ตอนที่ 32
เจอตัวเมื่อไหร่... ตาย...
ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยนะ
คนที่ชื่อ ใบตอง ยืนยิ้มให้ซันอยู่เนิ่นนาน ซันเองก็มองเธอเหมือนกัน มองเธอด้วยแววตามีความหมายบางอย่าง แต่ฉันหงุดหงิดจังเลยอ่ะ!
นี่จะจ้องกันอีกนานไหม? แต่ในขณะนั้นคนที่ชื่อใบตองดันหันมาสบตากับฉันพอดี...
แต่ที่ดูๆแล้วเหมือนเธอจะอายุมากกว่านะ...
เธอเบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นฉัน ก่อนที่จะหันกลับไปมองซัน
"คนนี้ใครน่ะ แฟนเหรอ?" ฟ..แฟนอีกแล้วเหรอ!?
"ไม่ใช่ค่ะ" ฉันส่ายหัวเบาๆพลางส่งยิ้มน้อยๆ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกปวดแปล๊บๆ ก็ไม่รู้ทำไม...
อารมณ์ความเขินอายมันหายไปหมดแล้ว ั้แ่เห็นเธอคนนี้วิ่งเข้ากอดซันอ่ะ...
"จริงน่ะ ซันไม่น่ามีเพื่อนโดยเฉพาะผู้หญิงน่ารักขนาดนี้นะ" ใบตองอมยิ้มดูเหมือนเธอจะขำซันนิดๆ เธอสวยจริงๆนะ สวยแบบหวานๆอ่ะ พอยิ้มแล้วดูธรรมชาติมากๆเลย "พี่ชื่อใบตองนะ เป็เพื่อนซิน บ้านอยู่ข้างกันนี่เอง"
พี่ใบตองยิ้มอย่างเป็มิตรให้ฉัน แถมตาประกายวิบวับสดใสนั่น ใครเห็นเข้าคงหลงเธอได้ง่ายๆแน่(แหม่... ไม่ดูตัวเองเล้ย...)
"หนูชื่อไอค่ะ เป็เพื่อนของซันค่ะ" ฉันตอบกลับพี่ใบตองอย่างอมยิ้ม แต่วินาทีถัดมาตัวเองถึงกับชะงักเมื่อรู้สึกถึงรังสีบางอย่างที่อยู่ข้างๆตัวเอง
ซันยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆเหมือนเขาไม่พอใจอะไรสักอย่าง...
ฉันทำอะไรผิด!! T^T
แล้วทำไมมีแต่ฉันที่รู้สึกถึงรังสีสังหารสุดขนลุกของเขาได้แค่คนเดียว พี่ใบตองที่ยืนสวยอยู่ตรงหน้ายังไม่รู้สึกอะไรเลย ยิ้มหวานจนละลายให้ฉันขนาดนั้น...
"พี่ว่าเข้าบ้านกันดีมั้ย พี่มาเซอร์ไพรส์ซินน่ะ" พี่ใบตองขยิบตาให้ฉันกับซันนิดๆ ความมุ้งมิ้งกระแทกหน้าฉันเลยอ่ะ...
นี่ถ้าฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ คงหลงรักพี่ใบตองแล้วแน่ๆ พอนึกได้ก็เหลือบมองซันนิดๆ
เ้าตัวไม่สะทกสะท้านอะไรกับดาเมจของพี่ใบตองเมื่อกี้เลย ยืนนิ่งแสดงสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเสาไฟฟ้า...
แต่เขาก็เข้าไปเปิดประตูรั้วใหญ่หน้าบ้านก่อนใคร รวดเร็วสมกับเป็ซันจริงๆ
พวกเราสามคนเดินเข้าไปในตัวบ้าน เสียงพี่ซินดังมาแต่ไกลเลยล่ะ...
"ทางนี้ๆ หือ..?" พี่ซินเบิกตาโพลงทันทีที่เห็นใครอีกคนนอกจากฉันกับซัน "เห้ยยยยยยย"
ภาพที่ฉันเห็นคือทั้งพี่ซินและพี่ใบตองวิ่งเข้ากอดกันอย่างคิดถึง
"มาได้ไง ทำไมไม่บอก"
"เดินมาน่ะ ก่ะจะเซอร์ไพรส์ไง"
"กวนตีนนนนน" พี่ซินเขม่นใส่พี่ใบตองนิดๆ "พึ่งกลับมาเหรอ?"
ฉันยืนฟังทั้งคู่คุยกันที่ทางเดินในบ้าน แต่ดันถูกซันหิ้วหนีจากที่ตรงนี้เสียก่อน เห้ยยยยยยย...
"ด...เดี๋ยวสิ จะพาไปไหนอ่ะ" ฉันหันไปถามซันอย่างงงๆ แต่เขาคงไม่ตอบอะไรด้วยซ้ำละมั้ง...
ไหนว่าจะไม่เอาแต่ใจไง ฮึ้ยยยยยยยยยย... นี่ยังไม่พ้นวันเลยนะซัน... T^T
ร่างสูงเดินตึงตังลากฉันหลบเข้าฝั่งห้องครัวอย่างไม่ค่อยพึงพอใจนัก ดูจากรังสีอำมหิตที่ยังไม่สงบั้แ่หน้าบ้านจนถึงตอนนี้... นี่ฉันทำอะไรผิดไปเหรออ่ะ...
"มีอะไรอ่ะซัน ท่าทางซันดูอารมณ์ไม่ดีนะ" หลังจากที่ซันปล่อยฉันลง ฉันเปิดปากถามเ้าตัวทันที
ซันหันหน้าหนีไปทางอื่นเป็คำตอบ แต่แว้บหนึ่งฉันเห็นสายตาที่ลังเลของเขา...
รึว่าจะเกี่ยวกับพี่ใบตองอ่ะ...
เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า เราสองคนก็เงียบทั้งคู่ ฉันยืนเงยมองหน้าซันที่หันหน้าหนีอยู่อย่างนั้นอย่างงงๆ แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บนิดๆเมื่อคิดว่าที่ซันมีท่าทางแบบนี้เพราะพี่ใบตอง... แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้
"อะไร.. าเงียบ" พี่ซินโผล่เข้ามาบริเวณทางเข้าห้องครัวพอดิบพอดี เอาซะฉันใหมด
"พี่ซิน..."
"น้องไอมาช่วยพี่ทำกับข้าวหน่อยนะ ส่วนไอ่ซัน.. พายัยตองเข้าไปนั่งในห้องรับแขกไป" พี่ซินเดินร่าเข้ามาหาฉัน และดันซันออกจากบริเวณห้องครัวทันที
ซันตวัดสายตาดุๆไปที่พี่ซินเขม็ง ก่อนจะเลื่อนสายตามองฉันบ้างให้สะดุ้งเล่น แล้วก็เดินออกจากห้องครัวไป...
"อารมณ์บูดเชียว น้องไอไปทำอะไรเขาอ่ะ"
"ไม่รู้ค่ะ หนูก็งงอยู่อ่ะ"
"ป่ะ ทำกับข้าวกัน วันนี้แม่พี่มา" พี่ซินโอบไหล่ฉันเบาๆแล้วพาฉันเดินเข้าบริเวณเคาน์เตอร์ห้องครัว
"จริงเหรอคะ แล้วที่หนูมาเนี่ย จะรบกวนพวกพี่รึเปล่าอ่ะ"
"ไม่เลยๆ ความจริงพี่อยากได้ลูกมือช่วยทำอาหารเด็ดๆ พี่เซนมันไม่อยู่บ้านหลายวันแล้ว" พี่ซินยิ้มเหยพลางเกาหัวแกร่กๆ อย่างนี้นี่เองที่พี่ซินอยากให้ฉันมาน่ะ
และเนื่องจากห้องครัวกับห้องรับแขกอยู่ติดกัน ฉันที่อยู่เคาน์เตอร์ครัวจึงเห็นภายในห้องรับแขกชัดเจน...
ฉันแอบทอดสายตามองห้องรับแขกเป็ระยะๆ เห็นพี่ใบตองชวนซันคุยไม่หยุด แต่ที่น่าแปลกคือซันยอมคุยด้วยแม้จะไม่กี่ประโยค แต่บรรยากาศดูดีจังเลยอ่ะ...
ก็ไม่รู้ว่าคุยเื่อะไรกันแต่รู้สึกน่าหงุดหงิดพิกล แถมยังเจ็บแปล๊บในใจไม่หยุด... ทรมานจังอ่ะ...
เริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้ละ ขอกลับบ้านก่อนได้ไหมอ่ะ...
ฉันส่ายหัวกับตัวเองเบาๆแล้วหันมาทำกับข้าวต่ออย่างช่วยไม่ได้ มีสมาธิกับตรงนี้จะดีกว่า ขนาดพี่ซินยังตั้งใจมากจนไม่หันไปทางอื่นเลยสักนิด
ไม่นานนักฉันกับพี่ซินก็ช่วยกันทำอาหารเย็นเสร็จ ซึ่งมากมายมหาศาลเหลือเกินเหมือนกำลังจะเปิดงานเลี้ยง แต่คงเป็งานเลี้ยงครอบครัวล่ะนะ ที่บ้านซันมีสมาชิกครอบครัวเยอะนี่นะ ก็มี พ่อและแม่ของซัน พี่เซน พี่ซิน ซัน และพี่ใบตอง...
พี่ใบตองบอกว่าบ้านอยู่ใกล้กันกับบ้านซัน คงสนิทกันน่าดู อาจจะสนิทมากกว่าฉันก็ได้...
แต่ฉันเป็แค่คนนอก มาแค่ช่วยพี่ซินทำอาหารเท่านั้นเอง...
รู้สึกน้อยใจแฮะ.. แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านเต็มแก่ ไม่อยากรับรู้อะไรแล้วอ่ะ...
"มากินด้วยกันนะน้องไอ" พี่ซินยกยิ้มอย่างพอใจกับอาหารเรียงรายตรงหน้าแล้วหันมายิ้มให้ฉันต่อ
"ม..ไม่เป็ไรค่ะพี่ซิน อีกอย่างหนูมีนัดกับพ่อ" ฉันยกเหตุผลมาอ้างเพื่อปฏิเสธเื่นี้ ถึงแม้จะคุยกันไม่ดังนัก เพราะกลัวว่าซันที่นั่งคุยกับพี่ใบตองอย่างสนุกสนานนั่นจะได้ยิน
แต่ก็ไม่ได้ยินจริงๆ รู้สึกผิดหวังไปเลยแหละ... น..นี่ฉันหวังอะไรกันน่ะ! ไอจะบ้าาาาาา...
"อ่าว ได้ไง" พี่ซินหน้าเหวอทันที แววตาดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
"ไว้วันหลังนะคะ" งื้ออออออออ หนูขอโทษค่ะพี่ซินที่โกหกไปอ่ะ...
"เดี๋ยวให้ไอ่ซันไปส่ง..."
"ไม่ต้องค่ะๆ" ฉันรีบปฏิเสธทันทีพร้อมกับส่ายหน้าพั่บๆ พี่ซินเลิกคิ้วสูงขึ้นอย่างแปลกใจ ฉันหันไปมองซันกับพี่ใบตองที่กำลังคุยกันอยู่ "วันนี้แม่พี่ซินมานะคะ หนูอยากให้อยู่กันพร้อมหน้าอ่ะ"
"ซะงั้น..." พี่ซินมองตามฉัน ทอดมองไปยังห้องรับแขกเช่นกันก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "งั้นกลับดีๆละ พี่จะไม่บอกซันเื่ที่กลับก่อนแล้วกัน"
ซินขยิบตาหนึ่งทีให้ฉันอย่างเ้าเล่ห์ สมกับเป็พี่ซินจริงๆ รู้ใจฉันตลอดเลย
ว่าแต่ทางท่าแบบนั้นพี่ซินกำลังคิดอะไรแผลงๆอยู่ใช่มั้ย และมันจะไม่ส่งผลต่อฉันใช่มั้ย... แต่ช่างเถอะ! ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านมากกว่า!
"ขอบคุณค่ะพี่ หนูกลับก่อนนะคะ"
"จ้าาา ไว้วันหลังพี่จะพาไปเลี้ยงขอบคุณนะ" พี่ซินโบกมือนิดๆ ก่อนจะพูดอุบอิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น
ฉันยิ้มให้พี่ซินนิดๆ ก่อนจะย่องๆออกจากห้องครัวแล้วเดินออกจากบ้านซันไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...
เจ็บในใจ หงุดหงิด และน้อยใจ...
ฉันเดินกลับบ้านคนเดียวด้วยความรู้สึกพวกนี้ ตอนนี้เหมือนเดินทั้งลอย เหม่อมองท้องฟ้ายามเย็นที่ใกล้มืดเต็มที่ ความทรงจำในอดีตก็ฉายเข้ามาในหัวในเสี้ยววินาที
เป็ความทรงจำวัยเด็ก ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่...
คิดถึงแม่จัง...
ฉันเดินกลับเข้าบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยๆ วันนี้รู้สึกเพลียจังเลยนะ...
"กลับมาแล้วเหรอลูกสาวของพ่อ ทำไมหน้ามุ่ยแบบนี้ลูก" พ่อเดินเข้ามาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม แต่พ่อเห็นหน้าสุดบูดของฉันเข้าท่านก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
"เพลียมากค่ะพ่อ" ฉันเดินเข้าไปกอดพ่ออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ปกติฉันไม่อ้อนพ่อขนาดนี้นะ...
แต่วันนี้อยากให้คุณพ่อปลอบฉันจัง...
"คิดมากอะไรอีกน่ะเรา ดีนะพ่อกลับเข้าบ้านมาก่อน เลยซื้อชุดหมูกระทะมาฝาก" พ่อปลอบประโลมเบาๆ แต่ว่าไงนะ.. หมูกระทะ!?
ฉันเงยหน้ามองพ่อทั้งกอดอยู่ด้วยแววตาประกายวิบวับ ความรู้สึกเศร้าที่พานทำให้เหนื่อยล้าก็ค่อยๆหายไปหมดสิ้นเมื่อท่านเอ่ยถึงหมูกระทะ
หมูกระทะ!! ไออยากกินนนนนนนนนนน
"พ่อสั่งมาเรียบร้อยแล้ว ไปกินด้วยกันนะ" พ่อยิ้มร่าพลางชี้ๆไปที่บริเวณโต๊ะอาหารที่ถูกจัดวางด้วยบรรดาของที่จะกินหมูกระทะล้วนๆ
"อื้อๆ" ฉันพยักหน้ารัวๆแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินจูงมือพ่อเดินเข้าไปกินหมูกระทะอย่างอารมณ์ดี
ขอบคุณนะคะพ่อที่ช่วยให้หนูรู้สึกดีขึ้นอ่ะ
......
หลังจากที่ไอกลับไปบ้านได้ไม่นาน ซินได้แต่ลอบมองซันและใบตองคุยกันอยู่...
ก็ไม่แปลกที่ทั้งคู่จะคุยกันนานขนาดนั้น สมัยเด็กซันติดใบตองขนาดไหน แต่ใบตองเธอดันมาเสียแผนของซินเสียได้อ่ะ...
วันนี้ก่ะจะเปิดตัวน้องสะใภ้สักหน่อย น่าเสียดายชะมัด...
แถมน้องสะใภ้ก็เดินหงอยๆกลับบ้านคนเดียว น่าสงสารโคตรเลยว่ะ แต่ก็เป็โอกาสที่ดีที่จะได้แกล้งน้องชายตัวเอง ดูซิว่ามันจะมีปฏิกิริยายังไงถ้าน้องสะใภ้กลับบ้านก่อนโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนั้น... หึๆๆ
ไม่นานนักพ่อก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมแม่ที่ไม่ได้เจอกันนานมาก ท่านไปทำงานที่ต่างประเทศนานๆจะกลับเข้าบ้าน
"แม่จ๋า!" ซินวิ่งเริงร่าเข้าไปกอดแม่ให้หายคิดถึง ประจวบกับที่ซันกับใบตองออกมาต้อนรับพอดี
"คิดถึงแม่ไหมลูกรัก ซันมานี่มา" แม่ยิ้มกว้าง พลางกวักมือเรียกซันซึ่งเขากำลังกวาดสายตาหาใครบางคนอยู่
ซันเริ่มเหลียวซ้ายมองหาคนที่ชิ่งกลับบ้านไปเรียบร้อยแล้วตามที่ซินคาดไว้ เขาขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่พอใจนักที่เธอหายไปจากสายตาเขา และ...หายไปได้ยังไง...
แม่ลูบหัวซันเบาๆ ใบตองเข้ามาไหว้ทั้งพ่อและแม่ ไม่นานนักซินจึงพาไปที่โต๊ะอาหาร วันนี้ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วล่ะนะ
เว้นแต่เซนที่ไม่มา และคาดว่าคงเป็เพราะใบตองล่ะนะ...
แต่เื่นั้นช่างมันก่อน เพราะมีเื่อื่นที่น่าสนุกกว่า...
ซินมองท่าทางของซันนิดๆแล้วยิ้มอย่างถูกใจ ซันเหมือนจะคว้าโทรศัพท์แล้วกดยิกๆคาดว่าน่าจะโทรหาน้องสะใภ้แต่เธอดันไม่รับสายเสียนี่ ซันถึงได้หงุดหงิดจัดสุดๆไปเลย
น้องไอท่าจะงอนไอ่ซันหนักเลยว่ะ ฮ่าๆๆ
"เซนไม่อยู่ แล้วใครทำอาหารกันเนี้ย น่ากินจัง" แม่ดูปลื้มอกปลื้มใจกับอาหารที่ซินกับไอทำตรงหน้า ท่านมองดูอย่างไม่วางตา
"น้องสะใภ้... เอ้ย! เพื่อนไอ่ซันน่ะแม่" ซินหันไปตอบแม่ตัวเองอย่างยิ้มแย้ม แต่ไม่ลืมแขวะน้องชายตัวเอง
ซันตวัดตาดุที่หงุดหงิดอยู่แล้วใส่ซินอย่างไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้...
เธอเล่นย้ำคำว่าเพื่อนชัดเจนเพื่อแทงใจดำซันนี่เอง...
"หืม... ที่รักลูกชายคนนี้มีเพื่อนแล้วน่ะ" แม่หันไปแซวซันนิดๆ พลางเหลือบมองพ่ออย่างถูกอกถูกใจ
"อื้ม..." พ่อพยักหน้านิดเป็การตอบรับ ท่านนิ่งเฉยตามปกติ
เก็บอาการเก่ง... สมกับเป็มัจจุราชของบ้านจริงๆ
ซินเหลือบตามองบนนิดในขณะที่กินข้าว เพราะรู้ว่าน้องชายตัวเองกำลังคาดโทษเธอด้วยสายตาอำมหิตนั่นอยู่ แววตาเ้าตัวตอนนี้ดูร้อนรนเอาเื่เลย สะใจซินยิ่งนัก
ซันก้มมองโทรศัพท์ที่ไร้การตอบรับของยัยตัวเล็กเป็ระยะๆ การสนทนาบนโต๊ะทานอาหารไม่เข้าหูเขาแม้แต่นิด ในหัวของเขานั้นมีแต่คำถาม
เธอหายไปไหน? กลับบ้าน? กลับคนเดียวอย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมถึงไม่บอกเขากัน!?
ความโมโหเริ่มก่อตัวภายในจิตใจ ไม่คิดว่าเธอจะทำตามใจตัวเองแบบนี้(แหม่.. ไม่ดูตัวเองเลยx2)
ซันเกือบบีบโทรศัพท์แหลกคามือ แต่มีประโยคสนทนาหนึ่งแทรกเข้าหูพลันให้ได้สติก่อน...
"แล้วหนูใบตองกลับบ้านคราวนี้ มีธุระอะไรเหรอจ้ะ" แม่เอ่ยถามใบตองขณะที่กำลังกินข้าว เธอชะงักกับคำถามของแม่ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน
"ไม่พ้นเื่พ่อจอมบังคับใช่ไหม" พ่อเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทัน ฉับพลันทั้งโต๊ะที่ดูครึกครื้นกลับเงียบกริบ
พ่อจอมบังคับที่ว่า... พ่อของใบตอง
"ค่ะ..." ใบตอบพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"เห้อ ถ้าเื่ใหญ่บอกลุงได้ เดี๋ยวจัดการให้"
"เดี๋ยวๆพ่อ จัดการยังไงอ่ะ ไม่ใช่ว่าพ่อกับลุงอำไพไม่ถูกกัน" ซินแก้ขัดขึ้นมาซะก่อน
"ก็เพราะไม่ถูกกัน ถึงได้จัดการ..."
"โอ้ย เห็นทีคงยากอ่ะ ลุงแกยอมง่ายซะที่ไหน..."
หลังจากนั้นก็ก่อเกิดาขนาดย่อมระหว่างพ่อกับซิน ก็เถียงกันเล่นตามปกตินั่นแหละ ซันไม่สนใจทั้งคู่แล้วก้มมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง...
เขาเปิดข้อความที่เคยส่งให้ยัยตัวเล็ก ซึ่งก็ไร้ข้อความตอบกลับของเธอ
ซัน : อยู่ไหน?
ซัน : กลับบ้านแล้ว?
ซัน : ทำไมไม่บอก?
ซัน : เตี้ย..
ซัน : .......
ความโกรธบวกกับความหงุดหงิดรวมถึงอารมณ์ด้านมืดของซันเริ่มแผ่ออกจากตัว เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเป็ถึงขนาดนี้ เพราะการกระทำของยัยตัวเล็ก.. แค่คนเดียว และเขา.. ไม่ชอบใจอารมณ์ความรู้สึกพวกนี้เอาซะเลย...
ซันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างต่อ....
'เจอตัวเมื่อไหร่ ตาย...'
(to be continued)
Minetji : อย่าฆ่าน้องงงงงง T^T ทำน้องน้อยใจแล้วต้องไปง้อสิ ไม่ใช่ไปฆ่าน้องงงงงง....
ว่าแต่ตอนมันสั้นไปไหมนะ... งื้อออออ
ขอบคุณที่อ่านนะคะ
ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ
1.13M
