ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ทันทีที่หานอวิ๋นซีกอดเขาไว้ในอ้อมแขนนางก็ตกใจ

        พระเจ้าแม้จะสวมเสื้อกันหนาวหนาๆนางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของร่างกายและอาการสั่นสะท้านของเขา

        หน้าหนาวพระเจ้ารู้ดีว่ามันหนาวแค่ไหน!

        หานอวิ๋นซีคิดว่าเด็กคนนั้นคงตัวแข็งและหมดสติไปนานแล้วแต่เมื่อนางเห็นใบหน้าเล็กที่ไม่สีประสาของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

        คิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยจะยังมีสติอยู่!

        ริมฝีปากสีม่วงของเขายังคงสั่นทว่ากลับกัดฟันไว้แน่นดวงตาทั้งสองเป็นสีดำขาวแบ่งอย่างชัดเจน ใสสะอาดราวกับทะเลสาบที่ปกคลุมด้วยหิมะเห็นได้ชัดว่าน้ำตาในดวงตายังคลออยู่ แต่ก็ไม่ไหลลงมาเลย

        แค่มองแวบแรกหานอวิ๋นซีก็เห็นเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากซีดของเขาฟันเหล่านี้ขบแน่นแค่ไหน?

        เขาอายุเพียงหกขวบแต่ใบหน้าเล็กที่อ่อนเยาว์ของเขากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและไม่ยอมใครง่ายๆ

        อายุเท่านี้เด็กส่วนมากยังทำตัวเหมือนทารกในอ้อมแขนของพ่อแม่แต่หานหยุนอี้กลับเข้าใจแล้วว่าอะไรที่เรียกว่าศักดิ์ศรีอะไรที่เรียกว่าไม่ยุติธรรม!

        ถูกถอดเสื้อผ้าให้เปลือยกายถูกเยาะเย้ยและถูกเฆี่ยนตีนานกว่าหนึ่งยามเขาไม่ส่งเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อยหรือแม้แต่ร้องขอความเมตตาก็ไม่ทำ

        เวลานี้ใบหน้าเล็กที่ไม่สีประสาและดื้อรั้นดูเหมือนจะตราตรึงอยู่ในใจของหานอวิ๋นซีทำให้นางไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต

        นางกอดหานหยุนอี้โดยไม่รู้ตัวโดยหวังว่าจะให้ความอบอุ่นแก่เขามากขึ้น “อี้เอ๋อร์ เก่งมาก!”

        ทางด้านข้างหานอวี้ฉีที่ทรุดตัวลง “หานอวิ๋นซี ยาแก้พิษ! ยาแก้พิษล่ะ!”

        เช่นนั้นหานอวิ๋นซีจึงจะหยิบยาแก้พิษห่อเล็กๆออกมาจากถุงยาที่นางพกติดตัวและโยนมันไป หานอวี้ฉีรีบหยิบมันและกลืนมันลงไป

        พิษที่กระจายอย่างรวดเร็วยาแก้พิษเองก็แก้พิษได้อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานอาการคันบนใบหน้าและลำคอของหานอวี้ฉีก็หายไปและในที่สุดอาการคันที่แขนก็หายเช่นกัน

        อย่างไรก็ตามเขาที่อยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอยู่แล้ว แขนเสื้อทั้งสองข้างล้วนถูกฉีกออกปกเสื้อเองก็ถูกฉีกเช่นกัน แขน คอ และใบหน้าล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนบนผิวหนังเองก็มีรอยขีดข่วนหลายแห่ง พร้อมกับรอยเลือดจางๆ

        คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาไปทะเลาะกับหมาบ้ามา

        หลังจากสงบสติอารมณ์ได้หานอวี้ฉีก็ถอนหายใจอย่างโกรธเคืองจ้องหานอวิ๋นซีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้าย หานอวิ๋นซีกอดหานหยุนอี้แน่นและมองอย่างเย็นชาโดยไม่หวาดกลัวใดๆ

        “หานอวิ๋นซีเจ้ากล้าลอบกัดข้าเช่นนี้ คิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ งั้นหรือ?” หานอวี้ฉีเดินเข้ามาหาทีละก้าว

        “เจ้าทำไม่ได้หรอกเช่นนั้นสิ่งที่ข้าให้เจ้าจึงไม่ใช่ยาแก้พิษอย่างไรล่ะ” หานอวิ๋นซีพูดอย่างเย็นชาเสี่ยวเฉินเซียงไม่ได้พาทหารมาช่วย และไม่ง่ายนักที่จะมีโอกาสวางยาจะให้นางให้ยาแก้พิษง่ายๆ ได้อย่างไรกัน?

        คนชั่วอย่างหานอวี้ฉีถูกทำให้โมโหไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ทำมันได้ทั้งนั้นจะไปพูดเรื่องความซื่อสัตย์กับเขาอย่างนั้นหรือมันไม่ได้อยู่ในความคิดของนางเลยด้วยซ้ำ

        “เจ้า!”หานอวี้ฉีโกรธเกรี้ยว

        “ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการรอให้คนของศาลต้าหลี่มาหรือไร? แน่จริง ก็ให้ข้ารอสิ! มิฉะนั้น ข้ารับประกันได้ว่าพิษจะกำเริบทุกๆครึ่งชั่วยามอย่างแน่นอน!” หานอวิ๋นซีพูดเตือน ถึงแม้จะนั่งอยู่ทว่าความน่าเกรงขามที่เผยออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนรอบๆ ตกใจได้

        หานอวี้ฉีผู้ที่เคยก่อความผิดไปแล้วครั้งหนึ่งจะยังกล้าเสี่ยงเสียที่ไหนเขากัดฟันอย่างขมขื่น “รอก็รอ ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก!”

        ไม่ว่าใครก็ตามที่มาจากศาลต้าหลี่ต่างก็รู้ว่าเขาเป็นหลานชายของรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางและรู้ว่านหานอวิ๋นซีเป็นเพียงฉินหวังเฟยนิรนาม ใครจะกล้าทำให้เขาลำบากกัน!

        เขารอได้!

        ถ้าหานอวิ๋นซีไม่ให้กุญแจห้องเก็บของในวันนี้นางก็อย่าได้คิดที่จะเดินออกไปจากบ้านตระกูลหานเลย!

        หานอวี้ฉีนั่งลงโดยไม่สนใจสิ่งใดเขาจ้องไปที่หานอวิ๋นซีอย่างไม่วางตาด้วยเพราะกลัวว่ากุญแจของห้องเก็บของจะบินหายไป

        ปล่อยให้ดูนางไปหานอวิ๋นซีปลอบเด็กในอ้อมแขนของนาง

        แม้ว่ามันจะอุ่นแต่หานหยุนอี้ยังคงกัดฟันแน่น ตัวเกร็งไปทั้งตัวเขารู้จักหานอวิ๋นซีและมองออกว่าหานอวิ๋นซีกำลังช่วยชีวิตเขาแต่เขาไม่กล้าที่จะผ่อนคลาย เขากลัวว่าหากผ่อนคลายลง เขาจะร้องไห้ออกมา

        เขาไม่ต้องการร้องไห้!

        ในตระกูลนี้ท่านแม่ได้รับความรักมากที่สุดและอดกลั้นมากที่สุดเช่นกันแม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายที่รักที่สุดของท่านพ่อด้วย ทว่าตั้งแต่จำความได้เพราะความอดกลั้นของท่านแม่ เขาจึงต้องทนทุกข์กับความคับแค้นใจต่างๆ นานา

        เขาไม่เคยร้องไห้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรและครั้งนี้เขาก็ไม่อยากที่จะร้องไห้เช่นกัน

        “หยุนอี้ไม่เป็นไร ไม่ต้องกัดฟันแล้ว ผ่อนคลายลงหน่อยได้หรือไม่?” หานอวิ๋นซีเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน

        นางลูบแก้มของหานหยุนอี้อย่างอ่อนโยนทำให้ใบหน้าเล็กที่เย็นชาของเขาอบอุ่นด้วยมืออันแสนอบอุ่นของนางแต่หานหยุนอี้ยังคงนิ่งเฉย แม้ว่าเงาของหานอวิ๋นซีจะสะท้อนอยู่ในดวงตาที่ใสสะอาดของเขาแต่เขาก็ไม่ได้มองนางอีก

        ถึงกระนั้นหานอวิ๋นซีก็ยังคงเกลี้ยกล่อมต่อไปอย่างอดทน

        “หยุนอี้เด็กดี ฟังนะ ตอนนี้เจ้ามีเลือดไหล”

        “ไม่เป็นไรวางใจนะ ตกลงหรือไม่? พี่อยู่ตรงนี้พี่จะปกป้องเจ้าเอง พวกเขาไม่กล้าทำอะไรหรอก”

        “ต่อจากนี้ไปพี่จะปกป้องเจ้าเอง ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรนะ”

        …

        ความอดทนเช่นนี้ค่อยๆ ทำให้หัวใจของหานหยุนอี้อุ่นขึ้นเรื่อยๆ เงาของหานอวิ๋นซีในดวงตาของเขาค่อยๆจางลงเรื่อยๆ หานอวิ๋นซีรู้ว่าเด็กน้อยไม่สามารถทนได้อีกต่อไป และค่อยๆ ยอมแพ้

        “เด็กดีไม่ต้องกลัว พี่รู้ว่าเจ้าแข็งแกร่งที่สุด” นางลูบผมนุ่มของเขาอย่างเบามือด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังลูบลูกของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

        “หยุนอี้พี่รู้ว่าเจ้าเป็นคนกล้าหาญ เจ้าไม่อยากร้องไห้เจ้าเลยไม่เคยร้องไห้ออกมาเลยใช่หรือไม่?”

        “หยุนอี้เหนื่อยก็นอนหลับเสียนะ ไม่เป็นไร พี่อยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้เสมอ”

        …

        เสียงของหานอวิ๋นซีอ่อนโยนขึ้นและเบาลงเปลือกตาของหานหยุนอี้ก็ค่อยๆ ปิดลงในที่สุดเขาก็ผ่อนคลายและผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนล้า

        เมื่อดวงตาของเขาปิดสนิทฟันที่กัดไว้แน่นก็คลายลงเช่นกัน ในที่สุดสายน้ำตาก็ค่อยๆไหลลงมาจากหางตาของเขา...

        แม้ว่าจะไม่ได้เก็บคำสารภาพของหานฉงอันมาใส่ใจสักเท่าไรแต่ในเวลานี้หัวใจของหานอวิ๋นซีก็เจ็บปวดเหลือเกิน นางพูดพึมพำเบาๆ ว่า “อี้เอ๋อร์พี่ไม่โกหกเจ้า พี่สัญญากับพ่อเจ้าไว้แล้ว จะต้องปกป้องเจ้าให้ได้”

        หานอวิ๋นซีอุ้มหานหยุนอี้ขึ้นมาและกำลังจะเดินเข้าไปในห้องทว่ากลับมีคนรับใช้สองสามคนพยายามมาหยุดนางแต่นางก็ทำให้พวกเขาถอยกลับไปด้วยการส่งสายตาดุร้ายเหล่าคนรับใช้ก็มองหานอวี้ฉีอย่างตั้งคำถาม

        หานอวี้ฉีโบกมืออย่างไม่ใส่ใจส่งสัญญาณให้คนรับใช้หลีกทางอย่างไรหานอวิ๋นซีก็หนีไม่ได้อยู่ดี

        หานอวิ๋นซีอุ้มหานหยุนอี้เข้าไปในห้องนางใช้โอกาสในตอนที่เขาหลับและไม่รู้สึกเจ็บ รีบรักษาบาดแผลที่หลังของเขาใส่ยาที่ดีที่สุดให้ แล้วพันผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง

        หลังจากดูแลอย่างระมัดระวังแล้วนางก็ห่มผ้าให้หานหยุนอี้ในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงตะโกนที่ตื่นเต้นของหานอวี้ฉีดังขึ้นมาจากด้านนอกประตู“หานอวิ๋นซี หานอวิ๋นซี ออกมา เจ้าออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”

        คนจากศาลต้าหลี่มาแล้วงั้นหรือ? ไม่เช่นนั้นเขาจะทำตัวอวดดีได้อย่างไร?

        ด้วยความสงสัยหานอวิ๋นซีจึงรีบออกไป แต่กลับไม่เห็นคนของศาลต้าหลี่สักคนเห็นแค่เพียงเสี่ยวเฉินเซียงที่ยืนหายใจหอบอยู่ที่ประตู

        “ไหนคนล่ะ?” หานอวิ๋นซีถาม

        “นายหญิง…นายหญิง…ใต้…”เสี่ยวเฉินเซียงหายใจหอบ พูดติดๆ ขัดๆ

        ทันทีที่นางไปที่ศาลต้าหลี่เพื่อรายงานเรื่องฉินหวังเฟยใต้เท้าโอวหยางแห่งศาลต้าหลี่ก็แสดงความเคารพอย่างมาก รีบนั่งรถม้ามาทันทีถนนจากศาลต้าหลี่มายังบ้านของตระกูลหานนั้นติดขัดอย่างมากเสี่ยวเฉินเซียงที่รู้สึกว่ารถม้าช้าจึงวิ่งกลับมาเหนื่อยจนพูดติดๆ ขัดๆ เช่นนี้

        เมื่อเห็นสิ่งนี้หานอวี้ฉีก็หัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า กลัวหรือไม่ใช่ว่าถูกคนของศาลต้าหลี่ไล่ออกมาหรือไร?”

        ใครจะรู้ว่าทันทีที่พูดจบลงกลับมีเสียงประกาศที่ตื่นตระหนกจากคนรับใช้ด้านนอกว่า “คุณชายใหญ่ใต้เท้าโอวหยางแห่งศาลต้าหลี่มาด้วยตนเองและบอกว่าต้องการพบท่านขอรับ!”

        ใต้เท้าโอวหยางมาด้วยตนเองจริงหรือ?

        เดิมทีคิดว่าศาลต้าหลี่จะส่งคนมาไม่ได้คาดหวังว่าจะมาด้วยตัวเอง แม้ว่าหานอวี้ฉีจะประหลาดใจเล็กน้อยแต่กลับรู้สึกพึงพอใจมากกว่าเดิม ไม่ว่าจะพูดอย่างไรใต้เท้าโอวหยางก็เป็นคนที่ท่านตาของเขาแนะนำ แน่นอนว่าต้องเห็นแก่หน้าท่านตาอยู่แล้ว

        ดีเลยศาลต้าหลี่จะได้สั่งสอนหานอวิ๋นซีด้วยตนเองดูสิว่าหานอวิ๋นซีเด็กสาวที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงในภายภาคหน้าจะกล้ามาที่ตระกูลหานเพื่อแสดงศักดิ์ศรีของนางอีกหรือไม่!

        เขายิ้มเยาะเย้ยให้หานอวิ๋นซีโดยลืมไปว่าตนเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์จนตรอกเหมือนกันเขาเดินออกไปนอกลานเพื่อต้อนรับ

        ขณะเดียวกันใต้เท้าโอวหยางก็มาถึงพอดี สีหน้าของเขาลุกลี้ลุกลน ฝีเท้าเองก็เร่งรีบเขาและรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางเป็นเพื่อนเก่ามาหลายปีดังนั้นเขาจึงเคยได้ยินนิสัยของหลานชายตนเองมาบ้าง

        เขากลัวมากว่าถ้าเขามาช้าและทำให้ฉินหวังเฟยต้องทนทุกข์ทรมานเขาจะต้องเดินออกไปโดยไม่มีอาหาร

        ต้องรู้ว่าแม้ว่าเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่จะถูกไล่ออกโดยรองเสนาบดีแต่เหตุผลที่แท้จริงคือทำให้ฉินหวังเฟยและฉินอ๋องขุ่นเคือง!

        แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะแต่รองเสนาบดีกระทรวงขุนนางและเขาต่างรู้ดีว่าฉินหวังเฟยไม่ใช่คนที่จะไปยั่วโมโหได้

        เมื่อเห็นใต้เท้าโอวหยางเดินเข้ามาหานอวี้ฉีก็ยิ้มและรีบโค้งคำนับ “ใต้เท้าโอวหยางข้ารบกวนท่านจัดการเรื่องพวกนี้ด้วย มันช่าง...”

        ก่อนที่หานอวี้ฉีจะพูดจบใต้เท้าโอวหยางก็เดินผ่านเขาและเดินเข้าไปในห้อง        ถูกเมิน? หานอวี้ฉีชะงักไปชั่วขณะ ใต้เท้าโอวหยาง นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

        “ถวายบังคมหวังเฟยพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมมาช่วยเหลือช้าไป และหวังว่าหวังเฟยจะยกโทษให้ข้า!”

        ในตอนที่เสียงทำความเคารพของใต้เท้าโอวหยางดังขึ้นจากด้านหลังหานอวี้ฉีก็ตกใจและหันหน้าไปมองทันทีเห็นว่าใต้เท้าโอวหยางคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าหานอวิ๋นซี ประสานมือและก้มศีรษะไม่เพียงแต่แสดงความเคารพเท่านั้น แต่ยังมีความหวาดกลัวแฝงอยู่ด้วย

        นี่มัน…

        หานอวี้ฉีอดไม่ได้ที่จะหยิกหน้าของตัวเองพระเจ้า นี่ไม่ใช่ความฝันใช่หรือไม่ เกิดอะไรขึ้นกับใต้เท้าโอวหยาง?

        “ใต้เท้าโอวหยางหานอวี้ฉีได้กระทำความผิด ข่มขู่ข้าด้วยวาจาที่รุนแรงเจ้าว่าควรจะลงโทษอย่างไรดี!” หานอวิ๋นซีถามอย่างเย็นชา

        แน่นอนว่านางรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างรองเสนาบดีกระทรวงขุนนางกับเจ้าหน้าที่ประจำศาลต้าหลี่คนใหม่ดีแต่เจ้าหน้าที่ประจำศาลต้าหลี่คนใหม่ก็ควรรู้ดีถึงนิสัยของนางเช่นกัน

        “คะ...ควร...”ใต้เท้าโอวหยางตอบอย่างลังเล

        “อะไรนะ?” หานอวิ๋นซีถามอย่างเย็นชา

        “หากกระทำความผิดต้องถูกลงโทษด้วยการโบยห้าสิบครั้ง ขมขู่หวังเฟย...โทษประหารพ่ะย่ะค่ะ”ใต้เท้าโอวหยางตอบตามความเป็นจริง

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหานอวี้ฉีก็สงบสติอารมณ์ได้ในที่สุดและร้องอุทานว่า “ใต้เท้าโอวหยางท่านจริงจังกับสตรีชั่วผู้นี้จริงๆ หรือ? ท่านกลัวอะไรนางนางก็แค่...”

        “หุบปาก!”ใต้เท้าโอวหยางพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวขณะเดียวกันเสียงของฮูหยินสวี่ก็ดังขึ้นมา

        เห็นหญิงสาววัยสามสิบคนหนึ่งรีบเข้ามาจากข้างนอกแต่งตัวหรูหราและดูไม่เหมือนคนธรรมดา

        “ไม่รู้ว่าหวังเฟยจะมาที่นี่ข้าไม่ได้มาต้อนรับ โปรดหวังเฟยให้อภัยข้าด้วย!”ฮูหยินสวี่ทำความเคารพทันทีที่เข้าประตู

        เมื่อเห็นสิ่งนี้หานอวี้ฉีก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างอีกครั้งเขาจำได้ว่าแม่ของเขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับหานอวิ๋นซีข้างนอกเมื่อวานนี้ทั้งยังโกรธมากจนด่าหานอวิ๋นซีว่าเป็นคนไร้ค่าอีก

        วันนี้ไปที่จวนรองเสนาบดีมาไยถึงกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้ได้ล่ะ!

        หลายวันมานี้ฮูหยินสวี่ยุ่งกับเรื่องการไปเยี่ยมที่คุกนางไปที่จวนรองเสนาบดีเพื่ออ้อนวอนพ่อของนางครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ถูกปฏิเสธมาทุกครั้ง วันนี้จึงไปที่นั่นอีกครั้งพ่อของนางจึงแอบบอกความจริงกับนางเรื่องที่ขุนนางเป่ยกงคนเก่าถูกไล่ออกครั้งที่แล้วนอกจากนี้ ยังพูดอีกเรื่องหนึ่งว่าสาเหตุที่ตระกูลหานไม่สามารถไปเยี่ยมคุกได้นั้นเป็นเพราะหานอวิ๋นซีมีคำสั่งว่าไม่อนุญาตให้ตระกูลหานไปเยี่ยมที่คุก

        ทันทีที่ฮูหยินสวี่ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ก่อนหน้านี้นางและบุตรชายเคยรังแกหานอวิ๋นซีระหว่างทางกลับมาก็คิดว่าจะชดเชยอย่างไรดีแต่ใครจะรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้านทันทีที่กลับมา