จันเล่าต่อ "แมวดำมันนั่งอยู่ตรงนั้น... ตรงที่ใกล้ๆกับที่คนๆนั้นยืนอยู่ก่อนที่เขาจะหายตัวไป... คือตอนที่ผมใไปกับคนใส่ชุดโบราณคนนั้นผมก็ไม่ทันสังเกตุเห็นว่ามีมันอยู่ตรงนั้นด้วย... และไอ้ที่ผมบอกตอนแรกว่าเหมือนเห็นหนูหรือตัวอะไรเคลื่อนไหววูบไปวูบมาก่อนหน้านั้นก็คงเป็แมวดำตัวนี้นั่นเองพี่กิต..."
"แล้วแมวดำตัวนั้นมันนั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะจัน ?" ผมถาม
"ผมเห็นมันนั่งอยู่ตรงนั้นไม่นานแล้วมันก็เงยหน้าขึ้นมามองผมแว๊บหนึ่ง... แต่แค่มันมองผมเพียงแค่นั้นผมก็รู้สึกขนลุกหนาวๆร้อนๆไปกับแววตาของมันยิ่งกว่าแมวดำตัวไหนๆที่ผมเคยเจอมาทั้งหมดเลยนะพี่กิต..."
"ผมฟังเื่ที่จันเล่าให้ฟังนี้จนมึนหัวตึบ แม้อากาศยามเช้านี้จะสดชื่นแจ่มใส แต่ผมกลับรู้สึกถึงความเยือกเย็นลึกลับขุกขมัวที่ซุกซ่อนอยู่ในบ้านแฝดหลังนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ
"จัน..." ผมเรียกจันเบาๆพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเขา
"ครับพี่กิต..."
"มะลิอยู่ที่ไหน...?"
"คงกำลังทำกับข้าวอยู่ที่ครัวชั้นล่างครับพี่กิต..."
"เก็บเื่นี้ไว้ก่อนนะ... อย่าเพิ่งไปบอกมะลิ และก็อย่าไปใอะไรมาก เพราะพวกเรายังไม่มีใครเป็อะไรไปในตอนนี้... บ้านนี้น่ะมันลึกลับกว่าที่พวกเราคิดไว้ซะอีก ฉันเองนั้นอาจจะต้องขอให้จันช่วยค้นหาปริศนาลึกลับในบ้านนี้ไปกับฉันด้วย เพราะฉนั้นอย่าเพิ่งย้ายหนีไป ไม่งั้นฉันเองก็อาจจะอยู่ต่อไปไม่ได้เหมือนกันเพราะไม่มีคนช่วย จันเข้าใจฉันใช่ไหมจัน...?"
"เจอคำพูดแกมขอร้องของผมไปแบบนี้จันก็ค่อยๆคล้อยตามผมไปในที่สุด
"ครับ... ถ้าพี่กิตว่างั้น ผมก็... จะลองอยู่ต่ออีกสักพักก็ได้ แต่ผมก็ต้องแล้วแต่มะลิด้วยนะพี่ ถ้าวันไหนเธอเจอเื่ช็อกจนไม่ไหวขึ้นมา... ก็คงจบกัน"
"ตกลงจัน... ตามนั้นแหล่ะ แค่อย่าเพิ่งไปตอนนี้ก็พอ"
แล้วผมก็คิดถึงไอริณ... นี่เท่ากับว่าผมมีเื่แปลกระทึกที่จะต้องเล่าให้ไอริณฟังในวันนี้อีกเื่หนึ่งแล้วสิ... แล้วผมก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เจอกับไอริณในตอนเที่ยงวันนี้...
ที่ร้านกาแฟอเมซอนหลังเที่ยงวัน...
"ฟังจากที่พี่กิตเล่าแล้ว..." ไอริณพูดขึ้นพร้อมกับขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย "นี่เป็อะไรที่ไม่น่าเชื่อ..."
"น้องริณ..." ผมโน้มตัวเข้าหาเธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "จันไม่ได้พูดโกหกหรอกนะ... เขาไม่ใช่คนอย่างนั้น"
"ริณไม่ได้หมายถึงจันค่ะพี่กิต... " ไอริณส่ายหน้า "ริณหมายถึงคนลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมๆกับแมวดำนั่นต่างหาก..."
"ทำไม... ทำไมเหรอน้องริณ... อะไรที่มันไม่น่าเชื่อเหรอ ?" ผมฉงนขึ้นมาทันที
"หากว่าเป็เขาคนนั้นจริงๆ ก็น่ากลัวว่าพี่กิตกำลังอยู่ในบริเวณที่..." ไอริณโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆผมเช่นกัน "ที่ๆมีความเสี่ยงต่อการพบเจออาถรรพ์ประหลาดๆแล้วล่ะค่ะพี่กิต..."
"อาถรรพ์ประหลาดๆ...?" ผมทวนคำไอริณอย่างงงวย
"ใช่ล่ะ... คนลึกลับคนนี้ชอบไปปรากฏตัวในที่ๆมีอาถรรพ์บางอย่าง ส่วนตัวของเขาเองนั้นก็เป็ส่วนหนึ่งของความอาถรรพ์ลึกลับดำมืดอยู่แล้ว ริณถึงบอกว่านี่เป็อะไรที่ไม่น่าเชื่อไง..."
"ก็แล้วทำไมถึงไม่น่าเชื่อล่ะน้องริณ...?"
ไอริณจ้องตาผมนิ่ง "คนลึกลับคนนี้ไม่ได้ปรากฏตัวมาได้ตั้งพักใหญ่แล้วล่ะค่ะพี่กิต การที่เขามาปรากฏตัวที่บ้านแฝดหลังนั้นก็หมายความว่าเขาต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างอยู่ที่นั่นหรือแถวๆนั้นแน่ๆ..."
"เดี๋ยวนะๆ... พี่ชักจะมึนขึ้นทุกที แถมตอนนี้อยากจะกินยาพาราสักกำหนึ่งเผื่อจะตื่นจากฝันเื่นี้ แต่ว่า... ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ฝัน ไม่ใช่ฝันแน่ๆ..." ผมว่าพลางเอามือหยิกแขนตัวเองจนไอริณหัวเราะเบาๆ
"เอาล่ะ... ขอถามชัดๆหน่อยนะน้องริณ" ผมทำหน้าจริงจังแล้วยื่นหน้าไปจนเกือบชิดหน้าไอริณ "หนึ่ง คนลึกลับนั่นเป็ใครกันแน่และเขามาจากที่ไหน... ที่สำคัญคือเขาเป็คนหรือว่าเป็ผีกันล่ะ...? สอง ทำไมน้องริณถึงคิดว่าเขาเป็คนเดียวกับที่น้องริณคิดว่าเขาเป็ล่ะ...? สาม อาถรรพ์ประหลาดๆหรือว่าอาถรรพ์บางอย่างนั้นมันจะเกี่ยวข้องกับิญญาผู้ชายขนดกนั่นหรือเปล่า...?"
ไอริณยิ้ม "น้องริณขอตอบเท่าที่น้องริณมีข้อมูลนะคะพี่กิต... หนึ่ง คนลึกลับนั่นตอนนี้ไม่มีใครบอกได้ชัดเจนว่าเขาเป็ใครกันแน่ และก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเขามาจากที่ไหนหรือมีที่มายังไง.. ส่วนเขาจะเป็คนหรือผีนั้นก็ยังสรุปไม่ได้ แต่ที่แน่ๆก็คือเขามีดวงจิตหรืออำนาจจิตที่แรงกล้ามากๆและจิตของภูติผีิญญาสามัญต่างๆนั้นไม่อาจจะต่อต้านอำนาจจิตอันแรงกล้าของเขาได้เลยแม้แต่น้อย... สอง การที่เขาปรากฏตัวพร้อมกับแมวดำตัวหนึ่งนั้นทำให้ริณค่อนข้างมั่นใจว่าต้องเป็เขา คือเขากับแมวดำตัวนั้นเป็เหมือนนายกับบ่าวจ้ะพี่กิต..."
นายกับบ่าว...? ผมทวนคำนั้นในใจ หมายความว่าคนลึกลับนั่นเป็นายและแมวดำตัวนั้นเป็บ่าวหรือนี่... ไม่น่าเชื่อ... ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ...!
ไอริณยังคงพูดต่อไป "และประกอบกับที่จันบรรยายรูปลักษณ์ของเขาให้พี่กิตฟังอย่างชัดเจนก็เลยทำให้ริณค่อนข้างมั่นใจว่าเป็เขาแน่ๆ... สาม อาถรรพ์ประหลาดๆหรืออาถรรพ์บางอย่างนั้นเป็ไปได้สูงว่าจะเกี่ยวข้องกับิญญาของผู้ชายขนดกนั้นจ้ะพี่กิต..."
ผมนั่งนิ่งแล้วมองหน้าไอริณอย่างทึ่งๆไปพักหนึ่ง
"ข้อมูลพวกนี้ถึงจะไม่เคลียร์ทั้งหมดแต่ก็เป็ข้อมูลที่น่าทึ่ง งานนี้ถ้าไม่มีน้องริณพี่กิตคนนี้คงได้งงเป็ไก่ตาแตกและคงจะเตรียมย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วแน่ๆ เออ... แล้วตัวของน้องริณน่ะได้เคยเจอกับคนลึกลับคนนี้มาบ้างแล้วเหรอ ถึงได้อธิบายได้ขนาดนี้น่ะ ?"
"ไม่เลยจ้ะพี่กิต..." ไอริณส่ายหน้า " ริณไม่เคยเจอเลยสักครั้งเดียว... แต่คนที่เคยเจอน่ะอย่างน้อยก็มีอยู่คนหนึ่งจ้ะพี่"
"ถ้างั้น... หรือว่าจะเป็พี่คนนั้นของน้องริณที่เคยเจอเขามาแล้ว...?!"
"ถูกต้องแล้วจ้ะ..." แล้วดวงตาของไอริณก็เป็ประกายขึ้นมาอีกราวกับว่าเมื่อนึกถึงรุ่นพี่คนนั้นทีไรเธอก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวคนๆนั้นมากจริงๆ
"แล้วจากนี้ไปเราจะเอาไงกันต่อ... หรือจะไปตามแผนเดิม คือไปพบเจ๊ร้านขายของชำคนนั้นก่อน ?" ผมถามไอริณ
"เื่คนลึกลับนั่นปล่อยไปก่อนก็ได้จ้ะพี่กิต ถึงตอนนี้ริณเองก็ยังนึกหวั่นๆในตัวของเขาคนนั้นอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะพี่ของริณนั้นเคยเตือนไว้ว่า ริณจะไม่กลัวภูติผีิญญาทั่วๆไปน่ะได้ แต่กับคนลึกลับคนนั้นอย่าได้ไปลองดีเข้าเชียว.. แล้วริณก็มาคิดว่า บางทีริณเองคงจะต้องติดต่อหรือขอคำแนะนำจากพี่เขาซะก่อนว่าจะทำไงดี... ส่วนเื่ของิญญาผู้ชายขนดกที่พี่กิตชวนริณไปช่วยสืบนั้นคงจะไม่มีปัญหาอะไร แถมยังจะทำให้เรารู้เื่ราวโดยละเอียดของเขาและอาจจะเป็กุญแจไขไปถึงเื่ราวของความอาถรรพ์ที่มีอยู่ในบริเวณบ้านแฝดนั้นด้วยก็ได้นะพี่กิต..."
แล้วผมก็ลุกขึ้นทันที "โอเค... งั้นเราก็รีบไปหาเจ๊ร้านขายของชำกันเถอะน้องริณ...!"
2K
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
