บทที่ 1 กลับมาเกิดใหม่
"กู้หนิง เรามาหย่ากันเถอะ"
ในฤดูหนาววันหนึ่ง ณ ห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง โจวเหวินเยี่ยน จิตรกรชื่อดังจ้องมองภรรยาผู้อ่อนแอของตนเองและประกาศตัดความสัมพันธ์ชีวิตแต่งงานสิบปีลงอย่างเ็า
"ว่าไงนะ?"
"ฉะ…ฉันไม่เห็นด้วย" กู้หนิงวางมือลงบนหน้าท้องที่มีาแซึ่งยังไม่สมานตัว เพื่อรักษาสามีคนนี้เอาไว้ เธอถึงกับยอมบริจาคไตให้แก่น้องสาวฝาแฝดของตนเอง การบริจาคไตทำให้อวัยวะภายในล้มเหลวอย่างรุนแรง แต่สามีก็ยัง้าหย่ากับเธออยู่ดี!
"โจวเหวินเยี่ยน คุณลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉันตอนที่เราแต่งงานกันแล้วเหรอ?"
"เธอยังกล้าพูดถึงเื่นั้นออกมาอีกเหรอ?" โจวเหวินเยี่ยนมีสีหน้าเ็าทันที "ถ้าตอนนั้นเธอไม่ได้ปลอมตัวเป็คนช่วยชีวิตฉันแทนเหยาเหยา ฉันจะมาแต่งงานกับเธอได้ยังไง?"
กู้หนิงถึงกับตกตะลึงอึ้งงัน ตอนนั้นเธอยอมเสี่ยงชีวิตช่วยโจวเหวินเยี่ยน มาตอนนี้เธอกลับกลายเป็ตัวปลอมไปแล้วงั้นเหรอ?
กู้หนิงมองไปยังผู้รับบริจาคไตของเธอ ซึ่งนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว คนคนนั้นก็คือกู้เหยา
กู้หนิงหวังว่ากู้เหยาจะพูดช่วยเธอบ้าง ยังไม่ต้องเอ่ยถึงว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคอยดูแลกู้เหยาดีขนาดไหน แม้แต่โจวเหวินเยี่ยนก็เอ็นดูน้องสาวฝาแฝดของเธอคนนี้มากที่สุด
โจวเหวินเยี่ยนย่อมเชื่อฟังคำเกลี้ยกล่อมของกู้เหยาอย่างแน่นอน
กู้เหยาเพิ่งผ่าตัดเสร็จได้ไม่ถึงสัปดาห์ แต่แก้มกลับแดงฝาด ใบหน้าเปล่งปลั่งไม่ซีดขาว ไม่เหมือนกับคนป่วยเลยแม้แต่น้อย
เธอถามพี่สาวของตนเองด้วยน้ำเสียงติดขุ่นเคือง "พี่คะ พี่ยังจะปิดบังความจริงเื่นี้กับพี่เขยอยู่อีกเหรอ?"
"ตอนนั้นฉันเป็คนช่วยชีวิตพี่เขย แต่จู่ ๆ ก็กลายเป็พี่ที่สวมรอยช่วยชีวิตเขา ฉันยอมยกพี่เขยให้พี่มาตลอดสิบปี แต่ตอนนี้ฉันคงยอมไม่ได้อีกแล้ว"
"อีกอย่าง ฉันเองก็รักพี่เขยเหมือนกัน!"
คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจกู้หนิง เธอทำอะไรไม่ถูกอีกแล้ว
"แต่เธอรักโจวจื้อหย่วนไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้รอเขามาตลอดสิบปีหรอกเหรอ" กู้หนิงถาม
เหตุผลที่เธอไม่เคยระแวงสงสัยกู้เหยาก็เพราะว่ากู้เหยามีคนที่ชอบอยู่แล้วชื่อโจวจื้อหย่วน เป็อาเล็กที่ร่ำรวยของโจวเหวินเยี่ยน
กู้หนิงจึงเก็บกู้เหยาอยู่ข้างกายมาโดยตลอด แต่เธอไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะลงเอยแบบนี้
กู้เหยากับโจวเหวินเยี่ยนตกหลุมรักกัน! แล้วเธอก็กลายเป็ผู้หญิงร้ายกาจที่ทำลายความรักระหว่างทั้งสอง
กู้เหยาก้มหน้าลง น้ำเสียงของเธอเขินอายขึ้นมา "พี่คะ คนเราเปลี่ยนกันได้ อีกอย่าง พี่เขยก็รักฉันเหมือนกัน"
โจวจื้อหย่วนเป็เหมือนดวงจันทร์ที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ดังนั้น กู้เหยาจึงต้องคว้าสิ่งที่คว้าได้เอาไว้ก่อน
หัวใจของกู้หนิงรวดร้าวจนแตกสลาย ดวงตาของเธอหม่นแสงลง ถามว่า "โจวเหวินเยี่ยน สิ่งที่เธอพูดเป็ความจริงหรือเปล่า? คุณรักเธอจริง ๆ ใช่ไหม?"
ั์ตาของสีดำขลับ ทำให้ผู้มองรู้สึกกลัวขึ้นมา
โจวเหวินเยี่ยนไม่กล้ามองหน้าเธอตรง ๆ ปากเอ่ยตอบอย่างรวดเร็วด้วยเสียงแ่เบาว่า "ใช่! ฉันนึกว่าเธอคือเหยาเหยาแต่เธอมันตัวปลอม เหยาเหยาต่างหากที่เป็ตัวจริง" หลังจากชะงักไปเล็กน้อย เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ฉันรักเหยาเหยามาั้แ่ต้น ไม่ได้รักเธอ!"
แต่สุดท้ายเขาก็รู้สึกผิด จนต้องรีบหาข้ออ้างว่า "เธอหัดดูตัวเองหน่อยสิ หนังสือก็ไม่ได้เรียน เธอไม่ได้เป็คนช่วยชีวิตฉัน จะมาเทียบกับเหยาเหยาที่เป็นักศึกษามหาวิทยาลัยได้ยังไง"
หลังจากผ่านไปสิบปี ในที่สุด เธอก็ไม่มีอะไรดีอีกแล้ว ภรรยาที่น่าสงสารอย่างเธอคงต้องถูกบอกเลิก
หลังผ่านไปสิบปี ทุกสิ่งทุกอย่างของกู้หนิงก็กลายเป็ที่น่ารังเกียจในสายตาสามีไปเสียหมด
หญิงสาวพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมา เธอเนี่ยนะไม่ได้ช่วยชีวิตเขา? ที่เป็แบบนี้เพราะเธอไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยอย่างนั้นเหรอ? เป็เธอนี่แหละที่ช่วยชีวิตโจวเหวินเยี่ยน ทั้งยังมอบโอกาสให้กู้เหยาได้ไปเรียนต่อด้วย!
กู้หนิงปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาน้ำตาแทบเป็สายเื "โจวเหวินเยี่ยน คุณเป็สามีของฉัน ตลอดสิบปีที่แต่งงานกันมาคุณไม่เคยแตะต้องฉันเลย ฉันคงน่าเกลียดเกินไปสำหรับคุณสินะ?"
"กู้เหยา เธอเป็น้องสาวฝาแฝดของฉัน ฉันสงสารที่เธอถูกรับไปเลี้ยงั้แ่เด็ก ฉันสงสารที่เธอสุขภาพไม่ดี ยอมพาเธอมาดูแลอยู่ข้างกาย ฉันถึงกับยอมบริจาคไตเพื่อช่วยชีวิตเธอ แต่สุดท้ายฉันก็ดวงตามืดบอดไปเอง เธอมันนังหมาป่าตาขาว*[1]!"
กู้เหยาถูกด่าทอจนน้ำตาไหลพราก โจวเหวินเยี่ยนลุกขึ้นปกป้องคนรักของตนเองทันที "เธออย่ามาว่าเหยาเหยานะ เื่ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหยาเหยาสักหน่อย"
กู้หนิงถ่มน้ำลายใส่ใบหน้าโจวเหวินเยี่ยน ก่อนจะหัวเราะเยาะ "พวกแกสองคน...ก็ไม่ต่างจากหญิงชั่วชายโฉดหรอก!"
โจวเหวินเยี่ยนพลันสีหน้าดุร้ายขึ้นมาทันที แต่กู้เหยารีบปลอบโยนว่า "พี่เยี่ยน ตอนนี้พี่สาวของฉันคงยังรับความจริงไม่ได้ ให้ฉันเกลี้ยกล่อมเธอเองเถอะ"
โจวเหวินเยี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยิ่งรู้สึกว่าตนเองตัดสินใจถูกต้องมากขึ้น "เหยาเหยายังคงเป็คนที่มีเหตุผลเสมอ"
และคำตอบที่พวกเขาได้รับก็คือ การถ่มน้ำลายจากกู้หนิงอีกครั้ง
ตอนนี้ในห้องพักคนไข้เหลือเพียงกู้หนิงกับกู้เหยา แต่กู้เหยาในวัยสามสิบสามปียังดูสวยงามไม่ต่างจากเด็กวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดถึงสิบแปดปี กู้เหยายกมือกุมท้องของตนเองและพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า "ขอบคุณที่ยอมยกไตให้ฉันนะ อีกไม่นาน ฉันคงมีลูกกับพี่เยี่ยนแล้ว"
ไม่มีอะไรไร้ยางอายมากไปกว่าการใช้ไตของกู้หนิงตั้งครรภ์ลูกกับสามีของเธออีกแล้ว
กู้หนิงตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์ "กู้เหยา เธอชอบของเหลือเดนจากคนอื่นนักหรือไง?"
"เธอขาดแคลนผู้ชายขนาดนั้นเชียว?"
กู้เหยามีสีหน้าเ็าขึ้นมาทันที "เธอพูดถึงพี่เยี่ยนแบบนั้นได้ยังไง?"
กู้เหยายอมไม่ได้ที่กู้หนิงยังคงสามารถตอบกลับตนเองได้อย่างเจ็บแสบถึงเพียงนี้ เธอจึงพูดต่อไปว่า "กู้หนิงเธอรู้ไหมว่า อาสามกับอาสะใภ้สามยอมคุกเข่าขอร้องฉัน เพื่อขอให้ล้มเลิกการผ่าตัดในครั้งนี้เชียวนะ เธอแน่ใจใช่ไหมว่าเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้นจริง ๆ?"
หลังจากหยุดชะงักไป กู้เหยาก็หัวเราะเยาะว่า "พวกเขารักเธอมากเลยนะ"
กู้หนิงอาจจะโง่เขลาไม่ทันคน เธอยินดียอมรับชะตากรรมนี้เพราะความโง่เขลาของตนเอง แต่พ่อแม่ของเธอไม่รู้เื่ด้วยสักหน่อย!
หญิงสาวรู้สึกเ็ปหัวใจจนน้ำตาไหลพรากออกมา "กู้เหยา...พวกเขาก็เป็พ่อแม่จริง ๆ ของเธอเหมือนกันนะ!"
สีหน้าของกู้เหยาแปรเปลี่ยนเป็เ็า "พวกเขาเป็พ่อแม่ของเธอ ไม่ใช่ของฉัน!"
"ส่วนหยางหยาง เขาอุตส่าห์แหกคุกออกมาเพื่อช่วยเธอ จนต้องถูกตัดสินปะาชีวิต"
"กู้หนิงเธอมันเป็ดาวหายนะ ใครที่ทำดีกับเธอจะต้องเกิดเื่ร้ายขึ้นเสมอ!"
"เป็ไปไม่ได้...หยางหยาง..." กู้หนิงรู้สึกเ็ปจนตัวชาดิก ได้แต่สาปแช่งอย่างหมดหวังว่า "กู้เหยา เธอจะต้องไม่ตายดี!"
หากสามีเป็คนที่เธอรักที่สุด น้องชายของเธอก็เหมือนแสงตะวัน ส่วนพ่อแม่นั้นเป็เหมือนแหล่งพักพิง ทว่าตอนนี้ กู้เหยาได้แย่งชิงคนรัก ดับแสงตะวัน และทำลายแหล่งพักพิงของเธอลงไปโดยสมบูรณ์
ตอนนี้กู้หนิงไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
กู้เหยามีความสุขที่ได้เห็นสีหน้าเศร้าหมองของอีกฝ่าย จึงขยับเข้าไปกระซิบข้างหูกู้หนิงว่า "ฉันจะบอกความลับสุดท้ายให้เธอฟังนะ สิ่งที่เธอเคยให้ฉันในตอนนั้นก็คือ..."
กู้หนิงเบิกตากว้างในพริบตา ดวงตาอับแสงไม่อาจจากไปได้อย่างสงบ
...
อากาศร้อนในฤดูคิมหันต์ แว่วเสียงจักจั่นเรไรดังไปทั่ว
กู้หนิงรู้สึกเจ็บที่ลำคอเล็กน้อย เธออดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองเสียชีวิตในฤดูหนาวไม่ใช่หรือ?
หญิงสาวลืมตาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แคร่ไม้ไผ่ที่เธอกำลังนอนอยู่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ บนโต๊ะไม้มีโหลกระเบื้องเคลือบสีขาวแปะป้ายสีแดงเขียนข้อความว่า ‘รับใช้ประชาชน’
หูของกู้หนิงยิ่งได้ยินเสียงชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ
"หนิงหนิงพยายามแขวนคอตายเชียวนะ"
"ฟังฉันให้ดีนะ หนิงหนิงเป็ดาวมรณะสำหรับครอบครัวเรา ส่วนเหยาเหยาเป็ดาวนำโชค คนที่ควรได้ไปเรียนต่อก็คือเหยาเหยา!"
"ไม่ได้! พวกเราตกลงกันแล้วว่าบ้านเราส่งเรียนได้แค่คนเดียวเท่านั้น นี่เป็โอกาสเดียวที่หนิงหนิงจะได้ก้าวหน้า"
"แต่หนิงหนิงหมั้นกับเด็กมหาลัยที่ชื่อโจวเหวินเยี่ยนไปแล้วนะ เธอจะเอาแต่ของดีไปคนเดียวได้ไง" หญิงคนหนึ่งหัวเราะเยาะชายวัยกลางคน "หรือว่าพ่อแม่ที่แท้จริงจะรักลูกสู้แม่บุญธรรมอย่างฉันไม่ได้? ขนาดพี่สาวอย่างหนิงหนิงยังยินดีมอบโอกาสเรียนต่อให้น้องสาวตัวเองเลย แล้วพ่อแม่อย่างพวกแกล่ะ?"
ชายวัยกลางคนผู้นี้มีนามว่ากู้เจี้ยนเซ่อ เขาเป็พ่อผู้ให้กำเนิดหนิงหนิงกับเหยาเหยาและยังเป็ลูกชายคนที่สามของตระกูลกู้อีกด้วย เขาเป็คนขับรถบรรทุกและไม่ค่อยจะทันคน
คำพูดของหญิงผู้นั้นเสียดแทงหัวใจของเขา เขาเจ็บใจจนพูดไม่ออก ได้แต่ลงไปนั่งอยู่บนพื้น ไม่พูดคำใด
ส่วนเด็กสาวที่ชื่อเหยาเหยาก็ลุกขึ้นยืน พูดอย่างรู้สึกผิดว่า "แม่คะ อาสามคะ อย่าทะเลาะกันเพราะหนูเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปคุยกับพี่เขาเอง"
เหยาเหยาอดตื่นเต้นไม่ได้ ในที่สุด เธอก็จะได้ไปเรียนต่อแล้ว!
เสียงคุ้นหูเ่าั้ทำให้ความทรงจำของกู้หนิงย้อนคืนกลับมาทันที
เธอกลับมาเกิดใหม่...กลับมาเกิดใหม่ในยุค 1980!
ฤดูร้อนนี้เธออายุสิบแปดปี เธอยังอยู่ในตระกูลกู้ซึ่งทำงานรับใช้กองการผลิตหงซิง และเธอขู่ว่าจะแขวนคอตายหากทางพ่อแม่ไม่ยอมให้เหยาเหยาได้ไปเรียนต่อ
แต่ชาตินี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ชาตินี้เธอจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็ของเธอ!
เริ่มจากตำแหน่งผู้ที่จะได้ไปเรียนต่อ
กู้หนิงรู้ว่ากู้เหยากำลังเดินเข้ามาแล้ว
กู้หนิงสะกดกั้นความเกลียดชังในแววตา เอื้อมมือไปจับข้อมือของกู้เหยา ก่อนจะร้องะโออกไปด้วยความหวาดกลัว "เหยาเหยา อย่าตีฉันเลยนะ ฉันยอมเชื่อฟังเธอแล้ว ฉันจะแขวนคอตายจริง ๆ พอฉันตาย เธอก็จะได้ไปเรียนต่อแล้ว!"
เธออยากจะฉีกกระชากหน้ากากของกู้เหยาด้วยมือเธอเอง!
พลันเสียงในห้องเงียบลงทันที ทุกคนจ้องมองไปที่กู้เหยาด้วยความตกตะลึง
[1] หมาป่าตาขาว หมายถึง คนเนรคุณ อกตัญญู
3K
