บทที่ 24 องค์กรเร้นลับ
ตอนนี้ หลินฮ่าวยืนมองหลินหว่านหรงด้วยแววตาซับซ้อนด้วยความช่วยเหลือจากแมลงวันกังฟู
"พี่หว่านสวยมาก..."
เขาพึมพำกับตัวเองแล้วหันจากไป
"ช่างเป็ร่างที่ดูคุ้นตานัก"
เมื่อมองหลินฮ่าวที่กำลังเดินไปที่ทางออกของหอประมูล หลินหว่านหรงก็ตกตะลึง
เธอมองตามแล้วถอนหายใจเบา ๆ “ข้าไม่ได้เจอหลินฮ่าวมาครึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขาเป็อย่างไรบ้างในจวนตระกูลจ้าว…”
การประมูลยังคงดำเนินต่อไป แต่หลินฮ่าวได้เดินออกจากจัตุรัสใต้ดินแล้ว
แม้จะ้าเห็นขั้นตอนของการประมูล แต่เขาก็มีเงินน้อยมากเสียจนทำได้เพียงจ้องมองหากเจอสิ่งที่้า
จะดีกว่าหากออกมาแต่เนิ่น ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงความฝันอันยาวนานในตอนกลางคืน
เมื่อเลี้ยวเข้ามุมถนน แมงมุมน้อยที่รออยู่ตรงนี้ก็ปีนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
หลินฮ่าวเอื้อมมือออกไปจับแมงมุมน้อยไว้ในฝ่ามือ
"เกราะชุดนี้มีคุณภาพยอดเยี่ยม ถ้ามีสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ในอนาคต คงต้องไปหาช่างตีเหล็กอีกครั้ง เพื่อสร้างมัน"
เมื่อมองไปที่ชุดเกราะของทารันทูลา หลินฮ่าวก็ชื่นชมตัวเองเบา ๆ
ทว่าส่วนที่โดนปราณดาบก็ทิ้งร่องรอยไว้เพียงตื้น ๆ และไม่ได้ทำร้ายร่างกายโดยตรง
เมื่อเขามาถึงโรงเตี๊ยมมือสังหาร มีเพียงเถ้าแก่ถงกำลังเฝ้าร้านอยู่
ส่วนจ้าวหลิงเอ๋อร์ นางมาตัดสินระดับของภารกิจที่ร้านเป็ครั้งคราว
ในความคิดของหลินฮ่าว นางในยามนี้คงกำลังฝึกอย่างหนักที่จวนของตระกูลจ้าวและรอให้สำนักหลวงเปิดรับสมัครในอีกสองเดือนต่อมา
"จิงเคอ ยินดีด้วยที่เ้าทำภารกิจสำเร็จ ่เวลาของการลอบสังหารนั้นสอดคล้องกับข้อกำหนดของภารกิจอย่างมาก"
เมื่อเห็นหลินฮ่าวเข้ามา เถ้าแก่ถงก็เข้ามาทักทายเขาทันทีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
เมื่อหลินฮ่าวลอบสังหารหม่าเฟยอวี่ได้สำเร็จ สายสืบที่ลอบแฝงตัวเข้าไปในหอประมูลก็กลับมาแจ้งข่าวแก่เขาทันที
“ไม่จำเป็ต้องพูดสุภาพนักหรอก แล้วค่าตอบแทนของข้าล่ะ?”
หลินฮ่าวมีทีท่าแน่วแน่และไม่แยแส
เขา้าเงินอย่างเร่งด่วนเพื่อพัฒนาแมลงวันกังฟูกับทารันทูลา และพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาโดยเร็วที่สุด
มิฉะนั้น พวกเขาจะถูกตระกูลหม่าตามมาแก้แค้น
"เตรียมไว้พร้อมแล้ว ตามระเบียบ เราจะหักสองส่วนของค่าตอบแทน นี่คือแปดแสนตำลึง โปรดรับไว้"
เถ้าแก่ถงยิ้มด้วยใบหน้าที่แข็งทื่อและมอบตั๋วเงินให้แก่หลินฮ่าว
เขาดูจะกลัวว่าสองส่วนของค่าธรรมเนียมจะแพงเกินไป จนอาจทำให้หลินฮ่าวโกรธเคือง
ทว่าสิ่งนี้ก็ไม่เกิดขึ้นในที่สุด
หลินฮ่าวกระตุกมุมปาก เขารู้สึกว่าสิ่งนี้แรงเกินไปจริง ๆ
รางวัลหนึ่งล้านตำลึงเดิมถูกเอาไปทันทีสองแสนตำลึง!
ด้วยกำไรมหาศาลเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตระกูลจ้าวกับตระกูลหลินจะร่วมกันเปิดโรงเตี๊ยมแห่งนี้ และถือว่าเขาเป็เบี้ยตัวหนึ่งในภารกิจ
ภารกิจประเภทนี้เป็เพียงการสร้างรายได้
ขณะที่หลินฮ่าวกำลังจะออกไป จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน
ร่างนั้นสวมหมวกและเสื้อคลุมสีม่วง
ถึงหน้าจะมีผ้าสีดำปกปิด แต่ส่วนเว้าโค้ง นูนเด่นชัดแบบสตรี
นอกจากนี้เธอยังมีลมหายใจที่สงบและเ็า ซึ่งทำให้ผู้คนสั่นเทา
"เป็เ้านั่นเอง"
เถ้าแก่ถงตาเป็ประกายด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นผู้มาเยือน
เพราะสตรีชุดม่วงนางนี้เป็ลูกค้าของเขาเมื่อสองวันก่อน
และภารกิจนั้นเป็งานที่มีเวลาจำกัดเช่นเดียวกับที่หลินฮ่าวเพิ่งทำเสร็จ
ทว่าข้อมูลของลูกค้าไม่สามารถเปิดเผยได้ตามกฎของโรงเตี๊ยม
เถ้าแก่ถงพลันยิ้มและกล่าวกับหลินฮ่าวว่า "โปรดใช้เวลาของเ้า ยินดีต้อนรับกลับมาเมื่อเ้าว่าง"
หลินฮ่าวรู้ถึงนัยยะขับไล่แขกของอีกฝ่ายทันใด แต่สิ่งนี้ไม่ได้สำคัญ จากนั้นเขาก็เดินเลี่ยงสตรีชุดม่วงไป
"โปรดรอเดี๋ยว!"
ในเวลานี้ผู้หญิงในชุดสีม่วงก็โพล่งขึ้น
เสียงของเธอเบาและว่องไว แต่ก็เย็นเยือกไม่มีความผันผวนทางอารมณ์
หลินฮ่าวหยุดฝีเท้าและถามโดยไม่หันกลับมามอง "เ้ากำลังพูดกับข้าอย่างนั้นหรือ?"
“ใช่ เ้าคือจิงเคอใช่หรือไม่”
หญิงในชุดสีม่วงพูดเบา ๆ ว่า "ข้าเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในหอประมูลของจัตุรัสใต้ดินในคืนนี้แล้ว"
หลินฮ่าวขมวดคิ้ว เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหมายถึงอะไร
เมื่อเห็นหลินฮ่าวเงียบไป หญิงชุดม่วงก็พูดต่อ "อันที่จริง ข้าเป็ลูกค้าของภารกิจจำกัดเวลานี้"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลินฮ่าวก็เลิกคิ้วเบา ๆ พลันยิ้มกว้าง "รางวัลนี้ใจกว้างมาก ขอบคุณ"
เถ้าแก่ถงที่อยู่ข้าง ๆ ใมาก
เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าลูกค้าลึกลับรายนี้จะเปิดเผยตัวตน
นางหมายความว่าอย่างนั้นเหรอ?
มันคืออะไร?
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเถ้าแก่ถง
"ข้าเป็คนกำหนดและประเมินระดับของภารกิจที่มีระยะเวลาจำกัด ตามเกณฑ์การพิจารณา เ้าเหมาะสมมากสำหรับผู้สมัครที่เรา้าในครั้งนี้"
หญิงสาวสวมเสื้อสีม่วงเดินไปรอบ ๆ พุ่มไม้และพูดว่า "ข้าเป็สมาชิกขององค์กรเร้นลับ เ้าสนใจที่จะเข้าร่วมหรือไม่?"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินฮ่าวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
องค์กรเร้นลับคืออะไร?
หลินฮ่าวงุนงง แต่เถ้าแก่ถงซึ่งอยู่ข้าง ๆ พลันหน้าเปลี่ยนสี
"เ้า...เ้าเป็สมาชิกขององค์กรเร้นลับหรือ!"
เถ้าแก่ถงดูตื่นตระหนก จ้องมองผู้หญิงในชุดม่วงแล้วพูดเสียงสั่น
ดูเขาจะกลัวภูมิหลังของหญิงสาวมากและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาก็สั่นเล็กน้อย
"องค์กรเร้นลับมีพลังมากหรือไม่ มันคืออะไร?"
หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นท่าทางใของเถ้าแก่ถง
"อะไรนะ! เ้าไม่รู้จักองค์กรเร้นลับอย่างนั้นหรือ!!!"
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินฮ่าว เถ้าแก่ถงก็ตกตระหนกอย่างยิ่ง
เขามองไปที่หลินฮ่าว ราวกับเขากำลังดูดอกไม้ไร้เดียงสา
ถึงอย่างไร หลินฮ่าวในฐานะนักฆ่ากลับไม่รู้จักองค์กรเร้นลับ ซึ่งเป็องค์กรนักฆ่าที่ยิ่งใหญ่!
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของหลินฮ่าว เขากลับไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาหันไปหาผู้หญิงในชุดสีม่วงแทน
“ไม่เป็ไร แนะนำเขาเถิด”
ผู้หญิงในชุดสีม่วงมองหลินฮ่าวแปลกพิกล ราวกับว่านางประหลาดใจกับความไม่ประสีประสาของอีกฝ่าย
เมื่อได้รับอนุญาตจากหญิงชุดม่วงแล้ว เถ้าแก่ถงก็หายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าเขาได้รับงานสำคัญ
เขาพูดกับหลินฮ่าวทันที "องค์กรเร้นลับเป็องค์กรนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์ต้าเหยียน ก่อตั้งโดยราชวงศ์และเป็ของกองทัพแห่งความมืด เหยื่อคนใดที่กลายเป็เป้าหมายในการลอบสังหาร จะต้องตาย!"
การแนะนำที่เรียบง่ายทำให้หลินฮ่าวประทับใจอย่างไม่ต้องสงสัย
ในที่สุดเขาก็หันกลับมาและมองผู้หญิงชุดสีม่วงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คาดไม่ถึงว่าเื้ัของผู้หญิงคนนี้จะทรงพลังมาก!
"ตอนนี้เ้าน่าจะรู้ว่าองค์กรเร้นลับคืออะไร"
น้ำเสียงของสตรีชุดสีม่วงที่มีความเย่อหยิ่งอย่างสุดจะพรรณนา กล่าวอย่างเ็า "เ้าเป็นักฆ่าสัตว์อสูรที่แปลกที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา องค์กรเร้นลับของเรามีนักฆ่าประเภทเดียวกับเ้าไม่มาก"
หลินฮ่าวพูดอย่างใจเย็นว่า "ถ้าข้าเข้าร่วม มันจะมีประโยชน์กับข้าอย่างไร?"
ถึงแม้องค์กรเร้นลับจะทรงพลัง แต่ก็ไม่สำคัญต่อหลินฮ่าวว่าจะเข้าร่วมหรือไม่
เขาคำนึงถึงผลประโยชน์ของตัวเองมากที่สุด
ถ้าเขาเป็แค่ผู้ชายที่มีชื่อเสียงจอมปลอม แต่ต้องทำงานหนัก เขาย่อมไม่้าทำ
921
