ตอนที่ 3 มิเลวเลย !
เป็เพราะเฉินเถียนเถียนเปลือยกายอยู่จึงมิกล้าเดินออกไปจากห้องนี้นางหยิบเชือกเมื่อครู่ขึ้นมาก่อนจะเข้าไปหลบอยู่หลังม่านเพื่อรอซิวเอ๋อนำเสื้อผ้ามาให้!
ซิวเอ๋อเป็หญิงสาวที่มีไหวพริบดีมากอาจเป็เพราะนางทำงานอยู่ในจวนตระกูลหลี่มานาน จึงตื่นตัวกว่าคนอื่น ๆ ไหวพริบของซิวเอ๋อนับว่าดีกว่าสาวใช้อีกคนมากนัก! หากอยากหนีให้พ้นเงื้อมมือของนางต้องห้ามให้เสียงเล็ดลอดออกไปได้เด็ดขาด ! ซึ่งมันมิง่ายเลย
ซิวเอ๋อใช้มือทั้งสองประคองชุดด้วยความระมัดระวังเพื่อมิให้เกิดรอยยับ! ขณะที่เดินผ่านม่านนางรู้สึกเจ็บที่ท้ายทอยทันพลัน...จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นและหมดสติไปอย่างรวดเร็ว
เฉินเถียนเถียนคว้าร่างกายของซิวเอ๋อเอาไว้ก่อนจะใช้เชือกมัดอย่างระมัดระวังหากมิทำเช่นนี้แล้วนางตื่นขึ้นมากระทันหัน แผนการอาจจะพังมิเป็ท่า
เฉินเถียนเถียนจ้องมองชุดผ้าไหมในมือของซิวเอ๋อด้วยสายตาตกตะลึงแม้จะมิได้เกิดในยุคนี้ แต่ก็รู้ดีว่าหากสวมใส่มันออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก...ชายหนุ่มหลายคนคงต้องน้ำลายไหลจนหมดตัวเพราะนางเป็แน่ !
แต่ด้วยสภาพอากาศที่โหดร้าย หากมิใส่อันใดเลยคงจะมิพ้นต้องหนาวตายดังนั้นนางจึงมิมีทางเลือกอื่น นอกจากยัดร่างกายลงไปในชุดนี้เสีย !
เฉินเถียนเถียนใช้ผ้าเช็ดตัวห่อหุ้มหน้าอกและ่ล่างไว้ก่อนจะสวมชุดนอนที่บางเบาจนแทบจะมองเห็นทุกสัดส่วน !
เอาล่ะ ! แบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย จากนั้นเฉินเถียนเถียนจึงเดินไปส่องดูเงาของตนเองในอ่างน้ำ!
‘จะว่าไปแล้ว เ้าของร่างเดิมก็งดงามมากเลยทีเดียว !มิแปลกใจเลยที่พ่อของนาง ใช้นางเป็ของแลกเปลี่ยน เพราะรูปร่างหน้าตาของนางมันช่าง....’
‘นี่มันหญิงงามล่มเมืองชัด ๆ ! ’
เฉินเถียนเถียนรู้สึกหลงไหลในความงดงามของตนเองแม้ร่างกายจะซูบผอมเพราะขาดสารอาหาร แต่ก็งดงามมากยิ่งนัก ผมยาวสีน้ำตาลเข้มรับกับใบหน้าของนางได้เป็อย่างดี เยี่ยงไรเสียเมื่อถึงยามชราและตกตายไป...ทุกคนล้วนมีหน้าตาเหมือนกันทั้งหมด !
ทว่าแม้แต่ความงามปลอมเปลือกในยุคปัจจุบัน ก็มิสามารถเทียบเคียงกับความงามของนางได้เลย! ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าของนางงดงามราวกับนางในวรรณคดี เพียงแค่คิดว่าใบหน้านี้จะกลายเป็ของตนนับจากนี้ไปเฉินเถียนเถียนกลับชอบใจอย่างบอกมิถูก !
ในชาติก่อนผู้คนต่างก็บอกว่านางสวยที่สุดในสถานีตำรวจทว่าคำเอ่ยเ่าั้เป็เพียงเื่จอมปลอม ! แต่ดูหน้าตาของนางตอนนี้สิ...งดงามเสียยิ่งกว่าดาวจรัสฟ้า !
เพราะเฉินเถียนเถียนมัวเสียเวลากับการชื่นชมความงามของตนเองอยู่จึงทำให้หลี่ซื่อฮวาที่รออยู่นานเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาเขาสั่งให้บ่าวรับใช้มาะโเรียกซิวเอ๋อที่หน้าประตู ทันใดนั้นซิวเอ๋อก็เริ่มรู้สึกตัวและกำลังจะตื่นขึ้นมา!
‘แย่แล้ว ! ซวยเพราะความงามของตนเองจนได้ !’
‘น่าขายหน้าชะมัด ! ’
เฉินเถียนเถียนรีบหนีออกไปทางหน้าต่างทันใด แต่ในขณะที่กำลังเร่งรีบนางเหยียบน้ำจนลื่นไปกับพื้น หญิงสาวยื่นมือไปจับผนังกั้นลมเอาไว้เพื่อทรงตัวทว่าผนังกั้นลมมิสามารถช่วยนางได้...มันล้มลงทับร่างของนางเข้าอย่างจัง!
ด้วยความเ็ปนี้เธอจะต้องได้ย้อนกลับไปในยุคปัจจุบันที่เธอจากมาอย่างแน่นอน ! เพราะในยุคนี้เฉินเถียนเถียนมิได้รู้สึกดีหรือมีความสุขเลยสักนิด หากได้กลับไปคงดีมิน้อย !
ในขณะที่เฉินเถียนเถียนกำลังโลดแล่นอยู่กับความคิดไร้สาระทันใดนั้นทุกอย่างก็จมลงสู่ความมืดมิดทันใด ! เสียงโครมครามที่เฉินเถียนเถียนสร้างขึ้นมาเมื่อครู่ทำให้สาวใช้ทั้งสองคนตื่นขึ้นมาทันทีทันใด
ซิวเอ๋อพยายามลุกขึ้นแต่ก็มิสามารถทำได้เพราะถูกมัดเอาไว้ส่วนชวนเอ๋อที่นอนอยู่ข้าง ๆ ลูบคลำท้ายทอยของตนเองด้วยสีหน้าเ็ป
ชวนเอ๋อรีบนำเื่นี้ไปรายงานคุณชายหลี่ทันที ! หญิงสาวคนนี้น่าสนใจมิน้อยนางสามารถหนีออกจากจวนของเขาได้ด้วยหรือ ? นานแล้วที่เขามิได้พบเจอกับอันใดที่น่าตื่นเต้นถึงเพียงนี้...เมื่อคิดได้ดังนั้นแววตาสนุกสนานพลันฉายขึ้นมาบนใบหน้าของคุณชายหลี่ที่กำลังมองดูห้องน้ำตรงหน้า!
หลี่ซื่อฮวาเห็นผนังกั้นลมล้มแตก รอยเท้าและร่องรอยการล้มเขาจึงรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวคนนั้นต้องล้มกระแทกพื้นก่อนจะหายตัวไป
‘แต่ด้วยเวลาเพียงเท่านี้ นางจะหนีไปที่ใดได้กัน ? ’ หลี่ซื่อฮวาโบกมือไล่เขามิถือสาหรือลงโทษสาวใช้ทั้งสองที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า !
‘หึ ! หญิงสาวบ้านนอกที่อ่อนแอและบอบบางถึงเพียงนั้นสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้เยี่ยงนั้นหรือ ! ’
แท้จริงแล้วเฉินเถียนเถียนยังมิได้หนีไปที่ใดเพียงแต่ผนังกั้นลมทับร่างนางอยู่ทำให้อีกฝ่ายมองมิเห็นนาง บัดนี้นางหมดสติไปเพราะล้มศีรษะฟาดพื้นเมื่อครู่นี้มิรู้ว่านางหมดสติไปนานเท่าใดบัดนี้นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาและรู้สึกปวดศีรษะมากยิ่งนักแต่ก็ยังพยายามพยุงร่างให้ลุกขึ้น
ที่นี่คือที่ใดกัน ? เหตุใดใต้ฝ่าเท้าถึงมิใช่พื้นเหตุใดถึงมีควันเต็มไปหมด รอบ ๆ นี้มิมีอันใดเลยราวกับยืนอยู่บนก้อนเมฆ !
‘คราก่อนข้าได้เห็นว่าโลกนี้มีพ่อแม่ใจร้ายที่นำเอาบุตรสาวของตนเองไปขาย...แล้วครานี้จะให้ข้าเห็นอันใดอีกเล่า? ’
เฉินเถียนเถียนครุ่นคิดอยู่ในใจพลางก้มหน้าลง‘บัดนี้ข้ายังใส่ชุดนอนตอนที่กำลังจะหนีออกมาอยู่เลยนี่ !”
‘ข้ายังมิได้กลับภพชาติเดิม ! ข้ายังอยู่ในยุคที่มีพ่อใจร้าย !’ เฉินเถียนเถียนทุบศีรษะตนเองเบา ๆ ก่อนจะบ่นพึมพำว่า‘แล้วที่นี่คือที่ใดกัน ? หรือจะเป็ฝีมือของคุณชายหลี่ ? ’
“ยินดีต้อนรับลูกค้าใหม่เข้าสู่มิติข้ามเวลาเถาเป่า !”
‘อ่า...นี่มันอันใดกัน ? ’ เฉินเถียนเถียนตื่นตระหนกกับเสียงที่ดังขึ้นมาโดยมิทราบที่มาที่ไป!
ทันใดนั้นก็มีหน้าจอที่กำลังฉายภาพความทรงจำมากมายในวัยเยาว์ของเฉินเถียนเถียนคนก่อนโผล่ขึ้นมาเฉินเถียนเถียนถูกภาพความทรงจำเ่าั้ดึงดูดไว้ทันทีนางทั้งดีใจและเสียใจไปกับเฉินเถียนเถียนตัวน้อยในจอนั้น !
ในความทรงจำของเฉินเถียนเถียนภาพของผู้เป็แม่พร่ามัวจนแทบมองมิเห็นแต่ก็รับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและรักการดื่มชาเป็ชีวิตจิตใจความรู้สึกของแม่ที่มีต่อพ่อของนางนั้นค่อนข้างประหลาด !
ในบางคราก็เหมือนว่าแม่รักและเป็ห่วงพ่อมาก !แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโกรธแค้นและสับสนยิ่งนัก !
ภาพของแม่ค่อย ๆ จางหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงธนบัตรมากมายที่โปรยปรายเต็มท้องนภามินานนักหญิงงามคนหนึ่งก็ปรากฎตัวออกมา ใบหน้าค่อนข้างเ็านางมาพร้อมบุรุษคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าที่เ็ายิ่งกว่า ซึ่งนางกำลังยืนยิ้มอยู่ด้านหลังหากผู้อื่นมองเห็นรอยยิ้มนี้อาจจะรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังจนมิอาจขยับตัวได้ !
ก่อนหน้านี้พ่อแทบจะมิสนทนากับเฉินเถียนเถียนอยู่แล้วหลังจากที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในจวน ก็ยิ่งทำให้พ่อของนางเ็ามากกว่าเดิมจนสุดท้ายเขาได้หลงลืมไปแล้วว่าตนเองมีลูกสาวอยู่หนึ่งคน
หลังจากนั้นพ่อและแม่เลี้ยงก็มีลูกชายอีกหนึ่งคนด้วยกันซึ่งเติบโตภายใต้การดูแลของแม่เลี้ยงและเด็กนั่นมักจะคอยกลั่นแกล้งพี่สาวต่างแม่อยู่เสมอ !
506
