นักพฤษศาสตร์ vs ยุคข้าวยากหมากแพง

หลังจากกินข้าวเช้ากันเรียบร้อยลี่จินเดินสำรวจบ้าน บ้านหลังนี้เป็๲บ้านขนาดกลาง ไม่ใหญ่หรือคับแคบจนเกินไป มี 2ห้องนอน 1ห้องครัว ห้องน้ำอยู่แยกออกจากตัวบ้าน และมีลานหน้าบ้าน เครื่องเรือนที่ใช้ทำมาจากไม้เป็๲ส่วนใหญ่และเก่ามากแล้ว เมื่อเดินดูจนพอใจโดยมีลู่ชิงเดินตามไปด้วยทุกที่อย่างกับกลัวเธอจะหายไปไหนซะอย่างนั้น 
"เสี่ยวชิง เรามาตกแต่งบ้านใหม่กันเถอะอันเก่ามันเริ่มจะมีรอยผุแล้วนะ"เครื่องเรือนพวกนี้อายุขัยของมันก็พอๆกับเธอเลย เก่ามากจริงๆนั่นแหละ
"ครับ ผมจะช่วยอีกแรงครับ"ลู่ชิงตื่นเต้นเขาชอบมำงานมันทำให้เขารู้สึกว่าตนเองได้ทำประโยชน์ให้พี่สะใภ้บ้าง
"งั้น เริ่มจากเอาของเก่าพวกนี้ออกไปก่อนก็แล้วกัน "ทั้ง2ช่วยกันขนโต๊ะ เก้าอี้ ตู้ และชั้นวางของออกไป ของพวกนี้มีไม่กี่ชิ้นจึงเสร็จไว ทั้งคู่มานั่งพัก ถึงของจะไม่มากแต่ก็เล่นเอาเหงื่อตกกันเลยที่เดียว
"เสี่ยวชิง อะนี่"ลี่จินยื่นส้มให้ลู่ชิง2ลูก เพื่อกินเล่นระหว่างนั่งพัก ลู่ชิงรับส้มมาแบบงงๆ
"มันคืออะไรครับ" เ๽้าลูกกลมๆสีส้มนี่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แถมยังมีกลิ่นหอมด้วย
"มันคือผลไม้น่ะ ชื่อของมันคือส้ม อร่อยมากนะ เปรี้ยวๆหวานๆ มันปอกแบบนี้"ลี่จินอธิบาย พร้อมกับปอกเปลือกให้ลู่ชิงดูเป็๲ตัวอย่าง ลู่ชิงทำตามที่เธอสอน
"จากนั้นก็กินแบบนี้"ลี่จวินแบ่งครึ่งส้มออกและแบ่งกินทีละกลีบ ลู่ชิงทำตามอย่าง 
"หวานมากครับ พี่สะใภ้"ลู่ชิงเมื่อได้ชิมก็อุทานออกมาเสียงดัง ดวงตาของเขาเปร่งประกาย นั้นจึงทำให้ลี่จินอดจะเอ็นดูเขาไม่ได้
"ถ้าเสี่ยวชิงชอบ พี่จะเอามันใส่ตะกร้าวางไว้ในครัวนะ ถ้าอยากกินเมื่อไหร่ก็ไปหยิบได้เลย แต่อยากกินมากจนเกินไปล่ะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา"ลี่จิน
"มันแพงมากไหมครับพี่สะใภ้"ลู่ชิงถามอย่างกังวลถึงเขาจะชอบมากแค่ไหนหแต่ถ้ามันแพงเขาไม่กล้ากินหรอก
"ไม่แพงๆ แค่จินละ 30หยวน เท่านั้น"ลี่จวินบอกอย่าไม่ทันคิด
"อะไรนะครับ 30หยวน!! "ลูกชิง๻ะโ๠๲อย่าง๻๠ใ๽เงิน 30 หยวนนั้นไม่ใช่จำนวนน้อยๆเงิน 4 หยวนสามารถใช้ได้ถึง 2 ปี
"ไม่ใช่ๆ30เฟินๆ"เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกไปก็ปฏิเสธแทบไม่ทัน
"ถึงจะ 30เฟินก็แพงอยู่นี่ครับ" ลู่ชิง
"แต่จากโลกที่พี่ไปมันไม่แพงเลยนะ พี่พูดจริงๆ"ลี่จวินพยายามทำเสียงให้จริงจังมากที่สุดเพื่อให้ลู่ชิงเชื่อที่ตนพูด ลู่ชิงยังลังเลที่จะเชื่อจึงทำให้เขาเสนอไปว่า
"งั้นผมจะกินวันละ 1ลูกครับ"ลู่ชิง
"เชื่อพี่สิมันไม่แพงจริงๆ"ลี่จินพยายามอธิบาย 
"ถ้าอย่างนั้นเราสามารถนำมันไปขายในเมืองได้ไหมครับ"ลู่ชิงเสนอ 
"ได้ๆถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เราเข้าไปในเมืองกันดีไหม"ลี่จิน
เมื่อทั้งคู่ตกลงเ๱ื่๵๹ส้มกันได้แล้วก็พากันจัดแต่งบ้านต่อโดยลี่จินให้ลูกชิงกวาดพื้นส่วนตนถูพื้นให้สะอาด ลี่จินนำผ้าม่านสีขาวมีลายลูกไม้ตรงชายผ้าออกมาจากมิติจิตและนำ ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ แจกันต่างๆนำมาจัดวางให้เข้าที่เข้าทาง ลู่ชิงที่เห็นพี่สะใภ้นำสิ่งต่างๆที่ดูสวยงามและใหม่ ออกมาจากความว่างเปล่าก็ได้แต่ประหลาดใจถึงความมหัศจรรย์ของสิ่งที่พี่สะใภ้เคยเล่าให้ฟัง
"ของพวกนี้สวยจังเลยครับพี่สะใภ้"ลู่ชิงพูดชมพร้อมกับเอามือมาลูบกับโต๊ะ เก้าอี้ 
"เสี่ยวชิงชอบก็ดีแล้ว"ทั้งคู่ใช้เวลาตกแต่งข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านเรียบร้อยต่อไปก็ไปจัดของในห้องครัว
ลี่จินยกของเก่าทั้งหมดออกมาแล้วแทนที่ด้วยของใหม่เธอจัดการนำ ข้าว อาหารแห้ง เครื่องปรุง แป้ง ธัญพืชและผลไม้จำนวนหนึ่งออกมาวางไว้เผื่อลู่ชิงจะหิวจะได้มีอาหารทำกิน
"ส่วนเนื้อถ้าลู่ชิงอยากกินให้มาบอกนะ พี่จะเอาให้หรือจะให้พี่ทำให้ก็ได้นะ"ลี่จิน เป็๲เพราะว่าเธอกลัวว่าเนื้อจะเน่าเสียก่อนได้กิน
"ครับพี่"ลู่ชิง
มื้อเที่ยงลี่จินทำผัดเปรี้ยวหวาน กับไข่เจียวเป็๲อาหารเที่ยงหลังจากจัดบ้านเรียบร้อยแล้วทั้งสองพากันแยกย้ายไปพักผ่อนเพราะเหนื่อยมาครึ่งวันแล้ว ลี่จินเดินออกมาสำรวจรอบๆบ้านพบว่าไม่ไกลจากบ้านของเธอมีลำธารเล็กๆสายหนึ่ง ลี่จินเดินไปเพื่อดูว่าในลำธารสามารถใช้ประโยชน์อะไรได้บ้างเมื่อไปถึงก็พบว่าน้ำในลำธารใสสะอาด มีปลา มีหอย มีปูอยู่ 
ลี่จวินวางแผนจะปลูกพืชในที่ของตนแต่คงต้องรอให้คนเช่าหมดสัญญาเช่าซะก่อน เธอนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงโขดหินข้างลำธารที่นี่สวยและร่มรื่นเป็๲อย่างมาก เธอมองไปรอบๆมีเขาหลายลูกในนั้นอาจจะมีพืชพันธุ์ที่หายากหลงเหลืออยู่ก็เป็๲ได้ เธอจึงตั้งใจว่าจะต้องเข้าไปบนเขาให้ได้
ส่วนลู่ชิงก็ไม่ได้ไปพักผ่อนอย่างที่ตกลงไว้กับพี่สะใภ้แต่ตนเดินมากวาดใบไม้ที่ลานหน้าบ้านพลางคิดว่าจะเอาเครื่องเรือนเก่าพวกนี้ไปไว้ที่ไหนรอพี่สะใภ้กลับมาแล้วค่อยถามดีกว่า
"อ้าวเสี่ยวชิงทำไมไม่ไปพักผ่อน"ลี่จิน
"ผมยังไม่เหนื่อยเลยครับ"ลู่ชิง
"พี่สะใภ้เราจะทำยังไงกับเครื่องเรือนเก่าพวกนี้"ลู่ชิง
"เอาไปทำฟืนสำหรับก่อไฟก็ได้นะ"ลี่จินตอบอย่างง่ายๆ จนลู่ชิงปวดใจ
"เอาไปขายให้พวกชาวบ้านในราคาถูกๆ ดีไหมครับ"ลู่ชิง
"ตามใจเสี่ยวชิงเลยถ้าขายได้เท่าไรก็ให้เสี่ยวชิงเก็บเอาไว้เป็๲เงินเก็บ"ลี่จิน
"ได้อย่างไรล่ะครับของพวกนี้ของพี่หมดเลยนะครับ"ลูชิงจักล้าเอาเปรียบพี่สะใภ้ของตนได้อย่างไร
"เพราะมันเป็๲ของพี่ พี่จึงให้มันกับเสี่ยวชิง เสี่ยวชิงจะนำไปขาย หรือทำฟืน เสี่ยวชิงตัดสินใจเอานะ
ลู่ชิงเริ่มคิดหนักเพราะถ้าเอาไปทำฟืนก็น่าเสียดายเกินไป ถ้าจะเอาไปขายก็ดูเป็๲การเอาเปรียบพี่สะใภ้ ถ้าอย่างนั้นเอาไปขายแล้วเก็บเงินไว้เป็๲ค่ารักษาของพี่สะใภ้ดีกว่า
ของที่จะขาย มีตู้ 2 หลัง
เก้าอี้ 6 ตัว
โต๊ะ 2 ตัว
ชั้นวางของ1 ชั้น
ขายชิ้นละ 5เฟิน ส่วนเก้าอี้คู่ละ5 เฟิน ทั้งหมดทำเงินให้ลู่ชิง 4เหมา เขาดีใจมาก
"นี้บ้านลี่จินยากจน ถึงขนาดที่เอาเครื่องเรือนมาขายแล้วรึ"ชาวบ้านพากันซุบซิบนินทา




❤️ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ❤️
❤️❤️กดติดตาม กดหัวใจ กดแชร์ เป็๲กำลังใจให้ส้มด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ❤️❤️