้สิ่งมีชีวิตไปชดใช้กรรมในนรกเพื่อรอการเกิดใหม่ แต่ 330467 ไม่ได้เป็อย่างนั้นสิ่งมีชีวิตในนรกกับ์คุมยากเกินไป ข้าี้เีคอยดูแลพวกมันเลยไม่ให้มีในมิติจักรวาลของตน
“แต่ที่นี่อะไรก็เกิดขึ้นได้”424160 กล่าวก่อนจะยกมืออีกข้างแล้ววาดวงเวทด้วยอักขระที่ข้าไม่คุ้นเคย “กลับไปทำภารกิจต่อเถอะรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด แล้วเรากลับมาเจอกันใหม่ที่นี่”
ข้างงจนพูดไม่ออกหากเทียบกับเ้าหน้าที่พิเศษด้วยกันแล้วข้าคงโง่มากสินะ เวลาฟังใครพูดอะไรถึงไม่ค่อยเข้าใจมิติกลางคืออะไรก็ไม่เคยได้ยิน แถมยังต้องมาขอความช่วยเหลือจากขี้แพ้โดนลงโทษเหมือนกันอีก
“จำทางเข้ามาให้ดีถ้าอยากเจอข้าให้กลับมา แล้วร้องเรียกว่า ‘ไป๋ฮวา’ ข้าจะมาในไม่ช้าเพื่อคุยกับเ้า” นางกล่าวต่อ วงเวทเสร็จแล้วมันเรืองแสงที่ข้าไม่สามารถบรรยายได้ว่าคือสีอะไร แต่มันสว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆจนข้าไม่เห็นสิ่งใดอีก
“เฮ้! ข้าไม่รู้วิธีมาที่นี่หรอกนะนอกจากต้องตาย” ข้าะโบอก
“ก็เป็ได้ว่าเ้าต้องมาวิธีนั้น”อีกฝ่ายตอบกลับ ก่อนที่ประสาทรับรู้ทางจิตของข้าจะดับลงแทนที่ด้วยความรู้สึกทางกายภาพที่ทั้งเหม็นอับ หนาวเหน็บ และเ็ปถึงขั้วหัวใจ
“เฮือก!” ข้าลืมตาโพลง รู้สึกเหมือนเพิ่งตกจากที่สูงหมาด ๆ รอบข้างยังคงมืดมิดแต่ก็สว่างกว่าในที่ที่ข้าเพิ่งออกมาเมื่อครู่ ข้ากลับมาอยู่ในป่าเช่นเคยแต่ตอนนี้เป็เวลากลางคืนแล้ว
ข้างงจนปวดหัวจี๊ดในขณะที่กำลังสับสนว่าตัวเองฝันไปหรือตายจริงสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างสีขาวสว่างนอนนิ่งอยู่บนพื้นดินสภาพเละเทะราวกับถูกกัดแทะด้วยสัตว์ร้ายของเหลวสีเข้มไหลเจิ่งนองส่งกลิ่นคาวฟุ้งไปทั่ว
มันคือร่างของข้า...กวางเผือกที่ถูกตัดหัว
ข้าชาไปทั้งตัวเมื่อตั้งสติได้ก็ก้มลงสำรวจตัวเอง ข้ายังคงอยู่ในร่างสัตว์สี่กีบตัวสีขาวสว่างไร้รอยาแใด ๆ ที่บอกว่าเพิ่งโดนทำร้ายมา แม้จะรู้สึกมึน ๆอยู่บ้างแต่ก็ไม่เจ็บตรงไหน จึงน่าแปลกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
มิติกลางที่นี่อะไรก็เกิดขึ้นได้
เสียงของเ้าหน้าที่พิเศษ 424160 ดังขึ้นในหัว มันแจ่มชัดจนทำให้ข้าแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝัน ข้ากลับมาจุติอีกครั้งในกายเนื้อใหม่แต่เป็ตัวตนเดิมส่วนศพที่นอนอยู่บนพื้นก็เป็ข้าจริง ๆ ทว่าไร้จิติญญาภายใน
ข้าสูดหายใจเฮือกใหญ่ตอนนี้แม้ปริศนาจะเยอะแค่ไหนก็ไม่อาจบดบังความแค้นได้โกรธมากที่ตัวตนผู้สูงส่งดันมาถูกสิ่งมีชีวิตในมิติจักรวาลของตนสังหารนังแมวลิงซ์นั่นมันต้องชดใช้
“Holy Guide!” ข้าร่ายคาถา แสงสีขาวขนาดเท่านกกระจอกปรากฏขึ้นมันคือเวทที่ติดตามได้ทุกสิ่งในระยะสิบกิโลเมตร ข้าหวังว่านางแมวจะอยู่ไม่ไกลกว่านั้น“หาแมวลิงซ์ตัวเดียวภายในป่านี้ให้เจอ” ข้าสั่ง และเ้าแสงก็ลอยขึ้นสูงเหนือแมกไม้มันนิ่งสักพักก่อนจะพุ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่งข้ารีบร่ายเวทเสริมความเร็วและออกตัวตามไปทันที
ทางที่ข้าวิ่งผ่านเกิดพายุขนาดย่อมทำฝุ่นฟุ้งตลบสัตว์กลางคืนหลายตัวกรีดร้องและวิ่งหนี บางตัวะโลั่นว่า ‘ลิมุน ลิมุนกลับมาแล้ว!’ แปลว่าข่าวที่ข้าตายน่าจะกระจายไปเร็วมาก
เวทแสงนำทางมาถึงข้างลำธารที่ออซชอบพาข้ามามันลอยไปหยุดกลางน้ำ ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับลงและหายไปทั้งที่ข้ายังไม่ได้ยกเลิก
อย่างนี้เองสินะถึงได้ตามสืบเื่ข้าได้ง่าย ๆ
ข้ายิ้มเยาะก่อนจะเพ่งจิตเพื่อตรวจสอบพลังมานาที่ครอบคลุมลำธารอยู่แหล่งน้ำสายนี้ถูกครอบคลุมด้วยเวทลวงตาที่แข็งแกร่งหากไม่พยายามดูให้ดีก็ไม่มีทางเจอ ข้าแทรกแซงมานาตัวเองลงไปในพลังเวทก่อนจะทำลายคาถาลวงตาให้แตกสลาย สิ่งที่ปรากฏคือแท่นหินสูงตั้งอยู่กลางลำธารยอดบนสุดของมันมีรูกว้างพอจะให้แมวใหญ่สักตัวลงไปได้เวทนำทางของข้าลอยอยู่เหนือรูนั้น มันไม่ได้ลงไปเพราะนำทางมาถึงจุดหมายแล้ว
“Water Bridge” ข้าร่ายเวทใส่ลำธาร พลันสายน้ำจำนวนหนึ่งยกตัวขึ้นเป็เส้นคล้ายสะพานสีใสข้าวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาเกาะกลางน้ำนั้น นางแมวเก่งเวทมนตร์พอสมควรนอกจากเวทลวงตาแล้วมันยังทำกับดักถึงตายไว้อีกหลายชั้นถ้าข้าไม่มีความสามารถััมานาและปรับแก้เงื่อนไขเวทได้ล่ะก็คงตายอีกรอบแน่
ข้าชะเง้อคอมองลงไปในรูแสงจากเวทนำทางพอจะทำให้เห็นว่าข้างล่างไม่เหมือนรังของสัตว์ป่าทั่วไปมันเป็ระเบียบ มีการจัดตกแต่งแยกสัดส่วนชัดเจนมุมหนึ่งเป็มุมเนื้อสดที่แล่และตากไว้บนเถาวัลย์ ด้านในสุดมีกองฟางปูบางทับพื้นหินแข็งร่างเพรียวยาวของสิ่งมีชีวิตนอนนิ่งบนนั้น มันมีท่อนขาขาวเนียนเหมือนมนุษย์เพศเมียทว่าเท้ากลับเป็อุ้งเหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และหางยาวที่งอกจากก้นก็ตวัดเป็จังหวะราวกำลังสุขสบายกับการนอน
ข้าลืมถามออซไปเสียสนิทว่าสัตว์วิเศษทุกตัวในโลกนี้แปลงร่างได้หมดเลยหรือเปล่าแต่ถ้าดูจากทักษะเวทมนตร์ของนางแมวแล้ว แค่แปลงร่างน่าจะเื่เล็กสำหรับมัน
ข้าถอยออกมาก่อนจะร่ายคาถา “Devine ofDestroy : Bomb!” เมื่อสิ้นเสียงรูทางเข้าที่ยื่นขึ้นมาเหนือลำธารก็ะเิเป็เสี่ยง ๆสายน้ำไหลทะลักลงไปในช่องนั้นอย่างรวดเร็วราวกับอดใจรอเวลานี้มานาน
“กรี๊ดดด!” เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านล่าง สมแล้วที่เป็แมวนิสัยกลัวน้ำไม่หายไปไหนแม้กี่พันกี่หมื่นปี
ข้าร่ายเวทสร้างบอลอากาศห่อหุ้มร่างก่อนจะโดดลงไปในรู มนุษย์ครึ่งแมวพยายามะโหนีน้ำมันใช้เล็บยาวบนอุ้งมือเกาะผนังไว้ หูสัตว์สองข้างบนหัวลู่ลงด้วยความกลัว ก่อนจะทำตาเบิกโพลงเมื่อเห็นข้า
“เ้า! เ้าตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
“แมวไม่ได้มีเก้าชีวิตอยู่ตัวเดียวหรอกนะ”ข้ากดเสียงต่ำ “ข้าจะทำให้เ้าทรมานยิ่งกว่าตาย คอยดู!!”
127K
