item monster ไอเทมมอนสเตอร์

ตอนที่ 47 ล่าหมูป่าจอมตะกละ 2

ป่าบนเขาของหมูบ้านริมผาค่อนข้างอุดมสมบูรณ์มีต้นไม้ใหญ่และลำธารที่ใส่สะอาด ต้นไม้ใหญ่มีอยู่จำนวนมากรวมทั้งสัตว์ป่าธรรมดาที่อาศัยอยู่ทั่วไปในป่า

งูเขียวเกราะอยู่บนกิ่งไม้ค่อยๆ จ้องมองไปยังนกตัวเล็กที่เก็บกินผลไม้ป่าอยู่บนกิ่งไม้ที่ไม่สูงจากพื้นมากนักหลังจากมั่นใจว่าเหยื่อไม่มีทางหลุดรอดจากมันได้ก็ฉกเข้าใส่ทันที

แต่พริบตานั้นกลับมีดาบตัดหัวงูที่ลอยอยู่กลางอากาศจนขาดร่างงูตกตาย นกตัวน้อยตื่นตกใจกระพือปีกบินหนีแต่ก็โดนมือคว้าจับก่อนจะหักปีกทั้งสองข้าง

ตัวเตี้ยล้านมองดูนกตัวน้อยที่น่าสงสารในมือทำมันราวกับเป็นเพียงของเล่นเท่านั้น

“กริวแกเอาแต่เล่น เราต้องรีบอีกไม่นานก็จะถึงแล้ว”ชายหัวล้านที่ตามมาด้านหลังเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

“ใจเย็นฟิวฉันกำลังเตรียมของอยู่”

“ก็ดีเราควรจะรีบไปและจัดการกับหมูป่าพวกนั้นไม่อย่างนั้นพอสมุนไพรสุกพวกมันสวาปามจนหมดแน่”

“อืมแต่ว่ามอนสเตอร์หมูป่าจอมตะกละมีมากกว่าที่ฉันคิดไว้”

“ไม่กี่เดือนก่อนที่ฉันพบสมุนไพรยังไม่มีพวกมันสักตัวดูเหมือนมันจะขยายพันได้อย่างรวดเร็วในเวลาไม่กี่วันแถมพวกนั้นก็แจ้งสำนักงานเหนือมนุษย์อีก บัดซบจริง ๆถ้าพวกมันพบสมุนไพรพวกนั้นคงยึดเอาไปหมดแน่”ฟิวชายหัวล้านกัดฟันพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย

“หึถ้าไม่มีพวกมันแกจะเผยความลับนี้ให้ฉันเหรอ”กริวแสยะยิ้มในมือก็กำนกไปด้วยทำให้นกร้องจากความเจ็บปวด

“สมุนไพรเราแบ่งกันคนละครึ่งตามที่ตกลงนายต้องช่วยฉันกำจัดบอสหมูป่า”

“บอสหมูป่าจอมตะกละอาจจะเป็นปัญหาแต่ฉันมีนี่” กริวหยิบขวดที่ของเหลวสีเหลืองอ่อนขนาดประมาณนิ้วก้อยออกมา

“ยาพิษสลายไขมัน”ฟิวมองด้วยรอยยิ้มยินดี

“ใช่แล้วหมูป่าจอมตะกละสะสมไขมันไว้ในร่างกาย ถ้ามันกินยานี่เข้าไปไขมันทั้งร่างมันจะสลายเป็นของเหลว จนหมด จนผอมแห้ง ร่างไม่อาจจะดูดซับพลังงานได้นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำร้ายมันได้ เพราะถ้ายาพิษอื่น ๆโดนมันกินคงจะถูกย่อยเป็นสารอาหารหมดหลังจากนั้นเราสองคนยังไงก็สามารถรับมือกับระดับบอสหมูป่าจอมตะกละได้อย่างแน่นอน”

“เยี่ยม”ฟิวกล่าวชมความคิดของคู่หู

“แต่ยังมีปัญหาอยู่”

“หมายถึงหมูป่าจอมตะกละในฝูงตัวอื่นๆ สินะ เราแค่แอบเข้าไปที่ถ้ำนั้นและไม่ปะทะกับพวกตัวอื่น ๆ ก็ได้ปกติบอสหมูป่าจมตะกละโหดร้ายมากนอกจากตอนผสมพันธุ์ถ้าตัวอื่นเข้าใกล้มันจะโดนจับกินหมด ทำให้บริเวณประมาณ 1กิโลเมตรไม่มีหมูป่าตัวอื่นเข้าใกล้ อีกอย่างฉันเตรียมเจ้านี่มาเหมือนกัน”

ฟิวหยิบแท่งโลหะออกมาด้านในมีหุ่นยนต์โดรนแมลงขนาดเล็กประมาณหัวแม่มือ มีประมาณ 10 ตัวถูกนำมาใช้สำหรับค้นหาโดยเฉพาะโดยเฉพาะ

เนื่องจากนี่คือโลกด้านนอกไม่ได้รับผลกระทบจากคลื่นพลังแบบในชิ้นส่วนจึงสามารถใช้งานพวกมันได้เพียงแต่มันก็ค่อนข้างหายาก เพราะเป็นอุปกรณ์ทางกองทัพ

หุ่นยนต์โดรนแมลงถูกปล่อยออกไปก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งบริเวณก่อนที่จะมองภาพผ่านจอขนาดเล็กที่ยืดออกจากแกนแท่งโลหะที่เหลืออยู่

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันต่อเถอะซากสัตว์พวกนี้เพียงพอให้ใช้กับยาพิษที่มีแล้ว”

...

ลุคกำลังมองไปที่ศพของหมูป่าที่พึ่งฆ่าไปอย่างคาดหวังเขาใช้มือสัมผัสไปที่ร่างกายมันก็จะเรียกใช้พลังพรสวรรค์ “ไอเทมมอนสเตอร์”

“คุณได้รับไอเทมเม็ดยาโอสถผู้หิวกระหาย ระดับ F เกรดสีฟ้า ผลพิเศษเพิ่มการเผาผลาญสารอาหารทุกสิ่งที่กินลงไประดับ 3”

ในที่สุด...ลุคอย่างตะโกนออกไปดังๆ แต่ก็ยังเก็บความยินดีไว้ในใจ ในที่สุดเขาก็ได้ในสิ่งที่ตามหาจากผลพิเศษมันหมายความว่าจะเพิ่มความสามารถในการย่อยของร่างกายของเขา

การกินเนื้อมอนสเตอร์และย่อยเอาพลังงานในเนื้อมีขีดจำกัดที่กระเพาะที่ย่อยได้ในแต่ละมื้อแต่ถ้ามีของที่ช่วยเพิ่มในการย่อย ก็หมายความว่าจะกินได้มากขึ้นเรื่อย ๆโดยที่ร่างกายจะย่อยอย่างรวดเร็ว

นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมหมูจอมตะกละถึงแพร่พันธุ์และเติบโตได้เร็วเพราะพวกมันกินและย่อยได้อย่างรวดเร็วจึงมีพลังงานมากพอในการเติบโตและขยายพันธุ์

“นอกจากช่วยเรื่องการย่อยเนื้อมอนสเตอร์ทำให้เราดูดซับได้แล้วมันก็รวมถึงการย่อยและดูดซับยายกระดับคลื่นพลังด้วย”ลุคอย่างจะลองมันในตอนนี้ทันที แต่เขารู้ว่ายังไม่ใช่เวลาแถมยังไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบอะไรด้วยหรือไม่

ตัวอย่างก็มีให้เห็นในยายกระดับคลื่นพลังแล้วที่จะทำให้ร่างกายเจ็บปวดแสบร้อนและอุณหภูมิร่างกายที่สูงผิดปกติ

แม้สิ่งนี้จะเป็นไอเทมแต่มันก็นับเป็นเม็ดยาชนิดหนึ่งเหมือนกัน ไอเทมแบบใช้ได้ครั้งเดียวเหมือนระเบิดมือ

“น่าเสียได้ฉันอยากได้ไอเทมแบบหินตาแดงมากกว่าที่แสดงผลได้หลายครั้งไม่จำกัดจนกว่าจะพังแต่เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ คงต้องใช้จำนวนในการชดเชยแทน”

ลุคกล่าวกับตัวเองตอนนั้นเสียงเรียกของบอสตันก็ดังขึ้นมา

“ลุคคุณมาดูทางนี้เร็วมีร่องรอยบางอย่าง”

หลังจากตามเสียงเรียกไปก็พบว่ามันเป็นรอยเท้าจำนวนมากของหมูป่าจอมตะกละซึ่งก็ไม่ผิดแน่เพราะมันเป็นเท้าขนาดใหญ่ที่สัตว์อื่นยากจะมีได้แถมไม่ได้มีตัวเดียว แต่มีจำนวนมาก

รอยนั้นแยกออกจากลำธารแต่ก็บอกได้ว่านี่เป็นเส้นทางที่พวกหมูป่าจอมตะกละเดินมาหากินแถวนี้เส้นทางด้านหน้าต้นไม้ค่อนข้างที่จะใหญ่โตพอสมควรเป็นผลมาจากการได้รับพลังงานต่างมิติเข้าไป

“รีบตามเข้าไปกันเถอะ”

ในตอนนี้ลุคและพวกเดินลึกเข้ามาในป่าตามทางเดินของหมูป่าจอมตะกละที่ค้นพบก่อนจะเจอกับหมูป่าจอมตะกละที่กำลังกินต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นอยู่ในหลุมโคลนที่พวกมันเหยียบย้ำ

“ดูเหมือนพวกมันจะหิวมากแต่กลับไม่ยอมลงไปกินอะไรที่หมูบ้านในวันนี้” ไอกะพูดด้วยความสงสัย

ลุคเหมือนจะนึกขึ้นมาได้ก่อนที่ทีมพวกเขาจะมาผู้ใหญ่บ้านดอนบอกว่ามอนสเตอร์หมูป่าจอมตะกละออกไปกินทุกอย่างรอบหมู่บ้านไม่หยุดและฆ่าไปหลายคนแล้วแต่ในวันนี้พวกมันกลับไม่ออกไปจากป่า

‘น่าสงสัย’ลุคคิดในใจ

“ฆ่าพวกมันไหม”บอสตันเอ่ยถาม ในแววตาเขามีความระวังพอสมควร

“เราควรจะฆ่าพวกมันแต่ว่าจากจำนวนฉันจัดการคนเดียวคงไม่สะดวก”

บอสตันได้ยินก็ยิ้มเจื่อนๆ อย่างจนปัญญา เพราะเขาและไอกะก็ไม่ได้คิดว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ ไอกะยังไม่เท่าไหร่เธอได้รับการสนับสนุนจากพลังพรสวรรค์สร้างสรรค์มีดทำครัวที่ใช้จัดการร่างกายมอนสเตอร์โดยเฉพาะ ถึงจะฟันหนังไม่เข้าโดยตรงแต่การโจมตีในจุดอ่อนก็ยังพอได้อยู่

แต่สำหรับบอสตันเขาเป็นเหนือมนุษย์ธรรมดาที่มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษด้านพละกำลังเท่านั้นถ้าสู้กับหมูป่าจอมตะกละที่มีขนาดตัวใหญ่ก็ไม่มีทางสู้ได้โดยเฉพาะตัวที่พลังมากกว่าเขาหลายหน่วย

ลุคเองก็ทราบเรื่องนี้และเขาก็ไม่ได้โทษทั้งสองคน

“ไอกะคอยโจมตีใส่ดวงตาของมันหนังตามันบางที่สุด ทำให้มันตาบอดก็พอ ส่วนคุณ” ลุคหยิบบางสิ่งออกมาจากข้างตัวมันเป็นหอกยาวที่ทั้งบอสตันและไอกะก็ไม่รู้ว่าลุคไปเอามาจากไหน

“นี่เป็นหอกระดับF คุณภาพ 5 ดาวมีความสามารถในการแทงทะลุที่สูงมาก ถ้าด้วยพละกำลังของคุณรวมกับหอกเล่มนี้จะแทงผ่านผิวหนังมันได้แน่นอน”

“นี่”บอสตันมีความสงสัยจำนวนมาก ว่าลุคไปเอามันมาจากไหน แต่บอสตันก็ไม่ได้ถามยกเว้นว่าในใจมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าลุคมีพลังพรสวรรค์

“ขอบคุณ”บอสตันไม่ปฏิเสธรับมันมา

“มีพวกระดับ F4 จำนวนสามตัวผมจัดการเอง ส่วนที่เหลือพวกคุณจัดการรอผมถ้าผมจัดการสามตัวนั้นเสร็จจะไปช่วย”

“F4?”

“จริงสิ”ลุคลืมไปว่าคำเรียกนี้เขาตั้งมั่นขึ้นมาเองจึงอธิบายให้ตั้ง 2คนได้ฟังถึงการแบ่งระดับตามหน่วยพลังที่เขาใช้ มันเรียกง่ายกว่าที่พวกเขาใช้กัน

“ตกลงพวกเราจะรับมือกับพวกมันเอง”

“มีหอกเล่มนี้แล้วก็ไม่น่ามีปัญหา”บอสตันมั่นใจมากขึ้น

หลังจากตกลงหน้าที่กันได้แล้วลุคก็เริ่มลงมือก่อนเป็นคนแรก เขาใช้วิธีการเคลื่อนไหวบนต้นไม้เพื่อหลบสายตาของหมูป่าจอมตะกละที่มักหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลาที่จริงแล้วหมูป่ามันสายตาไม่ค่อยดีส่วนใหญ่จะฟังเสียงเอา แต่ถ้ามีอะไรเข้าใกล้ระยะสายตามันก็วิ่งหนีเช่นกัน

ลุคเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังให้เสียงเบาที่สุดก่อนจะไปอยู่บนหัวของหมูป่าระดับ F4 ตัวหนึ่ง

‘ลงมือ’ลุคขยับปากเพื่อให้ไอกะและบอสตันอ่านปากก่อนจะกระโดดจากลงจากกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่อู่ด้านบนหัวของหมูป่าพอดี

คมดาบฟันลงมาในแนวตั้งหมูป่าที่ได้ยินเสียงจากด้านบนเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะถอยหลบด้วยสัญชาตญาณถึงอย่างนั้นมันก็ระยะสั้นมาก หลบไปได้เพียงครึ่งก้าวเท่านั้นดาบก็ฟันเข้าใส่หลังคอของมันแล้ว

ฉับ!

ดาบตะขาบตัดหัวของหมูป่าจอมตะกละF4ขาดในครั้งเดียวหัวแยกจากร่างตกลงพื้นส่วนตัวถอยออกไปอีกสองสามก้าวก่อนจะล้มลงและชักกระตุกจากการโจมตีที่รวดเร็วจนเกินไปจนร่างกายมันก็ยังไม่รู้ว่าตายไปแล้ว

แต่นั้นเป็นตอนที่เท้าทั้งสองของลุคแตะพื้นโคลนพร้อมกับที่เขาหมุนตัวอาศัยความยาวของดาบฟันหน้าของหมูป่าจอมตะกละF4 ตัวจนหน้าแหกแน่นอนว่ามันยังไม่ตาย และร้องด้วยความเจ็บปวด ส่วนหมูป่าจอมตะกละF4ตัวที่สามก็วิ่งโจมตีลุคหวังปกป้องฝูงและอาณาเขต

ลุคหลบและถอยออกมาล่อมันออกจากฝูงหมูป่าจอมตะกละF4 ไล่ตามมาแม้แต่ตัวที่บาดเจ็บก็ด้วย

“ลุค”บอสตันตะโกนลอกก่อนจะกระโจนลงมาจากต้นไม้แบบที่ลุคทำใช้หอกไล่ฆ่าพวกหมูป่าจอมตะกละตัวเล็กที่มีพลังอยู่ที่2-400 หน่วย พวกนี้เป็นพวกตัวลูกและตัวที่ยังไม่เป็นวัยรุ่น ขนาดตัวจึงไม่ใหญ่แต่ก็ไม่อาจจะประมาทได้

ไอกะไม่ได้ตามลงมาเธออยู่บนต้นไม้ใช้มีดในมือขวางใส่ตาของหมูป่าจอมตะกละตัวที่อ่อนแอทำให้หลายตาตาบอด จนไม่สามารถรุมโจมตีบอสตันได้พวกที่ตาบอสวิ่งชนทุกอย่างแม้แต่พวกเดียวกันเองเปิดโอกาสให้บอกตันใช้หอกสังหารไล่ฆ่าไม่หยุด

“หอกนี่มันสุดยอดมาก”บอสตันรู้สึกเหลือเชื่อกับความแข็งแกร่งในการโจมตีของตัวเอง แต่แทงใส่ก็ทะลุร่างของหมูป่าไปจำนวนมากแล้ว‘จะต้องฆ่าให้ได้มาก ๆ ให้สมกับที่ลุคให้ยืมหอกนี้มา’

แน่นอนว่าลุคไม่ได้คิดแบบบอสตันในใจเขาแทบตะโกนว่า‘อย่าฆ่าเยอะเกินไปเหลือไว้ให้ฉันบ้าง’

“ตาย!”ลุครีบเร่งความเร็วในการฆ่าหมูป่าจอมตะกละ F4 ทั้งสองตัว เพราะไม่ยิ่งช้าตัวอื่นๆ ยิ่งโดนบอสตันฆ่าจนหมดแน่เขาไม่ได้คาดหวังว่าบอสตันที่มีอาวุธหอกหนามเกรดสีส้มในมือจะมีความสามารถในการฆ่าที่สูงมากขึ้นแบบนี้

ถ้าเป็นมอนสเตอร์แบบอื่นเขาคงไม่โอดครวญแบบนี้แต่นี่เป็นหมูป่าจอมตะกละที่ให้เม็ดยาโอสถผู้หิวกระหายกับเขา

ดาบของลุคฟันคอของหมูป่าจอมตะกละF4ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดจนคอมันแทบจะขาดจากตัวและมันล้มลงตายเขาหันกลับไปใช้ดาบแดงไปตรง ๆใส่หมูป่าจอมตะกละหน้าบากที่บาดเจ็บจากดาบก่อนหน้านั้น ดาบแทงใส่เข้าไปในลำคอลุครู้สึกได้ถึงความบ้าของมันที่คิดจะกลืนดาบตะขาบในมือของเขาลงในท้อง

“อย่าหวัง”

ลุคบิดคมที่ตั้งให้เป็นแนวนอนก่อนจะกรีดปากจากด้านข้างโดยตรงจนแทงทะลุไปอีกข้างของตัวดาบขวางลำตัวมันเขาก็วิ่งสวนทางกับตัวของหมูป่าแยกช่วงกระดูกสันหลังและท้องออกจากกันเป็นสองส่วนส่งผลให้มันตายอนาถในทันที

“บอสตันถอยไปก่อนคุณควรรักษาพลังงานไว้” ลุคตะโกนบอก ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปเชือดหมูป่าตัวอื่น ๆ

“ตกลง”บอสตันถอยออกมา เพราะถึงเขาจะมีหอกหนามเกรดสีส้ม แต่ก็ยังมีคลื่นพลังไม่สูงการใช้ผลพิเศษของหอกหนามมันดูดกลืนคลื่นพลังไปเรื่อย ๆพอรวมกับการใช้พลังในร่างกายของเหนือมนุษย์ทำให้บอสตันอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นก็เป็นศึกของลุคเขาเชือดพวกที่เหลืออย่างรวดเร็ว สุดท้ายไม่มีหมูป่าตัวไหนรอดไปได้สักตัว

“มีถึง 15 ตัว”ไอกะเผยรอยยิ้มออกมา แม้เธอจะไม่ได้ฆ่ามันตรง ๆแต่ก็มีบทบาทในการช่วยบอสตันฆ่าหมูป่าไปถึง 5 ตัว ส่วนที่เหลืออีก 10ตัวลุคเป็นคนจัดการ

“ซากพวกนี้จะเอายังไง”บอสตันเอ่ยถาม

“ค่อยกลับมาขนออกไปภายหลังเราไปกันต่อเถอะ” ลุครู้สึกว่าด้านหน้ามีบางสิ่ง เขาอยากจะไปที่นั่นให้เร็ว ๆจึงไม่สนใจซากพวกนี้ เพราะขากลับยังไงก็คอยมาขนออกไปได้

ซากหมูป่าจอมตะกละถูกยกมากองรวมกันเป็นสองกองจากนั้นพวกเขาก็วิ่งไปตามทางที่หมูป่านั้นใช้กัน แต่แล้วลุคก็ได้ยินเสียงแปลก ๆดังมาจากด้านหนึ่ง

“เห็นไหม”ลุคกล่าวเสียงเบา ๆ โดยไม่พยายามหันไปมองโดรนแมลงตัวหนึ่ง

“มันคือโดรนแมลงทำไมถึงมีแถวนี้ได้ไอกะอย่าพึ่งหันไปมอง” บอสตันพูด

“มีคนกำลังสอดแนมพวกเราพวกเดียวที่น่าจะเป็นไปได้คือสองคนนั้นแต่ดูเหมือนมันจะแค่มาดูตำแหน่งของพวกเราเฉลย ๆ ตอนนี้จากไปแล้ว”

“พวกนั้นแปลกจริงๆ หรือปกปิดอะไรไว้อยู่” ไอกะพยายามตามชายทั้งสองคนให้ทัน

“ไม่รู้แต่มันไปแล้ว ทิศทางก็แถว ๆ จุดที่เรากำลังไป พวกคุณช้าเกินไปผมจะมุ่งหน้าไปก่อนพวกคุณวิ่งไปตามทางเดิมถ้าเกิดเจอหมูป่าจอมตะกละที่สู้ไม่ได้ก็ให้ถอยกลับไปรวมที่จุดก่อนหน้าและถ้าจนเย็นผมยังไม่กลับถอยไปที่หมู่บ้านแจ้งเรื่องตามระเบียบภารกิจก็แล้วกัน”

“ได้”ทั้งสองเข้าใจ เพราะความเร็วพวกเขาช้ากว่าลุคจริง ๆ

‘ฉันคิดว่าคงเจอเรื่องน่าสนใจแล้ว’มุมปากของลุคยกยิ้มขึ้นมาก่อนเขาจะวิ่งไปด้วยความเร็วราวกับหมาป่าหายไปจากสายตาของบอสตันและไอกะ

...