กาลเวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ในป่าสนแห่งรัตติกาลแห่งนี้ ทุกสรรพสิ่งเงียบงันลงราวกับกำลังรอชมละครฉากสำคัญที่กำลังจะเปิดม่านขึ้น เอลาร่าจ้องมองภาพตรงหน้าราวกับต้องมนตร์สะกด ร่างของพ่อ...อเล็กซานเดอร์...ห้อยต่องแต่งอยู่ในมือของอิซาเบลล่าราวกับตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นและเปรอะเปื้อน ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและอ่อนโยนบัดนี้ซีดเผือดและมีรอยฟกช้ำ ลมหายใจของเขาแ่เบาจนแทบไม่รู้สึก
ภาพนั้นกระชากหัวใจของเอลาร่าให้หลุดจากอก มันคือฝันร้ายที่สุดที่กลายเป็ความจริง
"พ่อ!" เสียงกรีดร้องของเธอแตกพร่าและแหบแห้ง มันไม่ใช่เสียงะโ แต่เป็เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจ
อิซาเบลล่าแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีไวน์แดงของนางจับจ้องมาที่เอลาร่าอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ดูสิว่าข้าเจออะไรเดินเล่นอยู่ในป่า...หนูตัวน้อยที่พลัดหลงจากฝูง" นางพูดพลางเขย่าร่างของอเล็กซานเดอร์เบาๆ "น่าแปลกนะ...ที่แวมไพร์อย่างเขากลับมีกลิ่นอายของเอลฟ์ติดตัวอยู่จางๆ ...กลิ่นที่เหมือนกับของเ้าไม่มีผิด"
คำพูดนั้นทำให้อเล็กซานเดอร์ขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาของเขาเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่อ่อนล้าของเขามองมาที่เอลาร่า และฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด "เอลาร่า...หนี...หนีไป..." เขาพยายามเค้นเสียงออกมา แต่มันก็เบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน
"ชู่ววว...อย่าเพิ่งใช้แรงเลยที่รัก" อิซาเบลล่ากระซิบข้างหูเขา ก่อนจะหันกลับมามองเอลาร่า "เอาล่ะ...ทีนี้เรามาคุยเื่ธุรกิจกันดีกว่า"
"ปล่อยพ่อของข้า!" เอลาร่าตวาดกลับไป สัญชาตญาณแห่งการปกป้องพุ่งพล่านขึ้นมาบดบังความกลัวจนหมดสิ้น
"แน่นอน...ข้าจะปล่อยเขา" อิซาเบลล่ายิ้มอย่างใจดีผิดปกติ "แต่ทุกอย่างมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ...เ้าก็รู้"
ในขณะนั้นเอง ร่างของคาอินก็ปรากฏขึ้นข้างๆ เอลาร่าราวกับเงาที่ก่อตัวขึ้นจากความมืด เขาไม่ได้พูดอะไร แต่การปรากฏตัวของเขาก็หนักแน่นราวกับภูผาที่ตั้งตระหง่าน รังสีอำนาจที่เยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวเขาปะทะเข้ากับรังสีแห่งความคลุ้มคลั่งของอิซาเบลล่าอย่างจัง
"อิซาเบลล่า...ปล่อยน้องชายของข้า" คาอินกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด
"โอ้...ดูสิใครมา" อิซาเบลล่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "อัศวินม้าขาวมาช่วยเ้าหญิงแล้ว...ช่างน่าประทับใจเสียจริง แต่เ้ามาช้าไปหน่อยนะคาอิน...เพราะตอนนี้ตัวประกันอยู่ในมือข้า"
เลออนที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น "นี่ไม่ใช่ข้อตกลงของเรานะ อิซาเบลล่า ข้อตกลงคือข้าได้ตัวเด็กสาวไป ส่วนเ้าก็ได้คาอิน"
"ข้อตกลงเปลี่ยนแปลงได้เสมอ...โดยเฉพาะเมื่อข้าเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่า" นางเหลือบมองอเล็กซานเดอร์ในมือ "สายเืของแวมไพร์ที่เคยได้ลิ้มรสความรักของเอลฟ์...มันคงจะหอมหวานน่าดู"
"นางกำลังถ่วงเวลา" คาอินกระซิบกับเอลาร่า "นาง้ายั่วยุให้ข้าโจมตี เพื่อที่นางจะได้มีเหตุผลในการฆ่าอเล็กซานเดอร์"
เอลาร่าเข้าใจสถานการณ์ในทันที มันคือทางตัน พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยตราบใดที่พ่อยังอยู่ในมือของอิซาเบลล่า
"เ้า้าอะไร?" เอลาร่าถามอิซาเบลล่าอีกครั้ง พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น
"สิ่งที่ข้า้าน่ะหรือ?" อิซาเบลล่าทำท่าครุ่นคิด "มันง่ายมาก...ข้า้าให้เ้า...ดื่มเืของคาอิน"
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตกตะลึง แม้แต่เลออนก็ยังขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ
"ว่ายังไงนะ?" เอลาร่าถามทวน ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดไปหรือไม่
"เ้าได้ยินไม่ผิดหรอก" อิซาเบลล่ายิ้มกว้างขึ้น "ข้า้าให้เ้าดื่มเืของเขา...ต่อหน้าข้า ตรงนี้ เดี๋ยวนี้" นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอลาร่า "ข้ารู้ว่าเ้ายังไม่เคยดื่มเืแวมไพร์มาก่อน การดื่มเืของผู้สร้างสายเืให้เ้าเป็ครั้งแรก...มันจะสร้าง 'พันธะ' ที่ไม่มีวันถูกทำลายได้ เ้าจะกลายเป็ของเขาโดยสมบูรณ์...และเขาจะไม่มีวันหนีจากเ้าไปได้อีก"
เอลาร่าตัวแข็งทื่อ นี่คือแผนของอิซาเบลล่า นางไม่ได้้าฆ่าเธอ...แต่้าผูกมัดเธอไว้กับคาอินตลอดกาล เพื่อที่คาอินจะต้องทนทุกข์ทรมานกับการมีตัวตนของเธออยู่ข้างกาย เป็เครื่องย้ำเตือนถึงความรักที่เขาสูญเสียไป และในขณะเดียวกัน เขาก็จะไม่มีวันได้อิซาเบลล่าอย่างแท้จริง มันคือการแก้แค้นที่โหดร้ายและเืเย็นที่สุด
"ไม่!" คาอินตวาดลั่น "ข้าไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น!"
"งั้นพ่อของเ้าก็คงต้องตาย" อิซาเบลล่าพูดสวนทันที นางง้างเล็บที่แหลมคมขึ้นจ่อที่คอของอเล็กซานเดอร์ "เลือกเอาสิคาอิน...ระหว่างความทรมานของเ้า...กับชีวิตของน้องชายเ้า"
มันคือการบีบบังคับที่ไร้ทางออก คาอินมองหน้าน้องชายที่กำลังจะหมดลมหายใจ สลับกับมองหน้าเอลาร่าที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความสับสนและหวาดกลัว เขากำลังจะถูกฉีกเป็ชิ้นๆ จากภายใน
แต่แล้ว...เอลาร่าก็เป็ฝ่ายตัดสินใจ
"หนูจะทำ"
คำพูดของเธอทำให้คาอินหันขวับมามองทันที "เอลาร่า ไม่! เ้าไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรลงไป!"
"หนูรู้" เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานของเขา แววตาของเธอแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวอย่างไม่น่าเชื่อ "หนูรู้ว่านี่คือทางเดียวที่จะช่วยพ่อได้ และหนูรู้ว่านี่คือสิ่งที่ท่านก็้าจะทำ...แต่ท่านทำไม่ได้"
เธอไม่ได้พูดเพื่อตัวเอง แต่พูดเพื่อปกป้องทุกคนที่เธอรัก...แม้ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอิสรภาพของเธอเองก็ตาม
"ฮ่าๆๆๆ!" อิซาเบลล่าหัวเราะลั่นป่า "ยอดเยี่ยม! ช่างเป็การเสียสละที่โง่เขลาและน่าสมเพชเสียจริง! เอาเลยสิคาอิน...มอบเืของเ้าให้ 'หลานสาว' ที่น่ารักของเ้าดื่มสิ"
คาอินจ้องมองเอลาร่าด้วยแววตาที่แตกสลาย เขารู้ว่านางพูดถูก นี่คือทางรอดเดียว แต่การทำเช่นนี้ก็เหมือนกับการตีตราทาสลงบนจิติญญาของเอลาร่าไปตลอดกาล
เขาหลับตาลงอย่างช้าๆ และพยักหน้ายอมรับชะตากรรม
เขาเดินเข้าไปหาเอลาร่า ยื่นข้อมือของตัวเองออกไปตรงหน้าเธอ "ข้าขอโทษ...เอลาร่า" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "ข้าขอโทษสำหรับทุกสิ่ง"
เอลาร่ามองข้อมือที่ขาวซีดนั้น สลับกับมองใบหน้าของคาอินที่บิดเบี้ยวด้วยความเ็ป เธอรู้ว่าวินาทีนับจากนี้ไป...ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
เธอโน้มใบหน้าลงไปที่ข้อมือของเขาอย่างช้าๆ กลิ่นเืของเขาหอมหวานและเย้ายวนอย่างรุนแรง มันปลุกสัญชาตญาณดิบของแวมไพร์ในตัวเธอให้ตื่นขึ้น เขี้ยวของเธอค่อยๆ งอกยาวออกมาจากเหงือกโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ
"ดื่มสิ..." เสียงของอิซาเบลล่ากระซิบเย้ายวนราวกับเสียงของปีศาจ
เอลาร่าหลับตาลง และฝังคมเขี้ยวของเธอลงไปในเนื้อของคาอิน
วินาทีแรกที่เืของเขาัักับลิ้นของเธอ โลกทั้งใบก็ะเิออกเป็สีสันและพลังงานที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน มันไม่ใช่แค่รสชาติ แต่เป็ความทรงจำ...ความรู้สึก...และจิติญญาของเขาที่ไหลทะลักเข้ามาในร่างของเธอ
เธอเห็นภาพของเด็กชายสองคนที่วิ่งเล่นอยู่ในปราสาทโบราณ...เห็นภาพของชายหนุ่มที่ตกหลุมรักเอลฟ์สาวในป่าต้องห้าม...เห็นความเ็ปจากการถูกปฏิเสธ...เห็นความคลุ้มคลั่งในา...และความโดดเดี่ยวอันยาวนานนับศตวรรษ ทุกความสุข ทุกความเศร้า ทุกความผิดบาปของเขา...บัดนี้มันได้กลายเป็ส่วนหนึ่งของเธอแล้ว
ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นและเปลี่ยนเป็สีแดงฉานเหมือนกับของคาอิน พลังสายเืแวมไพร์ในตัวเธอปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนบดบังพลังของเอลฟ์จนหมดสิ้น
"ใช่...อย่างนั้นแหละ" อิซาเบลล่ามองภาพนั้นด้วยความพึงพอใจสูงสุด "จงกลายเป็ส่วนหนึ่งของเขาสิ...จงเป็โซ่ตรวนของกันและกันไปตลอดกาล!"
เมื่อเห็นว่าแผนของตัวเองสำเร็จ นางก็โยนร่างของอเล็กซานเดอร์ลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี "ข้าให้ของเล่นคืน...แล้วพวกเ้าก็ไปเสพสุขกับความทุกข์ทรมานของตัวเองซะ" นางหัวเราะเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของนางจะสลายกลายเป็ค้างคาวนับร้อยและบินหายไปในความมืด
เลออนมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก เขามองเอลาร่าที่ยังคงดื่มเืของคาอินอย่างไม่ลืมหูลืมตา มองคาอินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน และมองอเล็กซานเดอร์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เขารู้ว่าเขาแพ้แล้วในเกมนี้
"ดูเหมือนว่า...เ้าหญิงได้เลือกาาของนางแล้ว" เขากระซิบกับตัวเอง ก่อนที่ร่างของเขาจะสลายกลายเป็กลีบดอกไม้และหายไปกับสายลมเช่นกัน
ในป่าจึงเหลือเพียงสามชีวิต...
คาอินค่อยๆ ดึงข้อมือออกจากปากของเอลาร่าอย่างแ่เบา เธอยังคงอยู่ในภวังค์ ดวงตาสีแดงของเธอยังคงจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า
เขาทรุดตัวลงข้างๆ น้องชาย ตรวจดูาแของเขาอย่างรวดเร็ว "ยังไม่ตาย...แค่หมดสติไป"
เขามองกลับมาที่เอลาร่าอีกครั้ง หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขายื่นมือไปััแก้มของเธออย่างอ่อนโยน "เอลาร่า...กลับมาหาข้า"
แต่แล้ว...เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันที่สุดก็เกิดขึ้น
ทันทีที่มือของเขาััตัวเธอ เอลาร่าก็สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชังอย่างรุนแรง
"อย่าแตะต้องตัวข้า!" เธอตวาดลั่น และผลักเขาออกไปอย่างแรงจนเขากระเด็นไปหลายเมตร
คาอินมองเธออย่างไม่เข้าใจ "เอลาร่า...นี่ข้าเอง"
"ข้ารู้ว่าท่านเป็ใคร!" เธอะโกลับ น้ำตาไหลทะลักออกมาจากดวงตาสีแดงฉาน "ข้าเห็นมันทั้งหมดแล้ว! ข้าเห็นสิ่งที่ท่านทำ! ท่านไม่ได้รักแม่...ท่านแค่อยากจะนาง! และพอท่านทำไม่สำเร็จ...ท่านก็ทำลายนาง!"
ความทรงจำที่บิดเบี้ยวของคาอินที่ไหลเข้ามาในหัวของเธอ ผสมกับความรู้สึกผิดและด้านมืดของเขา มันได้สร้าง "ความจริง" ชุดใหม่ขึ้นมาในใจของเธอ...ความจริงที่ว่าคาอินคือปีศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างที่เขารัก
"ไม่...มันไม่ใช่แบบนั้น" คาอินพยายามจะอธิบาย
"ท่านคือฆาตกร!" เอลาร่ากรีดร้อง ในมือของเธอปรากฏดาบที่สร้างขึ้นจากเงาและความมืดขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ มันคือพลังแวมไพร์สายตรงที่เธอเพิ่งได้รับมา
เธอชี้ดาบนั้นมาที่คาอิน...ผู้สร้างของเธอ...ชายที่เธอเพิ่งผูกพันธะด้วยสายเืไปเมื่อครู่นี้
"และข้า...จะฆ่าท่าน"
239
