บทที่ 8 หนีอีกครั้ง（2）
หนึ่งในนั้นกล่าวขึ้นว่า “นายท่านให้พวกฉันเฝ้าเธอไว้ เธอจัดการได้ไหมล่ะ?”
“นายท่าน?”จู่ๆ ชุ่ยสี่ก็หัวเราะขึ้นมา “งั้นก็บังเอิญจริงๆ นายท่านก็เรียกฉันมาเหมือนกัน”
ผู้คนรอบๆ รวมถึงลู่เซียงซือตกตะลึง
“นายท่านคิดถึงมิตรภาพระหว่างสามีภรรยาสามปีที่ผ่านมาของเขากับนายหญิงเลยสั่งให้ฉันมาดูแลนายหญิงให้ดื่มยาให้เรียบร้อยไม่้าให้เกิดเื่วุ่นวายอะไรอีกผู้ชายอกสามศอกอย่างพวกนาย คิดว่าจะให้นายหญิงดื่มยายังไง?”
“จับกรอกเลยไหม?”เธอจ้องมองชายรับใช้ที่พูดประโยคนี้เมื่อครู่แต่ชายคนนั้นนิ่งเงียบ
“ถ้าพวกนายไม่เชื่อฉันก็ไปถามนายท่านได้เลย ลองดูว่าเขาเป็คนสั่งฉันมาหรือเปล่า”
ขณะนั้นเอง ยาก็ถูกนำเข้ามา ชุ่ยสี่รับถ้วยยามาถือ แล้วหันไปพูดกับคนกลุ่มนั้นว่า “เอาล่ะ พวกนายไปเถอะ ปิดประตูด้วยอย่าลืมล่ะ นายท่านกับนายหญิงยังไม่ได้หย่ากันนะ!จะพูดยังไงดี ตอนนี้เธอยังเป็นายหญิงตระกูลต้วนของพวกเราอยู่พวกนายเจียมตัวเอาไว้ซะด้วย!”
ทุกคนหน้าเสียเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร แล้วเดินออกไปทีละคน
เมื่อเห็นว่าพวกเขาออกไปแล้ว ชุ่ยสี่ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอรีบวางยาลง หันไปล็อกประตู แล้ววิ่งมาอยู่ข้างๆ ลู่เซียงซือ ช่วยประคองเธอให้ลุกขึ้น
“นายหญิงไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ?”
ลู่เซียงซือส่ายหัว “เธอมาได้ยังไง? ชุ่ยหนงล่ะ? เธอเป็ยังไงบ้าง?”
ชุ่ยสี่หน้าถอดสี พูดด้วยเสียงสะอื้น “ชุ่ยหนง เธอไม่ทันระวังเลยถูกจับตัวไป ตอนนี้ถูกขังอยู่ในห้อง ดิฉันแอบหนีมาช่วยนายหญิง”
ถึงแม้ชุ่ยสี่จะพูดแค่ว่าชุ่ยหนงถูกขังแต่ลู่เซียงซือรู้ว่ามันไม่ง่ายขนาดนี้แน่เธอมองแผนการของเฉินจิ่นเยวียออกจึงรู้สึกเ็ปในหัวใจมาก"เป็ความผิดของฉันเองถ้าฉันไม่..."
"นายหญิง เื่นี้จะโทษนายหญิงได้อย่างไรล่ะคะ? หลายปีมานี้ นายหญิงใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์นี้ยังไงพวกเราก็เห็นกับตานายท่านเขา... เขาทำแบบนี้กับนายหญิงได้ยังไง!"ชุ่ยสี่มองถ้วยยาขับเืที่อยู่บนพื้นช่างเป็เื่น่าเศร้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องถูกบังคับให้ดื่มยานี้
ลู่เซียงซือส่ายหัว "ถึงยังไงเขาก็ไม่รักฉัน" เธอมองชุ่ยสี่ "เมื่อกี้เธอพูดว่าจะช่วยฉันใช่ไหม?เธอคนเดียวจะช่วยฉันยังไง?"
ชุ่ยสี่ยิ้มเล็กน้อย "ดิฉันคนเดียวทำไม่ได้อยู่แล้วค่ะ แต่คุณชายซ่งมาแล้ว"
"อะไรนะ? เธอพูดว่ารุ่นพี่มาแล้วงั้นเหรอ?" ลู่เซียงซือเอ่ยถามด้วยความใ เขาน่าจะไม่ได้รับจดหมาย แล้วทำไม.....
"ดิฉันเห็นชุ่ยหนงถูกจับตัวไปก็รู้ว่าต้องเกิดเื่ไม่ดีเลยแอบวิ่งออกไปบอกคุณซ่งให้ทราบค่ะตอนนี้เขากำลังถ่วงเวลานายท่านอยู่นายหญิงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้ากับดิฉันเถอะค่ะรูปร่างของพวกเราคล้ายๆ กัน ดิฉันไล่พวกเขาแล้ว ทีนี้นายหญิงก็หนีออกไปได้แล้วค่ะ!"
"แต่ว่า...."
"โอ๊ย! ไม่มีแต่แล้วค่ะ เวลาบีบเข้ามาแล้วนายหญิงรีบเถอะค่ะ!"
ไม่นาน ประตูห้องเก็บฟืนก็เปิดออก ลู่เซียงซือสวมเสื้อผ้าของชุ่ยสี่ สองมือถือถ้วยเปล่า เดินออกไปอย่างเงียบๆ
294
