ข้ามาทำฟาร์มในโลกเซียน

เฉินเหมียวเหมี่ยวไม่ได้สนใจความปากหนักของม่อเสวียนหมิง ขณะที่กำลังจะเชิญเขาไปกินมื้อค่ำที่บ้านด้วยกัน ทันใดนั้นก็พบว่าพื้นที่รอบ ๆ ไหม้เกรียมไปหมด และเต็มไปด้วยควันที่ลอยคลุ้ง ราวกับสนามรบที่ไร้ขอบเขตอย่างไรอย่างนั้น

เฉินเหมียวเหมี่ยวนิ่งงันอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “อ้อ ที่แท้ยามที่เข้าไปในโลกศูนย์กลางจะมีผลกระทบเช่นนี้ด้วย ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ท่านม่อ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน ห่างจากภูเขาของข้าหรือไม่?”

ม่อเสวียนหมิง “…”

ผู้อาวุโสอิ๋งที่ยังคงซ่อนตัวคอยดูอยู่ไกล ๆ “…”

พวกเขาควรบอกเฉินเหมียวเหมี่ยวเช่นไรดี ว่าที่นี่ก็คือภูเขาของนาง?

ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่ได้รับคำตอบ เฉินเหมียวเหมี่ยวจึงเอียงคอและถามย้ำอีกครั้ง “ท่านม่อ?”

ม่อเสวียนหมิง “…”

ม่อเสวียนหมิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเบาหวิว “ที่นี่ก็คือภูเขาของเจ้า”

เฉินเหมียวเหมี่ยว “!!?” 

เฉินเหมียวเหมี่ยวปัดมือไปมา “ฮ่าฮ่า ท่านม่อ ท่านนี่ช่างมีอารมณ์ขันจริง ๆ ที่นี่เหมือนภูเขาของข้าตรงไหนกัน รบกวนท่านช่วยชี้ทางให้ข้าด้วย ข้ากับเจ้าตัวเล็กต้องกลับบ้านก่อน”

ม่อเสวียนหมิงยืดหลังตรงขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าชดใช้ให้เจ้าได้”

เฉินเหมียวเหมี่ยว “ฮะ?”

ม่อเสวียนหมิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง ข้าพูดแล้วไม่คืนคำอย่างแน่นอน”

เฉินเหมียวเหมี่ยวที่เพิ่งจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ก็ต้องรีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “!!!”

ไม่ใช่กระมัง?

ภูเขาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของนางทั้งลูกเชียวนะ?

ไม้ผลสดใหม่หลากหลายชนิดของนางล่ะ?

แล้วผีผา พุทรา ส้ม ลูกพลับ เกาลัด ซานจาป่าของนางล่ะ?

ชีวิตเกษตรกรที่นางวาดฝันหายวับไปในพริบตาได้อย่างไรกัน!

เฉินเหมียวเหมี่ยวโมโหจนแทบจะกระอักเลือด แต่บุรุษผู้นี้กลับไม่ได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย พลางเอ่ยเรียบ ๆ แค่ “ขออภัยด้วย”

เฉินเหมียวเหมี่ยวกดข่มความต้องการที่อยากจะเข้าไปชกหน้าบุรุษผู้นี้เอาไว้ ก่อนจะขบกรามแน่นแล้วเอ่ย “อ่อ แล้วท่านม่อคิดว่าจะชดใช้ให้ข้าเช่นไรงั้นหรือ?”

ถ้าถามว่าผู้ใดร่ำรวยที่สุดในโลกใบนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นเผ่ามังกรอยู่แล้ว ม่อเสวียนหมิงมีฐานะสูงสุดในเผ่ามังกร การจะชดใช้ด้วยแดนลับสักแห่งสองแห่งให้แก่เฉินเหมียวเหมี่ยวย่อมไม่ใช่ปัญหา

ขณะที่เขากำลังคิดว่าแดนลับใดเหมาะกับเฉินเหมียวเหมี่ยว ก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลของสตรีผู้นี้ดังขึ้นเสียก่อน

“เหตุใดเจ้าถึงไม่พูดล่ะ เจ้าคงไม่คิดจะกลับคำหรอกกระมัง?”

ม่อเสวียนหมิง “...ไม่ใช่”

เฉินเหมียวเหมี่ยวเริ่มหมดความอดทน “ช่างเถอะ เห็นแก่ที่ครั้งนี้เจ้าช่วยข้าเอาไว้ ข้าไม่ต้องการให้เจ้าชดใช้ด้วยเงินทอง ภูเขาลูกใหญ่ถึงเพียงนี้ก็ไม่แน่ว่าเจ้าจะชดใช้ได้ เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้ากับข้าช่วยกันจัดการพื้นที่ตรงนี้ให้เรียบร้อยก็พอ”

สรุปแล้วก็คือ เฉินเหมียวเหมี่ยวอยากหาจับกัง…ไม่ใช่ ๆ อยากหาผู้ช่วยที่มีพละกำลัง ร่างกายแข็งแรง ไม่เรียกเก็บเงินด้วยยิ่งดี เพื่อสร้างคอกหมู คอกวัว เล้าไก่ ทำโรงเรือนอีกสักโรงด้วยก็จะดีมาก

บัดนี้เมื่อม่อเสวียนหมิงมาหาถึงที่ นางไม่ดึงตัวเขามาใช้งาน ไม่เท่ากับผิดต่อต้นผีผา ต้นพุทรา ต้นส้ม ต้นพลับ ต้นเกาลัด ต้นซานจาป่าของนางที่ตายไปหรอกหรือ?

ม่อเสวียนหมิงขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะเอ่ยปากอธิบาย แต่ครั้งนี้ผู้อาวุโสอิ๋งที่อยู่ไกลออกไปในที่สุดก็ไม่อาจทนมองอยู่เฉย ๆ ได้อีก เขาพุ่งตัวเข้ามาราวกับลูกธนูมาหยุดยืนอยู่ข้างกายของทั้งสาม แล้วเอ่ยเสียงสูง “คุณหนูโปรดวางใจ ผู้น้อยและนายท่านจะรับผิดชอบเองขอรับ ให้พวกเราอยู่ที่เรือนเพื่อทำงานเถอะขอรับ รับรองว่าจะทำให้ภูเขาของท่านกลับมาเป็นดังเดิมให้ได้ ต้องการสิ่งใดได้สิ่งนั้นเลยขอรับ!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวตกใจอย่างมาก จึงตะโกนออกมา “ท่านผู้เฒ่า ท่านคือ...”

ผู้ที่มาใหม่คือชายชราหน้าตาแจ่มใส ท่าทางใจดี ราวกับนักพรตผู้สูงส่ง แต่คำพูดคำจากลับมีมารยาทอย่างมาก 

“อ้อ ๆ ๆ ๆ ผู้น้อยคือพ่อบ้านของนายท่านขอรับ” ผู้อาวุโสอิ๋งเอ่ยขึ้น พร้อมกับตบที่หน้าอกของม่อเสวียนหมิงดังอัก ๆ ๆ ด้วยรอยยิ้ม เฉินเหมียวเหมี่ยวถึงขนาดเห็นร่างของม่อเสวียนหมิงโงนเงนอย่างน่าสงสารเลยทีเดียว ก่อนจะได้ยินชายชราเอ่ยต่อ “ท่านวางใจได้ นายท่านของเราพูดคำไหนคำนั้น เขาไม่มีทางปัดความรับผิดชอบอย่างแน่นอน ร่างกายของเขาแข็งแรง ทำได้ทุกอย่างแน่นอนขอรับ!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวเห็นแล้วถึงกับเจ็บแทน ผู้เฒ่าท่านนี้มือหนักดีจริง ๆ...นางถึงขนาดสงสัยว่าม่อเสวียนหมิงจะช้ำในหรือไม่

มุมปากของนางกระตุกเล็กน้อย “เอ่อ...เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ต้องตามหมอหรือไม่?”

ผู้อาวุโสอิ๋งรีบเข้ามาขวางตรงกลางของทั้งสอง “คุณหนูโปรดวางใจ นายท่านของเราสามารถเหาะขึ้นฟ้าไปเก็บดาวเดือน หรือจะดำดิ่งลงมหาสมุทรเพื่อจับปลาก็สามารถทำได้ทั้งนั้น หากท่านต้องการสิ่งใดโปรดบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจขอรับ!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวเอ่ยอย่างอึกอัก “เอ่อ...คงไม่ดีกระมัง...”

ผู้อาวุโสอิ๋งขยิบตาให้ “ดีขอรับ นายท่านของเรามีความอดทนเป็นเลิศ และซื่อสัตย์สุจริตด้วยขอรับ”

เฉินเหมียวเหมี่ยว “…”

ม่อเสวียนหมิง “…”

รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแปลก ๆ?

ผู้อาวุโสอิ๋งกระตือรือร้นจนเฉินเหมียวเหมี่ยวไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงรับ ‘คนงาน’ สองคนนี้เอาไว้

หลังจากแนะนำตัวเสร็จแล้ว เจ้าตัวเล็กก็สนิทสนมกับผู้อาวุโสอิ๋งอย่างรวดเร็ว เฉินเหมียวเหมี่ยวเห็นเจ้าตัวเล็กชอบผู้เฒ่าคนนี้มาก นางเองก็พลอยเบาใจไปด้วย

ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังต้องกลับเข้าไปสำรวจโลกหุนหยวน แต่เจ้าของเสียงผู้นั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวอันตราย

การสำรวจต้องใช้เวลานานเพียงใด ต้องใช้ความคิดและกำลังมากขนาดไหน จะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ เฉินเหมียวเหมี่ยวเองก็ไม่แน่ใจ นางจึงไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กไปเสี่ยงอันตรายร่วมกับนางด้วย

บัดนี้มีผู้อาวุโสอิ๋งและม่อเสวียนหมิงคอยดูแลเจ้าตัวเล็กให้ นางก็สามารถวางใจได้ไม่น้อย

……

ตอนที่ออกจากเรือนไปมีแค่เด็กหนึ่งคนกับผู้ใหญ่อีกหนึ่งคน แต่ขากลับมากลับมีเด็กหนึ่งคนกับผู้ใหญ่อีกสามคน ขณะที่เฉินเหมียวเหมี่ยวรู้สึกปวดหัวว่าจะจัดการที่พักเช่นไรดี ทันใดนั้นก็พบว่า 

ที่เรือนของตนถูกผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้

พวกเขาสวมชุดเต๋าสีเทา ทว่าหาได้มีท่าทางสูงส่งไม่ ในทางกลับกันพวกเขายังมีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปรอะเปื้อน เหมือนกับคนที่เพิ่งรอดตายมาก็มิปาน

เมื่อเห็นพวกเฉินเหมียวเหมี่ยวทั้งสี่คนเดินมา บุรุษหนุ่มที่เป็นผู้นำก็รีบเดินเข้าไป จากนั้นเอ่ยกับม่อเสวียนหมิงอย่างนอบน้อม “พี่ชายท่านนี้ ผู้น้อยมีนามว่าหลี่อวิ๋น เป็นศิษย์ของสำนักฮั่วชิง บุ่มบ่ามมาที่นี่ขอท่านโปรดอภัยด้วย เนื่องจากเมื่อครู่จู่ ๆ ก็มีสายฟ้าสีม่วงฟาดลงมา พวกเราไม่มีที่ไป จึงได้มาหลบที่เรือนของท่าน ขอท่านโปรดอภัยให้พวกเราด้วยขอรับ”

พวกหลี่อวิ๋นเดินทางผ่านมาทางนี้ บังเอิญประสบกับนิมิตประหลาดเข้า สายฟ้าที่ฟาดลงมาราวกับห่าฝนช่างน่ากลัวยิ่งนัก พวกเขาคิดว่าวันนี้ตนเองต้องตายแน่ ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเห็นเรือนหลังนี้แต่ไกล แม้อยู่ท่ามกลางสายฟ้าแต่กลับไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ พวกเขาจึงได้เสี่ยงตายเข้ามา หวังเพียงว่าเจ้าของเรือนหลังนี้จะอภัยให้กับความบุ่มบ่ามของพวกเขา

ม่อเสวียนหมิงยังไม่ทันเอ่ยปาก ผู้อาวุโสอิ๋งก็ชิงเอ่ยขึ้นเสียก่อน “นี่ ๆ ๆ ๆ พวกเจ้ามองผิดแล้ว พวกเราเป็นเพียงคนงานเท่านั้น เจ้าของเรือนตัวจริงอยู่นี่”

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสอิ๋งทำงานได้ดีมาก เฉินเหมียวเหมี่ยวจึงประทับใจไม่น้อย

“เอ๊ะ?” หลี่อวิ๋นรู้สึกสับสน “ท่านหมายถึงคุณหนู...ท่านนี้หรือขอรับ?”

คนธรรมดาผู้หนึ่งที่ไม่มีไอวิญญาณเนี่ยนะ?

คงไม่ใช่กระมัง?

ไม่ใช่สิ นอกจากเจ้าของเรือนหลังนี้ที่ไม่มีไอวิญญาณแล้ว แม้แต่บุรุษและชายชราที่มีท่าทางไม่ธรรมดาสองคนนั้นก็ล้วนเป็นคนธรรมดาเช่นกัน เขาเองก็ตาถั่วไปชั่วขณะเพราะตื่นตระหนกกับท่าทางของบุรุษผู้นั้น

เมื่อมองดูเรือนหลังนี้อีกครั้ง แม้จะปลอดภัยเมื่ออยู่ท่ามกลางสายฟ้าเมื่อครู่ แต่เรือนหลังนี้ก็ซอมซ่อมากจริง ๆ ไม่เหมือนที่พำนักของยอดฝีมือที่เร้นกายแต่อย่างใด

เช่นนั้นมันรอดพ้นจากสายฟ้าได้อย่างไรกัน? 

เพราะดวงอย่างนั้นหรือ?

หรือว่า...เรือนหลังนี้มีสมบัติวิเศษ?

หลี่อวิ๋นและเหล่าศิษย์ร่วมสำนักต่างก็สบตากัน

เห็นได้ชัดว่าความคิดของพวกเขาตรงกัน…

ไม่มีทางที่จะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เพราะในรัศมีสิบลี้โดยรอบล้วนถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง 

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ...ในเรือนหลังนี้ต้องมีของวิเศษอย่างแน่นอน!!!