ในวันรุ่งขึ้นพวกเราได้เดินเข้าไปในป่าหลังเขา หมอกเบาบางลอยเต็มป่า ทำให้มองไม่ได้ไกลนัก พวกเราเดินไปตามทางเรื่อยๆ พอเจอฮอนวูสฟ์ชั้นก็เข้าต่อสู้คนเดียว โดยวิเวียนจะเเค่เฝ้าระหว่างให้เท่านั้น เเต่ด้วยเรามาเเค่สองคน ชั้นจึงเรียกให้ [สไลม์] มาเก็บซากฮอนวูสฟ์ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลาชำเเหละที่เป็การล่อตะขาบดำั์มา..
" [สไลม์] เก็บฮอนวูสฟ์" ตัวที่สาม หลังจัดการมาเรื่อยๆเริ่มเดาการโจมตีมันได้เเล้วทำให้สามารถจัดการได้ง่ายๆ ขณะที่ชั้นคว้าเศษเขาคริสตัลที่ตกพื้นโยนให้ [สไลม์] เก็บให้หมด..
"เอลมารีน!!"
"หือ?" อยู่ๆวิเวียนที่อยู่บนต้นไม้ ก็ะโขึ้น
"มะ มีอะไรสักอย่างตัวใหญ่ๆกำลังมาทางนี้!?"
"ตะขาบดำั์เหรอ" เเย่เเล้วถ้ามันโผล่มาล่ะก็ เราจะจัดการได้ไหมนะ
"ไม่ใช่ มะ มันะโเข้ามาเเล้ว!?"
"!?"
ตูม
ร่างขนาดใหญ่บัดบังเเสงอาทิตย์้า ก่อนจะกระเเทกลงมาไม่ใกล้ไม่ไกลกับจุดที่เราอยู่ สร้างเเรงลมที่พัดฝุ่นดินใบไม้ฟุ้งไปทั่วพาต้นไม้หลายต้นเอียงล้มไปเป็วงกว้าง เงาที่เห็นนั้นเป็สัตว์สี่ขาตัวใหญ่ ขณะที่ชั้นตั้งท่าหอก ร่างนั้นก้าวย่างฝ่าฝุ่นดินมาทางนี้
"บรู้ววว" เสียงเห่าหอนดังลั่นจนพัดฝุ่นดินปลิวไปอีก จนเห็นร่างมันปรากฎเป็หมาป่าฮอนวูสฟ์ตัวยักษย์สูงเทียมยอดต้นไม้ ขนสีเทาเข้มกว่าปกติ เเร่คริสตัลล่ามไปเกือบครึ่งร่างบนหลังดั่งเกราะ เขาเเร่นั้นใหญ่เเหลมอย่างกับปลายหอก ดวงตาเปล่งเเสงสีฟ้าเหมือนกับเเร่ด้านหลังสว่างดั่งไฟฉาย
" [มด] ปลดหอกออก" ชั้นดึงท่อนไม้ศอกออกมาใช้ [มด] ก็ประกอบส่วนประกอบดัง กึกๆเเกร็กๆภายในไม้ศอก ส่วนไม้ยาวก็ได้ [สไลม์] มาเก็บไป เอาจริงใช้หอกก็ได้ระยะดีอยู่หรอก เเต่ดูเเล้วไม่น่าจะง่ายขนาดนั้นเลยเลือกจะใช้สิ่งที่ถนัดดีกว่า
"ฟู่..วิเวียน เหตุฉุกเฉินมาช่วยกันหน่อย"ชั้นพ่นลมหายใจทำสมาธิ
"จ๊ะ.."วิเวียนหลับตาตั้งสมาธิสักพักก่อนตั้งลูกธนูเล็งไปที่หมาป่าั์
กรรร มันขู่ขึ้นจ้องมาทางนี้ ก่อนจะมีเสียงขยับจากรอบๆเรา ที่กระซับเข้ามาคือฮอนวูสฟ์หลายตัวเดินล้อมเข้ามา มีหมาป่าตัวนึงพุ่งมาเเต่ชั้นเบี่ยงตัวหลบเเล้วกระเเทกเข้าใส่ด้วยไม้ศอกกดลงกระเเทกพื้นจนเขาหัก วิเวียนยิงใส่ด้วยลูกธนูเข้าปักข้างคอหมาป่าตัวนึงในระดับที่เเทบจะเป็จุดเดียวกันเกือบสามดอกจนมันล้มลง มีอีกตัวนึงเข้าหาชั้นเลยเตะงัดจนมันหงายก่อนจะตอกส้นลงเข้าใส่หัวมันล้มนอนลงไปไม่ขยับอีกเลย ทางวิเวียนก็มีตัวที่ตะกายขึ้นไปบนต้นไม้ก่อนวิเวียนจะะโถอยหลังยิงสองดอกรวดปักเข้าหัวมันที่พึ่งตะกายขึ้นมาได้จนหล่นลงกระเเทกพื้น
"สกิล:ซาโดว์" เกิดเงาสีดำขึ้นที่เงาของวิเวียนที่สะท้อนกับต้นไม้ ตัววิเวียนที่ลอยจากเเรงถีบที่ใช้หนีออกมาก็จมเข้าเงาดำนั้นทันทีจนหายไป
พวกหมาป่าพอหาวิเวียนไม่เจอจึงหันมุ่งมาเป้าที่ชั้น เเต่ก็ไม่มีปัญหามากนัก ชั้นทั้งต่อยฟาดเตะถีบจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง
ขณะที่ชั้นฟาดหมาป่าตัวนึงด้วยไม้ศอกก็มีอีกตัวพุ่งเข้าจากด้านหลัง ชั้นหันเอาไม้ศอกเข้ากันมันจากคมเขี้ยว เเต่จากนั้นก็โดนวิเวียนที่ะโขึ้นจากเงาดำมายิงใส่ด้วยธนูสองดอกเข้าที่คอ ก่อนจะใช้สกิล:ชาโดว์ลงไปยังเงาดำอีกรอบเพื่อหนีหมาป่าสองตัวที่เข้าโจมตีเธอเเต่ก็ไม่ทันเเล้ววิเวียนหายไปในเงาดำอีกครั้ง ชั้นฟาดตัวที่งับไม้ศอกชั้นอยู่กับพื้นจนมันต้องปล่อยปากออก เป็จังหวะที่อีกตัวะโเข้ามาเเต่ชั้นก็หมุนตัวเตะเข้าที่หน้า มันกระเด็นไปชนกับต้นไม้ล้มลง
หมาป่าตัวใหญ่ได้ที ทะลวงเข้ามายกหัวต่ำใช้เขาคริสตัลนั้นเเทงเข้ามาดั่งเเรด ชั้นใช้สองเเขนกับไม้ศอกกันมันไว้เเต่ก็ถูกเเรงที่มากกว่าไถลากไปตามเเรงจนเห็นด้านหลังที่มันน่าจะพยายามดันชั้นให้กระเเทกกับต้นไม้ เลยรีบดันตัวเองขึ้นไปโดยใช้เขาเป็ฐาน ะโขึ้นในจังหวะก่อนที่เขานั้นจะเสียบเข้ากลางต้นไม้จนต้นไม้เเยกเป็สองซีก
"สกิล:ร่างกายเหล็กกล้า" ชั้นที่อยู่กลางอากาศใช้สกิลเพื่อให้ร่างกายเเข็งขึ้น ทิ้งตัวลงต่อยเข้าใส่คริสตัลด้านหลังเเต่ก็เหมือนจะไม่ส่งผลมากนัก เเค่เศษคริสตัลเเตกออกเป็ชิ้นเล็กๆ บางส่วนเท่านั้น มันสะบัดหัวไปมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะเห่าขึ้นเป็คลื่นกระเเทกใส่ จนกระเด็นตกจากหลังมัน เเต่ก็คว้ากิ่งไม้รอบตัวไว้ได้ทันทำให้ไม่ไปกระเเทกใส่อะไรให้เจ็บตัว
...เเค่เสียงคำรามก็ทำให้กระเด็นได้ นั้นคือสกิลของมันหรือเปล่านะ
"สกิล: ชาโดว์อี้เกิ้ล" วิเวียนออกมาจากเงาของชั้นก่อนจะใช้สกิล ที่ยิงออกมาเป็นกขนาดกลางสีม่วงดำบินถลาเข้าใส่หมาป่าั์นั้นเกิดเป็ไฟสีดำม่วงติดไปตามทางที่นกนั้นบินผ่าน หมาป่าั์ตัวนั้นก็โดนไฟดำม่วงนั้นติดตามขนจนมันสะบัดตัวไปมา ก่อนมันจะขย้ำนกสีดำจนหายไป มันสะบัดตัวไปมาสักพักไฟก็ดับลง ไฟไหม้ขนไปนิดนึงเท่านั้น คราวนี้มันจ้องเขม้นวิ่งเข้าใส่พวกเราทันที ชั้นก็วิ่งสไลด์เข้าไปที่คางก่อนจะซัดหมัดเข้าที่คางจนมันเงยหน้าไปตามเเรง
"สกิล:พุ่งทะลวงวายุ"ชั้นตั้งหลักลุกขึ้น วิ่งไปที่ท้อง ง้างหมัดชกเข้าที่ท้องด้วยท่อนด้านหน้าของไม้ศอกที่ห่อหุ้มด้วยลมจนเกิดเป็พายุงัดหมาป่าจนลอยจากพื้นได้
"กรร"เสียงคำรามด้วยความเ็ปก่อนทั้งร่างั์จะปลิวถอยไปด้วยเเรงลมนิดเดี๋ยวเท่านั้นเเต่ก็พอเเล้วละ
"สกิล: ฝูงหมาป่าทมิฬ.." วิเวียนคว้าลูกธนูห้าดอกสุดท้ายง้างไว้พร้อมใช้สกิล หลังจากยิงออกมาลูกธนูก็สร้างรูปลักษณ์เป็หมาป่าสีม่วงดำห้าตัววิ่งกรูเข้าใส่หมาป่าั์ทันที วิเวียนที่ยิงออกมาก็ถึงกับทรุดลงนั่ง ยิ่งใช้สกิลเยอะเท่าไหร่ยิ่งสร้างภาระให้ผู้ใช้เท่านั้น อย่างร้ายที่สุดก็สลบไปทันทีหลังใช้สกิลในระดับที่มากเกินไป
หลังพวกหมาป่าสีม่วงดำนั้นเข้างับตามตัวหมาป่าตัวใหญ่เเล้วก็ะเิตัวเองทันที หลังเเรงะเิมันก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์เดินออกมาด้วยร่างที่โซเซเเละควันที่ลอยซุยจากตัว
"สกิล: ใบมีดสายลม สกิล:ลมหนุน" ชั้นใช้สกิลขึ้นพร้อมวิ่งไปเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง เราต้องจบการต่อสู้ให้ได้ วิเวียนเหนื่อยจนสนับสนุนไม่ได้เเล้วพอคิดได้ดังนั้น ชั้นสะบัดไม้ศอกเตะขากลางอากาศหลังจากะโขึ้นมาเเล้วลอยตัวอยู่ด้วยสกิลลมหนุน เกิดเป็ใบมีดลมที่คมเฉือนตัดผ่านทุกอย่าง กระหน่ำซัดเข้าใส่หมาป่าั์ด้วยทั้งจากขาเเละเเขนที่สะบัดเป็เส้นยาววาดเป็ใบมีดหลายร้อยอันเข้าเฉือดเฉือนจนร่างหมาป่าั์โชกไปด้วยเื ทะลักออกตามรอยตัดตามตัว ทั้งตัดเขาคริสตัลใหญ่จนขาดครึ่งกระเด็นไปปักลงพื้น ที่สะท้อนภาพเ้าของเขาที่ล้มลงเเน่นิ่งไป..
"เเฮ่ก เเฮ่ก" ชั้นปาดเหงื่อที่ไหลมาตามกรอบหน้ามาจนถึงคางในสภาพทรุดคุกเข่าบนพื้นหญ้า การใช้สกิลต่อเนื่องเมื่อกี้ทำเอาเหนื่อยล้าจนเเทบสลบ ชั้นเรียก [สไลม์] ก่อนพูดบอกให้ทำอะไร
" [สไลม์] เก็บซากมอนเตอร์ทั้งหมดที่เรา..จัดการที.." ชั้นพูดก่อนหนังตาหนักจนจะปิดลง เเย่ล่ะเราเองก็ถึงขีดจำกัดเเล้ว..เราต้องพาวิเวียนออกไปก่อน จะมาสลบที่นี่ไม่..คิดได้เเค่นั้นภาพก็ได้ตัดไปเลย...
ร่างสั่นไหวตามเเรงขยับ ทำเอาชั้นฝืนตาตื่นขึ้นทันที สภาพที่เห็นคือชั้นถูกเเบกด้วยวิเวียนที่เดินโซเซจับเเขนชั้นพาดไหล่ลากชั้นไปด้วย
"วิเวียน.."
"อะ เอลมารีน เเฮ่ก ได้สติเเล้วสินะจ๊ะ เเฮ่ก "
"เกิด...อะไรขึ้น.."
"หลังเเมลงของเอลมารีน เก็บซากมอนเตอร์ทั้งหมด เอลมารีนก็สลบไปเลย"
"งั้น..เหรอ.."
"ทนอีกนิดนะจ๊ะ เเฮ่ก ใกล้จะพ้นป่านี้เเล้วนะจ๊ะ เเฮ่ก เเฮ่ก"
"วิเวียน..ขอโทษนะ"
"ระ เื่อะไรจ๊ะ"
"ที่..ให้มาเจออะไรเเบบนี้"
"มะ ไม่ใช่อะไรเเบบนั้นเลยนะจ๊ะ ชั้น.. ชั้นดีใจที่ได้มาช่วยเธอนะจ๊ะ"
"ขอบคุณนะ" ชั้นฝืนตัวเองยันเท้าก้าวเดินไปด้วยไม่ให้วิเวียนรับภาระมากไป เรากอดกันไปจนเดินไปถึงตีนเขาพ้นหมอกในป่านั้นโชคดีที่เราไม่เจอพวกมอนเตอร์ระหว่างทาง พวกเรานั่งลงข้างต้นไม้ทันทีที่พ้นออกมา
"เเฮ่ก เเฮ่ก พ้นเเล้ว"
"เรามาตั้งกองไฟที่นี่เลยเถอะ" ชั้นลุกยืนขึ้น หลังจากพักเเล้ว ก็ดูจะอาการดีขึ้นเยอะ
" [สไลม์] เอาฮอนวูลฟ์ ต้นไม้ปีศาจ กับเนื้อเเดดเดียวออกมา" ชั้นไล่รายการของที่น่าจะใช้จน [สไลม์] เเปลงเป็เเอ่งน้ำ ของตามที่ชั้นว่าผุดออกมาเต็มบริเวณนั้น
"เอ่อ ขวาน เเล้วก็มีดเเล่เนื้อ" ชั้นคว้าไปที่ [สไลม์] ก่อนว่าขึ้นอีก ของตามสั่งก็เข้ามือชั้น
คว้าขวานฟาดตัดต้นไม้ปีศาจ เนื้อในเป็ต้นไม้ธรรมดาเลยเเฮะ ชั้นผ่ามันเป็ท่อนยาวหนาเท่าเเขน
"ดะ เดี๋ยวชั้นช่วยนะจ๊ะ"
"ไม่เป็ไร..ก็ได้ ฝากเธอเเล่หมาป่าทีนะ" ตอนเเรกชั้นอยากให้เธอนั่งพักเเต่ เธอลุกมาอยู่ข้างหลังชั้นเเล้วเลยยื่นมีดเเล่เนื้อให้เธอไป
"ละ เเล้วเราจะล้างเืยังไงดี"เธอว่าขณะเเล่ชั้นขนพร้อมหนังออกไปอย่างชำนาญไม่เสียชื่อกลุ่มล่า
"นั้นสิ เราไม่อยู่ใกล้เเม่น้ำด้วย งั้นนี่.. [น้ำ] " ชั้นผายมือออกไป ก่อกำเนิดหมอกควันสีรุ้ง ก่อนจะมีเเมลงปอตัวั์ที่ใหญ่เท่าเเขนที่เด่นด้วยหางที่เเกว่งไกวดั่งมีชีวิตบินค้างอยู่
"ขอน้ำหน่อยสิ" ชั้นลูบมัน ก่อนจะปล่อยให้มันยกตัวขึ้น ขาทั้งหกเล็กๆขยับไปมาก่อกำเนิดก้อนน้ำขนาดใหญ่เท่าตัวเเมลงนั้นลอยออกมากลางอากาศ
"นั้นคือ?"
"น้ำไงล่ะ ใช้ล้างได้เลย"
"อื้อ เข้าใจเเล้ว เอลมารีนอย่าฝืนไปนะจ๊ะ"??
"เข้าใจเเล้ว เเต่เเมลงภูติไม่ส่งผลกับตัวชั้นหรอกนะ"
"เหรอ ดีเเล้วล่ะจ๊ะ" เธอหยิบส่วนน่องโยนใส่ก้อนน้ำตรงหน้าเป็การลองเชิง เนื้อซ่ำคายเืออกมาจนก้อนน้ำเจือจางด้วยสีเเดง
" [น้ำ] ขอก้อนน้ำเรื่อยๆเลยนะ" ชั้นว่าก่อนหันไปผ่าฟืนต่อจนได้จำนวนที่้าเรียก [เพลิง] มาจุดไฟ เอาเนื้อที่วิเวียนล้างเืเสร็จออกมาย่าง
"เอลมารีนดะ ได้กลิ่นเเปลกๆไหมจ๊ะ"
"ได้กลิ่นเหมือนกันสินะ มาจากฟืนไม้นี่หรือเปล่า" วิเวียนทำจมูกฟุดฟิดดมดูก็สรุปได้ว่ามาจากไม้ฟืนจริง เเต่เราก็เลือกจะปล่อยไปเพราะเราเหนื่อยมากเเล้ว หลังกินเสร็จเราก็นอนเอาเเรงทันที น่าเเปลกที่เราหลับสนิทเเบบไร้สิ่งรบกวนทั้งเเมลงเเม้กระทั้งสัตว์ต่างๆเลยสักนิด
หลังหลับสนิทกันทั้งคืน ชั้นก็ตื่นขึ้นมาเป็คนเเรก หันไปมองวิเวียนที่นอนดิ้นจนผ้าขนสัตว์หลุดจากตัวก็เลยเอาผ้าไปห่มให้ นางก็คว้าไปกอดไว้อย่างไม่ตื่นง่ายๆ ชั้นเลยปล่อยให้นอนไปเพราะเื่เมื่อวานเธอน่าจะเพลียมาก ชั้นหันไปดูกองไฟก็เห็นว่ามันยังติดอยู่ ดูเหมือนไม้จากปีศาจต้นไม้นี่จะติดไฟได้นาน เเละน่าจะมีกลิ่นที่ไล่พวกเเมลงได้ด้วยนะเนี่ย ดูมีประโยชน์มากเลย
ชั้นเอาเนื้อออกมาที่เหลือจากเมื่อคืนมาย่างอีกเป็มื้อเช้า
วิเวียนที่นอนอยู่ดีๆก็ยันตัวขึ้นเอาจมูกดมตามกลิ่นควันเนื้อหอมก่อนลืมตาตื่น
"อื้มม หอมจังเลย"
"ตื่นเเล้วเหรอ นี่ชั้นย่างเนื้อไว้ให้เเล้ว"
"ขอบคุณนะจ๊ะ" เธอลุกขึ้นพับผ้าขนสัตว์อย่างดีก่อนจะรับไม้เสียบเนื้อที่ชั้นยื่นให้มานั่งกิน
"เอลมารีน ตัวเมื่อวานเนี่ยอันตรายมากเลยนะจ๊ะ" เนื่องจากเมื่อวานเราเหนื่อยจนเเทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยนี่นะ
"นั้นสิ ไม่คิดว่าจะเจอมันเลย"
"เอลมารีน รู้จักมันไหมจ๊ะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน รู้เเค่ว่ามันน่าจะเป็พวกเดียวกับพวกฮอนวูสฟ์.. อันเน็ทน่าจะรู้หรือเปล่านะ" หลังเรากินอาหารเสร็จ ชั้นก็เรียก [สไลม์] ออกมา ให้มันเอาซากสัตว์ั์ออกมาในที่โล่งใกล้ที่เราก่อกองไฟอยู่ พอดูดีๆเเล้ว นี่เราจัดการหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้จริงๆงั้นเหรอมีความคิดนี้ขึ้นราวกับไม่เชื่อในสายตาตัวเอง เเต่พอเอามือลูบขนมันได้จริงๆก็คงต้องยอมรับเเล้วล่ะ
"อันเน็ท" ชั้นเรียกเธอออกมาพอนางเห็นหมาป่าั์นั้นก็ใรีบบินมาหลบหลังชั้นทันที
"อันเน็ท?"
"นะ นั้นมัน เเลนฮอนเเวร์วูสฟ์ ไม่ใช่เหรอ"
"เเลนฮอน..อะไรนะ"
"มันเป็มอนเตอร์ระดับC ที่เเข็งเเกร่งมากเลยนะ ทะ ทำไมมันอยู่ที่นี้ได้"
"มอนเตอร์ระดับC?"ก่อนจะงงไปมากกว่านี้ชั้นเลือกจะปลอบนางก่อนไม่งั้นคงคุยกันไม่รู้เื่
"ไม่เป็ไร อันเน็ทเราจัดการมันไปเเล้ว"
"จะ จริงเหรอ" อันเน็ทบินไปเเตะมันอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะเเน่ใจว่ามันตายเเล้วจริงๆ
"งั้นเหรอ.. ว่าเเต่สุดยอดเลย จากที่เรารู้มาเ้านี่ต้องใช้กิลด์ระดับCขึ้นไปในจัดการเลยนะ นี่พวกเธอมีเเค่สองคนเองนะเนี่ย"
"ก็ลำบากเหมือนกันนะ ว่าเเต่กิลด์นี้คือยังไงนะ"
"อ๋อมันคือ กลุ่มของนักผจญภัยน่ะ เริ่มที่1-2คนก่อนจะเพิ่มจำนวนคนได้มากขึ้นเพื่อรับภารกิจที่เเรงค์สูงขึ้นตามไปด้วย โดยไล่จากเเรงค์S+ ที่เป็เเรงค์สูงสุดลงมาAจนถึงFที่เป็เเรงค์เริ่มต้น" ชั้นลองไล่นับตามความเข้าใจเเรงค์Cก็นับว่าเป็กลางๆสินะ
"อะ เอ่อ พูดอะไรกันตั้งเเต่เมื่อกี้เเล้วเหรอ" วิเวียนเเทรกขึ้น ทำเอาชั้นพึ่งนึกได้ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เเละวิเวียนก็ไม่ได้ยินที่อันเน็ทพูดเหมือนชั้นด้วย
"วิเวียน ขอโทษทีจะเเนะนำให้รู้จักนี่คือ อันเน็ท ราชินีเเมลงภูติของชั้น"
"สวัสดีจ๊ะ เราอันเน็ท"
"เอ๊ะ อยู่ๆก็มีเสียงเข้ามาในหัว ขะ ของคุณสินะคะ" วิเวียนก้มหัวให้อันเน็ททันที
"ใช่เเล้ว ตอนนี้เราส่งคำพูดเข้าหัวเธอโดยตรงให้ได้ยินพร้อมกับรีนเขา" อันเน็ทพูดขึ้นก่อนจะบินไปนั่งบนหัวหมาป่าั์
"งั้นจากเมื่อกี้ที่ชั้นบอกว่า หมาป่าั์ตัวนี้คือ เเลนฮอนเเวร์วูสฟ์ มอนเตอร์ระดับC ที่ปกติต้องใช้กลุ่มนักผจญภัยที่เรียกว่ากิลด์ระดับC หรือสูงกว่าถึงจะจัดการลงได้ ด้วยความยากที่มันเป็มอนเตอร์ที่ทรงพลัง เเค่เเรงเห่าก็พัดคนกระเด็นได้ ทั้งมันยังเป็เหมือนจ่าฝูงของพวกฮอนวูสฟ์ที่จะถือกำเนิดหลังศัตรูตามธรรมชาติมันจำศีลหรือตายลง มันจะล่าร่วมกับฝูงฮอนวูสฟ์ที่นับขึ้นเป็ระดับE จากที่รายตัวมันอยู่ระดับFเท่านั้น พวกเธอที่จัดการมันได้คือสุดยอดมาก"
"พะ เพราะเอลมารีนจ๊ะ" วิเวียนก้มหน้าก้มตาถอยหลังออกไปก่อนว่าขึ้น
"ไม่ใช่สักหน่อย เพราะพวกเราร่วมมือกันต่างหาก" ชั้นเอื้อมมือไปดันหลังเธอขึ้นมาอีกครั้ง
"จะ จ๊ะ"
"ถึงอย่างงั้นก็สุดยอดเเล้วล่ะ กิลด์ระดับCที่เข้าสู้จากที่ชั้นได้ข้อมูลมา คือจัดการได้เเบบเเทบเเลกชีวิตเลยนะ"
"สรุป เป็มอนเตอร์ที่อันตรายมากสินะ"
"ใช่เเล้วล่ะ ถ้าประเมินเล่นๆ พวกเธออาจจะเหนือกว่าเเรงค์Cไปเเล้วล่ะ"
"ไม่หรอกมั้ง เราจัดการมันได้เพราะเราช่วยกันนั้นเเหละ"
"เเล้วที่เรียกเรามานี่มีอะไรเหรอ"
"ก็อยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับเ้านี่นั้นเเหละ"
"ที่เรารู้ก็ประมาณนี่เเหละ ส่วนถ้าเอาไปขายที่กิลด์ใหญ่ของนักผจญภัยจะได้เงินเท่าไหร่ ก็เเล้วเเต่ค่าเงินตอนนั้นเเหละ"
"อืมเเค่นั้นก็พอเเล้วขอบใจมาก"
"งั้นชั้นก่อนไปนะ" อันเน็ทว่าก่อนจะหายเข้าในหมอก
ทั้งชั้นกับวิเวียนมองหน้ากันเเล้วรู้กันเลยว่า คิดในใจเหมือนกันว่านี่เราเผลอล่าอะไรที่อันตรายเข้าให้เเล้วสินะ...
-----------------------------------------------------
ล่าหมาป่าอยู่ดีๆก็ได้ของเเถม เพิ่งเขียนฉากต่อสู้เเบบจัดเต็มครั้งเเรกเลยครับ หวังจะดีพอนะ55 กดหัวใจ กดเข้าชั้น เป็กำลังใจให้ผมกันต่อไปนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ
6K
![เมื่อตัวร้ายอ้อนรัก [นิยายจีนย้อนยุคทะลุมิติ โรมานซ์คอเมดี้ ฟิน++]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697445558_33040204.webp)
