ตอนที่ 18 รักต้องเคลีย
พฤกษาพูดคุยกับราเมศวร์อย่างมีความสุข แวะกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางเขาเป็คนชอบกินเส้น ดังนั้นอาหารหลักจึงเป็ก๋วยเตี๋ยวและ ราเมศวร์ก็รู้จักเขาดีรู้ว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร เพราะเขาไม่เคยเปลี่ยนั้แ่เด็กจนถึงตอนนี้ ราเมศวร์มองหน้าน้องชายที่เขารักพอเห็นใบหน้าหวานยิ้มอย่างแสร้างมีความสุขแต่ราเมศวร์ก็รับรู้ได้ว่าสายตากลมนั่นมีเื่ทุกข์ใจ แต่เขาจะไม่ถามเขาแค่จะทำให้คนที่เขารักมีความสุขเมื่ออยู่กับเขาก็พอ เขารู้ว่าระหว่างที่อยู่ด้วยกันมีสายเรียกเข้าหลายครั้งแต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับ ไม่ยอมแม้แต่จะยกขึ้นมาดูและไม่นานน้องน้อยของเขาก็ตัดสินใจปิดเครื่อง เขาจึงรู้ว่าต้องมีเื่แน่นอน
เที่ยงคืน ราเมศวร์เพิ่งขับรถเลี้ยวเข้ามาในโรงแรมเขาอยากมาส่งน้องน้อยตั้งนานแล้ว แต่อีกฝ่ายยังไม่อยากกลับเขาจึงตามใจจนตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว เมื่อลงจากรถสายตาพลันเหลือบไปเห็นณภัทรที่กำลังมองหาใครบางคน สีหน้าร้อนใจเมื่อสองสายตาสบตากันและสายตาณภัทรก็เหลือบไปมองคนข้างๆสายตาเรียวมีแววตัดพ้อและวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีก่อนจะเดินมาหาทั้งสองหนุ่มอย่างรวดเร็ว
“ไปไหนมา” ณภัทรขึ้นเสียงถามอย่างโกรธจัด
“ผมพาน้องไปเที่ยว ไม่ได้หรือครับพฤกษ์บรรลุนิติภาวะแล้วคงไม่ต้องขออนุญาตใคร”ราเมศวร์ตอบแทนเมื่อรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหาเื่น้องน้อยของเขาหากรักกันเขาก็หลบให้ แต่หากมารังแกน้องและทำให้น้องของเขาไม่มีความสุข เขาก็พร้อมทวงคืนเพราะอีกฝ่ายไม่คู่ควร
“ผมไม่ได้คุยกับคุณ” ณภัทรบอกอย่างหัวเสียตอนนี้เขาพร้อมชกกับใครก็ได้หากมายั่วยุเขาเขาอยากกระชากคอเสื้อคนพูดเมื่อครู่และต่อยให้สาสมกับความร้อนใจของเขา โทรไปเป็สิบๆ สาย จนโทรศัพท์ถูกปิดเครื่องเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกลับมาจากไปหาซู่ซี่ปรากฎว่าไม่เจอคนรักแล้วเพื่อนๆ ก็ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็นที่แท้อีกฝ่ายไปเที่ยวกับคนข้างบ้านจนลืมเวลานี่เอง
พฤกษามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเฉยชาและหันกลับมาบอกขอบคุณพี่ราเมศวร์ของเขา พร้อมร่ำลาและบอกเจอกันวันพรุ่งนี้หลังจากนั้นก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที พฤกษารู้ดีว่า เขาไม่ควรเป็คนไร้เหตุผล เขาควรจะถามเหตุผล ถามความจริงแต่เขามันอ่อนแอ เขากลัวคำตอบ เขากลัวว่าที่แท้จริงแล้วเขาเองก็เป็แค่ของเล่นของอีกฝ่ายเหมือนกับคนอื่นๆแววตากลมสั่นระริกอย่างพยายามอดใจไม่ให้น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจถาโถมเข้ามาอีกครั้ง
“พฤกษ์ คุยกันก่อน คุยกันให้รู้เื่ อย่าเดินหนีไปสิพี่จะบ้าตายแล้วรู้มั้ย”ณภัทระโบอกเสียงดังเพื่อให้อีกฝ่ายหยุดเดินและคุยกันให้รู้เื่
“อย่าเสียงดัง คนอื่นเขานอนกันอยู่”พฤกษาได้แต่หันไปบอกเพราะอีกฝ่ายะโอย่างไม่รู้จักมารยาทเมื่อตอนนี้มันเป็เวลาเที่ยงคืนที่ทุกคนนอนกันแล้ว
“รู้ด้วยเหรอว่านี่เป็เวลานอนแล้ว แล้วไปไหนมาทั้งคืน”ณภัทรยังไม่ยอมหยุดหาเื่ พฤกษาถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจลากอีกฝ่ายออกมาจากโรงแรมก่อนจะมีใครสักคนเปิดประตูมาด่า
สองฝ่ายยืนเผชิญหน้ากัน ณภัทรมองพฤกษาอย่างโกรธจัดในสิ่งที่อีกฝ่ายทำวันนี้หากไม่กลัวว่าพฤกษาจะโกรธเขาคงต่อยหน้าเพื่อนข้างบ้านคนนั้นให้หน้าหงายไปแล้วเพราะ้าระบายความโกรธนี้แต่เขาก็ต้องกำมือตัวเองแน่นเพื่อห้ามตัวเอง ไม่อย่างนั้นพฤกษาต้องโกรธเขาแน่นอนต่อให้หึงแค่ไหน ต่อให้หวงแค่ไหน หากเขาทำตัวไม่มีเหตุผลเมื่อไหร่เขาก็กลัวว่าจะทำให้พฤกษาโกรธนี่เขาแคร์อีกฝ่ายมากขนาดนี้เลยหรือสองสายตาสบประสานกันอย่างไม่รู้ว่าตนเองจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดีเพราะต่างฝ่ายต่างมีอารมณ์ครุกรุ่นทั้งคู่ ความเงียบจึงเข้ามาปกคลุมแทน
“พฤกษ์เป็อะไร ทำไมไม่รับสายพี่” ในที่สุดณภัทรก็ตัดสินใจถามในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้
“แบตหมดครับ” เขาตอบซื่อๆ กวนๆ
“อย่ามากวนพี่ ก่อนจะแบตหมดพี่โทรไปไม่มีใครรับเป็สิบๆ สาย”
“ผมไม่ได้ยิน คงกำลังคุยสนุกอยู่”
“พฤกษ์” ณภัทรเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเสียงแ่
“พี่ละ หลังจากรับข้อความแล้วไปไหนมา” ณภัทรอ้ำๆ อึ้งๆ กำลังคิดว่าจะตอบอะไรดีสุดท้ายตัดสินใจบอกไปตามที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้
“พี่ก็ไปสั่งงานพรุ่งนี้ไง แล้วกลับมาก็ไม่เจอพฤกษ์รู้ไหมพี่ร้อนใจแทบแย่” สองมือแกร่งยื่นไปจับมือบางจ้องหน้าอีกฝ่ายแต่ก็ต้องใเมื่อแวบหนึ่งเขาเห็นสายตายิ้มเยาะในดวงตากลมคู่นั้น
“ครับ ผมง่วงแล้ว ขอตัวไปนอนนะครับ”ตอนแรกณภัทรก็เข้าใจว่าเขาจะไปนอนกับตน แต่กลับไม่ใช่เมื่อพฤกษาเดินเลยไปนอนห้องเพื่อนของเขา
“เพื่อนผมอยากให้ผมไปนอนด้วย วันนี้เรามีเื่คุยเื่งานกลุ่มผมขอตัวนะครับ”
“พี่ไปเป็เพื่อนนะ”
“ไม่ต้องครับ พี่จะรำคาญเปล่าๆ ผมขอตัว” คำพูดไร้เยื่อใยทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ‘เกิดอะไรขึ้น’ หรือพฤกษาจะเห็นเขากับซูซี่แต่ก็ไม่น่าจะเป็ไปได้
ตอนเช้าเมื่อทีมพัฒนาชุมชนมาพร้อมหน้ากันณภัทรก็บอกรายละเอียดกิจกรรมวันนี้ มีทั้งทีมทำความสะอาดวัดทีมก่อสร้างโรงทานให้วัด ทีมทาสีวัด ทีมอบรมพัฒนาชาวบ้านเื่การเกษตรเื่การดูแลสุขภาพ การปฐมพยาบาลเบื้องต้น ขอให้ทุกคนทำหน้าที่ตัวเองให้เต็มที่เมื่อทุกคนแยกย้ายทำหน้าที่ของตนแล้ว พฤกษาก็แยกไปอยู่กับเพื่อนๆโดยมีราเมศวร์คอยติดตามไปอยู่ข้างๆ ทั้งสองหัวเราะสนุกสนาน สายตาคมมองตามพฤกษาตลอดเวลาแต่ร่างบางไม่แม้ไต่จะชายตาแล อีกอย่าง เพื่อนๆของพฤกษาก็ดูจะปกป้องไม่ให้ณภัทรเข้าใกล้พฤกษาเช่นกันสุดท้ายณภัทรตัดสินใจให้อรอุมาช่วย เมื่อตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าไม่มีใครอยู่ข้างเขาทั้งที่เขายังไม่รู้ว่าเขาผิดอะไร
“อรรู้ไหม มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเรารู้สึกว่า ทุกคนกันเราออกจากพฤกษ์เมื่อคืนเราเครียดทั้งคืน ไม่ได้นอนเลย เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับพฤกษ์กันแน่”เมื่อสิ้นเสียงณภัทร อรอุมาก็มองหน้าอีกฝ่ายอย่างรู้สึกโกรธมือบางส่งโทรศัพท์มือถือที่มีรูปเขากอดกันกลมกับซูซี่ พร้อมภาพแคบชั่นว่า ‘รักหวานไม่คลาย’
“ภาพนี้”
“ใช่ตอนนี้ภาพนี้ปลิวว่อนไปทั่วมหาลัยแล้วนายคิดว่าจะมีใครกล้าให้นายไปยุ่งกับพฤกษ์อีกเหรอ”
“แต่มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด ไม่เชื่อไปถามซูซี่ดูสิ”สายตาคมมองหาร่างของซูซี่
“ถามได้ยังไง ในเมื่อซูซี่กลับไปั้แ่เมื่อคืนแล้ว”
“อ้าว ทำไมเราไม่รู้ล่ะ”
“จะรู้ได้ยังไง ในเมื่อเมื่อคืนนายไม่สนใจอะไรมัวแต่ตามหาพฤกษ์อยู่นี่”
“พฤกษ์โกรธเราเื่นี้นี่เอง” ณภัทรพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“นี่ฟังนะ เพื่อนของพฤกษ์ฝากบอกว่า ว่าหากคิดจะเล่นๆ และทำให้พฤกษ์เ็ปอีกก็เลิกเถอะ หากชีวิตนี้รักใครจริงไม่ได้ก็ไม่ต้องรัก เป็คาสโนวาที่ไม่ต้องผูกพันยึดติดกับใครไปน่ะดีแล้ว แต่พฤกษ์อ่อนต่อโลก เขาไม่ทันนายหรอก ดังนั้นหากคิดแค่อยากเล่นของแปลก ของใหม่ แล้วทำให้นายรู้สึกตื่นเต้นดีใจได้เพียงชั่วครู่ก็เลิกเถอะ สงสารเด็กมัน” อรอุมาที่ไม่เคยกล้าขึ้นเสียงกับประธานของเธอมาก่อนแต่ตอนนี้เธอรู้สึกโกรธแทนด้วยแฟนเธอก็บอกเตือนมาแบบนั้น และเธอก็คิดว่าพฤกษาบริสุทธิ์เกินกว่าจะมาเป็เหยื่อของอีกฝ่าย
“มันไม่ใช่อย่างนั้นภาพนี้กับความจริงมันต่างกัน เราจะไปอธิบายให้พฤกษ์ฟังเองแต่ช่วยหาโอกาสให้เราได้อยู่กับพฤกษ์หน่อย เพราะตอนนี้นอกจากเพื่อนๆเขาแล้วก็ยังมีคนข้างบ้านที่ตัวติดกันตลอดเวลา”ณภัทรขอร้องเพื่อนสาวเมื่อเขารู้สึกร้อนใจและจนใจเพราะไม่สามารถเข้าใกล้คนรักได้
“สมน้ำหน้า ไม่ทำอะไรให้เคลียเอง”อรอุมาบอกไปอย่างหมั่นไส้
วันนี้ทั้งวันพฤกษาอยู่ติดกับเพื่อนและพี่ราเมศวร์โดยไม่สนใจคนรักไม่คิดแม้แต่จะมอง ภาพในโซเซียลที่ลงในเพจ Cuteboy หรือเพจอื่นๆ ของมหาวิทยาลัยที่เพื่อนๆส่งมาให้ดูเขาก็เห็นและแน่นอนเขาเห็นมันั้แ่เมื่อคืนแล้ว
ณภัทรมองตามคนรักตลอดจนไม่มีสมาธิทำกิจกรรม เขาอยากเคลียใจอยากเล่าเื่ราวต่างๆ ให้ฟังให้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่ภาพเห็นแต่เขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้ ทั้งตอนพักเที่ยง ตอนทำกิจกรรมหรือจนถึงตอนนี้ซึ่งเป็เวลาอาหารเย็น พฤกษาก็เลือกที่จะนั่งแยกโต๊ะกับเขาและเหมือนไฟในใจพฤกษ์จะเพิ่มขึ้นเมื่อซูซี่กลับมาในตอนเย็นและเข้ามาทักทายกอดรอบคอเขาก่อนจะนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน
“ซูซี่ หยุดเล่นสักทีเถอะผมว่าเราคุยกันรู้เื่ั้แ่เมื่อคืนแล้ว หากยังทำตัวแบบนี้อีกก็อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ณภัทรเอ่ยเตือนเบาๆแต่น้ำเสียงดุดันและบ่งบอกว่าเขาเอาจริง
“อะไรกันค่ะ โกรธอะไรเนี่ยใช่เื่ภาพนั้นรึปล่าว ภาพนั้นดูก็รู้ว่าเป็ภาพแอบถ่าย ใครไปลงในเพจก็ไม่รู้ซูซี่ไม่รู้เื่นะคะ ส่วนแคบชั่นหวานๆ นั่น ก็คงมองจากภาพว่าคนสองคนรักกันแต่ซูซี่ก็หาคนลงอยู่นะคะ ถามพี่แจ๊สซี่กับพี่ออลลี่ก็ไม่ยอมบอกว่าใครให้ภาพไป ภัทรอย่าใส่ร้ายคนบริสุทธิ์สิค่ะ”ณภัทรมองหน้าหญิงสาวอย่างเอือมระอาตอนแรกเขาคิดจะให้ซูซี่เป็คนอธิบายให้พฤกษาฟังว่าเื่ราวไม่ได้เป็อย่างภาพที่เห็นแต่พอเห็นเธอแสดงละครอยู่ตอนนี้ เขาคิดว่า ผู้หญิงคนนี้มีแต่จะทำให้เื่บานปลายไปกันใหญ่มากกว่าสายตาคมหันไปมองหน้าคนรักที่กำลังหัวเราะสนุกสนานกับกลุ่มเพื่อนและเพื่อนข้างบ้านที่ตักอาหารให้กันตลอดเวลาเขาถอนหายใจออกมาอย่างคนกำลังอมทุกข์เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อดีในเมื่อพฤกษาไม่ให้โอกาสเขาได้อธิบายขาเรียวลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่กินอาหารเย็นสักคำ แล้วเดินออกไปหน้าโรงแรมแต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเดิมตามมา ปากหยักคลี่ยิ้มเพราะเข้าใจว่าพฤกษาตามออกมาก่อนจะหันไปมองเ้าของเสียงฝีเท้าเบานั่นและก็ต้องผิดหวังเมื่อเสียงนั้นเป็เสียงฝีเท้าของซูซี่ที่ตอนนี้เธอใส่รองเท้าแตะทำให้เสียงฝีเท้าเปลี่ยนไปไม่ใช่เสียงรองเท้าส้นสูงอย่างเคย
ซูซี่โอบกอดเขาจากทางด้านหลังณภัทรรีบสะบัดออก
“ผมคิดว่าเราคุยกันรู้เื่ั้แ่เมื่อคืนแล้วนะทำไมซูซี่ยังทำแบบนี้อีก” ณภัทรพูดเสียงดังอย่างโกรธจัดก่อนที่สายตาคมจะหันไปเห็นพฤกษายืนดูอยู่และทำท่าจะเดินกลับไป เท้าของณภัทรรีบวิ่งอย่างไวไปฉุดมือร่างบางไว้ไม่ให้ไปไหน
“ฟังที่พี่พูดก่อนมันไม่ได้เป็อย่างที่พฤกษ์คิด” พฤกษาหันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายสลับกับซูซี่ที่ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะอยู่ข้างหลัง
“เมื่อไหร่จะหยุดหลอกคนอื่นเล่นสักทีค่ะเมื่อคืนก็บอกว่า รักซูซี่ แต่วันนี้กลับทำอีกอย่าง ทำแบบนี้ซูซี่เสียใจนะคะ”หญิงสาวพูดไปพลางกอดเขาจากทางด้านหลังไปพลาง ทั้งที่มือหนายังจับมือบางอยู่ณภัทรโกรธที่หญิงสาวแต่งเื่ไม่หยุดไม่หย่อนพร้อมสลัดให้หญิงสาวปล่อยเขาไปด้วย
“พี่สองคนคุยกันให้รู้เื่ก่อนเถอะครับแล้วค่อยมาคุยกับผม” พฤกษาสลัดมือหนาออก และรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที
ณภัทรมองมือตัวเองที่โดนอีกฝ่ายสลัดออกด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วถอนหายใจหนักๆก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่สร้างปัญหาให้เขาไม่หยุด
“้าอะไร”เสียงรอดไรฟันที่เปร่งออกมาจากปากหยัก ทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ เธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ณภัทรโกรธจัดจนอาจฆ่าเธอเลยก็ได้สองขาก้าวถอยหลังเมื่อณภัทรสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างหาเื่เธอตัดสินใจทำใจดีสู้เสือ
“ซูซี่รักภัทร รักภัทรมาตลอดรักภัทรคนเดียว ซูซี่แค่อยากให้ภัทรกลับมาหาซูซี่ภัทรเห็นไหมว่าไม่มีใครจริงใจกับภัทรเลย เขาไม่เชื่อใจภัทรสักนิดภัทรยังจะแคร์คนแบบนั้นอยู่เหรอค่ะ ภัทรก็เห็นว่าเขามีคนคอยดูแลอยู่ข้างๆ ตลอดภัทรยังจะอาลัยอาวรณ์คนหลายใจแบบนั้นทำไมค่ะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงระล่ำระลักสายตามีแววหวาดกลัว
“กลับไปเชียงใหม่ซะ และไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าอีกหากผมเห็นหน้าคุณอีกครั้งเมื่อไหร่ คุณเตรียมวอดวายได้เลยแล้วคุณจะได้รู้ว่าคนอย่างผมทำได้มากแค่ไหน”เสียงขู่ทรงอำนาจแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นซูซี่ไม่เคยเห็นเขาเป็แบบนี้มาก่อน เธอจึงรู้สึกกลัวจนขนลุกซู่ ลนลานไปหมดและรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที
ณภัทรนั่งลงอย่างหมดหวังเขาจะเริ่มอธิบายกับพฤกษาอย่างไรดี เขานั่งอยู่หน้าโรงแรมและไม่ยอมกลับเข้าไปนอนตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนแล้วที่เขายังนั่งอยู่ที่เดิม ในใจว้าวุ่นและกลัวกลัวการสูญเสียอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
พฤกษาเล่นไพ่กับเพื่อนๆ แต่เขาไม่ค่อยมีสมาธิจิตใจเป็ห่วงอีกคน เพื่อนๆ ลอบมองเขาเป็พักๆไม่เว้นแม้แต่ราเมศวร์ที่เห็นอาการพะว้าพะวงของพฤกษาอย่างชัดเจน จนในที่สุดอรอุมาก็ทนไม่ได้เมื่อบรรยากาศเริ่มไม่สนุกเพราะทุกคนเป็ห่วงพฤกษาจนไม่มีใครสนใจไพ่ในมือ
“ไปเคลียให้จบเถอะพฤกษ์ เป็แบบนี้ไม่มีความสุขหรอกไปเคลียแล้วเลือกเองว่าจะเอาอย่างไร จะถอยหรือจะเดินหน้าความรักหากมีอะไรแล้วไม่เคลียให้จบก็รอแต่วันจบเท่านั้นแหละ”พฤกษามองหน้าอรอุมาอย่างชั่งใจและเมื่อหันมองเพื่อนทุกคนทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยยกเว้นราเมศวร์ พฤกษาเองก็มีคำตอบในใจ จึงทำให้เขาลุกขึ้นไปหาณภัทรที่ห้องนอนทันทีแต่เคาะประตูเท่าไหร่ก็ไม่มีคนเปิด ระหว่างที่กำลังเดินกลับไปห้องของเพื่อนสายตาก็เหลือบไปเห็นณภัทรนั่งอยู่ที่เดิมที่เขาแยกออกมานี่มันผ่านมาตั้งห้าชั่วโมงแล้ว ทำไมเขายังนั่งอยู่ที่เดิมสองเท้ารีบวิ่งลงไปหาอย่างร้อนใจ
“ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ขึ้นไปนอน”เสียงคุ้นหูทำให้หัวใจของณภัทรเต้นแรงอีกครั้ง เงยหน้ามองคนตรงหน้าแล้วลุกขึ้นไปกอดร่างบางแน่นอย่างกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป พฤกษายืนให้อีกฝ่ายกอดโดยไม่ขัดขืนแต่ไม่กอดกลับเหมือนอย่างเคย
“มีอะไรจะพูดก็พูดมา ผมง่วงแล้ว” พฤกษาบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเ็าตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งกว่าเมื่อก่อนมากอย่างน้อยก็กล้าเผชิญหน้ากับความจริงไม่เอาแต่หลบอย่างเมื่อก่อน
ณภัทรปล่อยวงแขนที่กอดอีกฝ่ายไว้ก่อนจะสบตากลม
“ถ้าพี่พูดแล้วพฤกษ์จะเชื่อพี่ไหม”
“พูดมาก่อน แล้วผมจะบอก”
ณภัทรเล่าให้ฟังว่าเมื่อวานข้อความที่ส่งให้เขาก็คือข้อความของซูซี่ที่เรียกเขาไปโดยข้อความบอกว่า ‘ขอเจอเป็ครั้งสุดท้ายอยากบอกลาก่อนที่เราจะจบกันอย่างสมบูรณ์’ มือหนายื่นข้อความดังกล่าวให้พฤกษาดูเพื่อยืนยันวาเขาไม่ได้โกหก หลังจากณภัทรอ่านข้อความดังกล่าวแล้วก็ขมวดคิ้ววุ่นเพราะจำได้ว่าเคยบอกลาและเคลียกันเรียบร้อยแล้วว่าเราเลิกกันอย่างสมบูรณ์และตอนนั้นหญิงสาวไม่ได้โวยวายและยอมรับโดยสดุดี และหลังจากเขาไปพบกับหญิงสาวตามจุดนัดพบหญิงสาวก็พยายามขอร้องให้เขากลับไปคบกับเธอ โดยมาหาเฉพาะเวลาที่เขา้าเธอจะไม่เรียกร้อง ไม่โวยวาย จะทำตัวเงียบๆ ขอแค่เขายอมคบกับเธอจะในฐานะอะไรก็ได้เพราะเธอรักเขามากและยอมทุกอย่าง หากแต่ณภัทรยืนยันว่าเขาจะไม่ยอมคบซ้อนจะไม่ยอมทำให้พฤกษ์เสียใจเ็ปเหมือนที่ผ่านมา ดังนั้น เขาจึงปฏิเสธเธอไปแต่เธอก็ขอร้องให้เขากอดเธอเป็ครั้งสุดท้าย ณภัทรถือว่าอย่างน้อยก็เป็การจบกันด้วยดีจึงกอดตอบและเพื่อเป็การขอบคุณที่เคยได้ใช้เวลาด้วยกันมาก่อน แต่ไม่คิดว่านี่เป็แผนที่ให้คนมาแอบถ่ายและอัพลงโซเซี่ยวในเช้าวันต่อมา หลังจากเล่าเสร็จณภัทรก็ลอบมองหน้าคนรักอย่างกังวลว่ารู้สึกยังไง เชื่อเขาบ้างไหม
14K
