หลังจากผ่าน เข้าสู่วันที่ 8 ธันวาคม ชายชื่อว่า ฟุจิมุระ อาสึกะ ก็ได้ออกจาโรงพยาลแล้วหลังจากได้ผ่านการตรวจสอบมากมายในที่สุด
ก็ได้ออกสักที่ เพราะใน่สองอาทิตร์ที่ผ่านมา อาสึกะได้ทำการสถาพไปต่างนาๆ ไม่ว่าจะสมอง หรือ อย่างอืนก็ตาม
แต่ สิ่งที่สำคัญกว่านั่นคือ ความทรงจำของอาสึกะยังไม่มีทีถ้าว่าจะกลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่หมอที่ชื่อว่าแจ็ค กลับตอบว่า
"ไม่เป็ไรหรอกอาจต้องใช้เวลาน่ะ แต่ชันแนะนำให้เธอให้เธอลองพย่ามนึกให้ดีแล้วกัน อ่อแล้วก็ค่ารักษา เธอไม่ต้องห่วง
น่ะ ทางโรงพยาบาลไม่ไดว่าอะไรเธอไป เช็คก่อนละกัน"
เมื่อได้ยินเช่นนั่นอาสึกะ ก็โลงใจอยู่ หน่อยๆ เพราะเค้าไม่รูว่าจะจ่ายยังไงดีเหมือนกัน "เอาละไปเช็คเลยละกันละกัน" เมือชายหนุ่มตัดสินใจได้เช่นนั่นเค้า
ก็เดินไปที่เค้าเติอร์ ในทั่นที่ "จริงสิ" อาสึกะพึ่งนึกได้ว่า หมอที่ชือ แจ็ค นั่นได้บอกไว้ว่าได้สั่งยาไว้ให้ "เอาเถอะไปเอาเลยดีกว่า"
"คนเยอะชะมัดเลยแหะ"เมืออาสึกะมาถึงหน้าเคาเติอร์ เค้าก็ทำหน้าเหนื่อยหนายไม่ได้ เพราะหน้าเคาเติอร์นั่นเต็มไปด้วยคนจำนวนมาก
กำลังต่อคิวอยู่นั่นเอง แต่ในระหว่างนั่นเอง อยู่ดีแถวที่เคยมีคนต่อยาวก็แวกทางตรงกลางให้ชายหนุ่มอย่างไม่รู้สาเหตุ แถวที่ว่าคือ คนแยกออก
เป็สองแถวโดยเว้นตรงกลางไว้ให้ไปหา พยาบาล ที่รออยู่หน้าเคาเติอร์ (อะไรทำไมล่ะ เอะอย่าบอกน่ะว่า) ทันได้นั่นเองอาสึกะก็รู้ขึ้นว่าทำไม
โดยยังไม่มีใครบอกเกล่า (พวกเค้าเปฺิดทางให้เพราะ พวกเค้าเห็นชันเป็คนไข้ที่พึ่งออกโรงพยาบาลสิน่ะพวกเค้าเป็คนดีจริงๆ)
เมือ อาสึกะ คิดได้เช่นนั่นเค้าก็รู้สึกขอบคุณและดีใจอย่ากไม่ถูก เค้าจึงเข้าไปโดยไม่รู้ถึงคนที่อยู่รอบข้างเลยแม้แต่นิดว่าตอนนี้บรรยากาศมัน....
(ชิ ไอ้เ้าบ้านั่นมันสงอ่อราแปลกจนไม่อย่ากเข้าไกล้เลยวุ่ย)
( ตรู รอคิวตั่งวองชั่วโมงเลยน่ะเฟ้ย)
(ถึงจะไม่อย่ากแต่ ไอ้ความมือมนนั่นมันอะไร)
ทันทีที่พวกเค้าเห็นชายหนุ่ม เดินออกมาพร้อมโบกให้ด้วยท่าทีที่สบายสุดๆ ทำให้พวกทีต่อคิวเกิดความคิดนี้ขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย
(ชอ อย่ากฆ่ามันโว้ย)
หลังจากความยินดีจากกานเข้าใจผิดของอาสึกะผ่านไป ในขณะที่ขาของเค้ากำลังก้าวออกไปจาก)ประตู้โรงพยาบาล นั่นเอง
เค้าก็เจอคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเข้าโดยบังเอิญ นั่นคือ เด็กผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ฮิเมโกะ นัตสึกิ นั่นเอง เธอใเล็กหน่อย
เพราะหน้าของเธอเกือบชนชนเข้ากับฝ่ายตรงข้ามเข้าสะแล้ว
"อะ ขอโทษค่ะ เอา"
ขณะที่เธอกำลังขอโทษ ทั่นทีที่เธอเงยหน้าเธอ ก็พบ กับใบ้หน้าที่ขุ้นตา นั่นคือชายหนุ่มที่เธอช่วยเอาไว้นั่นเองเมือประมาณสองอาทิตร์ก่อน
นั่นเอง
"อ่าวอาสึกะ ไม่ใช้เหรอมีอะไรถึงทำหน้างั่นเหรอ"
"เอ๋ รู้ด้วยเหรอครับ คนที่นี้ใจดีจังน่ะครับ แต่ว่าพยาบาลของที่นี้ เห็นหน้าชั่นแล้วทำไมถึงดูใกลัวน่ะไม่เข้าใจเลย"
"ชันพอรู้น่ะ" นัตสึกิรู้ทั่นทีเพราะอะไร "ช่วยไม่ได้เหะตามชันมาเลย"
"เอะเดียวสิ นัตสึกิ" นัตสึกิดึงเสืออาสึกะ พร้อมออกไปไหนไม่รู้อีกเช่นเคย
"เดี่ยวสิพาชันมาที่นี้มาทำไมเนีย"
"จะให้ชันตอบเหรอ นั่นสิน่ะให้พูดยาวคงเบือ งั่นเอาเป็ เพราะผมนายยาว เพราะหนวดนายยาวอย่างกับโจร ยาวจนบังหน้าหมด
แถมส่อง ออราออกมาสะมืดมน และชุดสูทนั่นมันอะไรน่ะขาดหมดแล้วไม่ใช้เหรอไง "
"นั่นสิน่ะ" ชายหนุ่มทำหน้าแบบไม่เห็นจะรู้เลยอหะ"
"เหรองั่นรีบเข้าไปซะ"
สองชั่วโมงต่อมา คือสิ่งที่แปลกที่สุด นั่นคือ หญิงสาวจากที่ต่างๆ กำลังมองมาที่จุดเดียวกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพราะสิ่งที่อยู่ตรงนั่นคือสิ่งที่แปลกที่สุด
สำหรับพวกเธอ ชายหนุ่ม รูปร่างสูง ใส้เสือผ้าเรียบง่ายแต่เข้ากันแปลกๆ ทรงผมหน้าม้า ยาวเล็กหน่อย ใบ้หน้ามีความเป็ผู้ใหญ่ ดวงตาเป็
สีน้ำตาลอ่อนๆ เอาง่ายๆคือ หล่อเหล้า เล็ก
แม้แต่หญิงที่จัดว่าสวยแล้วก็ยังชายตามอง ชายตรงหน้าอย่างไม่วางตาเช่นกัน นัตสึกิมองไปที่ อาสึกะด้วยความอึ่ง ในระดับหนึ่ง
เลยก็ว่าได้ เพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอคือคนเดียวกับเมือสองชั่วโมงก่อนเลย (หล่อกว่าที่คิดอีกแหะ ตอนแรกนึกว่าจะธรรมดา
แต่ดูไปดูมากับดีกว่าที่คิด อึย ซวย ละลืมไปซะได้)
เหมือนเธอจะคิดบ่างอย่างได้ แต่เมือเธอกำลังหันไปหาอาสึกะก็พบว่าชายหนุ่มคน นี้โดนพวกผู้หญิงที่เคยเดินไปมา ตอนนี้กำลังล้อม
ชายหนุ่มอยู่ พร้อมทั่งมองชายหนุ่มอย่างไม่ว่างตา (เอะ ไงเป็งี้ละหันไปแค่นิดเดียวเองน่ะต้องรีบไปแล้ว)
"อะไรเนียทำไมผู้หญฺิงมองเราด้วยสายตาอย่างงั่นเนีย" อาสึกะพึมพำออกมา โดยไม่เข้าของความสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว
"ชื่ออะไรเหรอค่ะ"
"ขอเบอร์หน่อยได้ไหมค่ะ"
"เออ เบอร์ อะอะไร" ตอนนี้อาสึกะไม่เข้าใจว่าผู้หญิงพวกนี้พูดเรืองอะไอยู่กันแน่ ทั่นใดนั่นเอง
" อ้าว อาสึกะ ไม่ใช้เหรอเราไปกันเถอะ"
"มีแฟนแล้วเหรอน่าเสียดายจัง" เมือเหล่าหญิงสาวเห็นว่าชาย รูปหล่อคนนี้มีแฟน แล้วพวกเธอก็จากไป
"เกือบไปแล้ว ไปกันเถอะ"เมือเธอกำลังเดินไปอยุ่นั่นเอง ชายหนุ่มจับมือเธอจากนั่นก็
"เออ ขอบคุณ มากน่ะ" ชายหนุ่มยิ้มให้เธอ ด้วยใบ้หน้านีี้เร่ียระว่าใบ้หน้ากระชากใจ
"ระ เรารีบไปกันเถอะ" นัตสึกิ พูดติดติดขัดๆ ก่อนที่หน้าเธอจะแดงและเดินไป
ณ ห้องทำงานของ แจ็ค ถึงจะเป็ห้องทำงานของหมอ แต่ห้องนั่รกไปหมดเต็มไปด้วยก้องเอกสารอยู่ทั่งเต็มไปหมด ส่วนโตะ ทำงานไม่ต้องพูดถึง
เต็มไปด้วย เอกสารเช่นกัน เมือพวก อาสึกะ มาถึง แจ็ค ก็เริมเรียกทั่นที และเข้าเื่
"ที่ชันเรียก พวกเธอมาก็เพราะ ้าบอกบ่างอย่างน่ะ" แจ็ค ทำหน้าเข็มขรึงขึ้น ก่อนจะมองอาสึกะและหยิบเอกสารบ่างอย่างข้ึนมา
"ชันลองตรวจสอบเื่ขอองเธอดูแล้ว และ ชันไม่พบข้อมูลของพ่อแม่หรือคนรู้จักเธอเลย" แจ็ค ยืนเอกสารให้ อาสึกะ
"นี้มันอะไร" เมื่อเค้ามองไปที่เอกสาร แต่กลับ ไม่พบอะไรเลยนอกเื่พื้นฐาน ของตัว เอง ไม่ว่า จะส่วนสูง น้ำหนักเพียงแค่นั่นแต่ช่องอายุมัน
"เธอตอนนี้ มีอยู่ สองทางเลือก หนึ่งยอมออกไปจากเกาะแห่งนี้เพราะเธอไม่มีใบ้อนุญาติเข้าเกาะ อาจทำให้เธอถูกจับได้หรือ
สอง..." แจ็คเว้นคำพูดก่อนและจากนั่น"จะมาเป็ลูกบุญธรรมของชัน"
อาสึกะ ทำหน้าใ รวมทั่งนัตสึกิด้วยแต่ทั่งสองคนกับไม่พูดอะไรเลยพวกเค้ายืนฟัง แจ็ค อย่างเงียบๆ และแจ็คก็พูดต่อ
"เอาไงล่ะ ฟุจิมุระ คุง นี้คือทางเลือกของเธอ"
"ผมน่ะ" อาสึกะก้มหน้ามองไปที่พื้นเงียบ เขาคิดตั่งแต่ ตอนที่ตัวตืนมาที่เกาะ แต่สิ่งที่สำคัญ
"ผมน่ะ แทบจะ..."
"นายยังมีชันเป็เพื่อนไม่ใช้รึไงไม่เห็นเป็ไรเลย เธอก็อยู่ที่เกาะนี้ไปก่อนก็้ได้เพราะฉะนั่น"
เมืออาสึกะได้ยินเช่นนั่นเขาก็ได้ตัดสินใจแล้ว "ครับผมทางเลือกที่สองครับ"
"งั่นเหรองันชันขอยินดีตอนรับเธอสู่ครอบครัวเราน่ะอาสึกะ"
1K
