ตอนที่ 7 มันสมองอสูรนกปีศาจ
กริชเพชรได้ยินเสียงของงูลายน้ำเงินบ่นพึมพำขณะมองดูเขา ด้วยแววตาที่ตะลึงสงสัยมันหันกลับไปมอง ซากนกที่โดนฟันกลายเป็สองส่วน
“อสูรชั้นต่ำอย่างเ้าเกือบมีโชควาสนาเลยนะ ถ้าเ้าสามารถกลืนกินบอลแก่นแท้อสูรระดับสามพันปี ของนายข้าเข้าไปได้
ตบะการฝึกฝนของเ้าในวันข้างหน้าคงจะเด่นล้ำ เทียบเท่ากับอสูรระดับเจ็ด อสูรนกปีศาจกระจ้อยร่อย ของดินแดนวารีธาตุน้ำแข็งทวีปหวงเหอ (ทวีปที่มีแหล่งน้ำสีทอง) คงจะมีชื่อเสียงระบือลือลั่น อาจได้เป็ถึงจอมทัพของดินแดนวารีธาตุน้ำแข็ง สุดแสนจะเสียดายเ้าซวยมาเจอข้า ภูตอสูรงูวารีน้ำจืดระดับสี่ ที่ถูกปลุกขึ้นมาจากการหลับใหล ด้วยบอลแก่นแท้ระดับสามพันปีของอสูรน้อยนายใหม่ของข้า นับว่าเป็คราวซวยของเ้า”
งูลายน้ำเงินมีหงอนม้วนตัว ตวัดหางรัดซากนกร้ายทั้งสองส่วน ดึงเข้ามาหาตัว แล้วซากนกร้ายก็หายวับไปกลับตา กริชเพชรยืนตะลึงกับเสียงที่ไพเราะเย็นะเืจับขั้วหัวใจ สัตว์ที่อยู่ตรงหน้า มันมีรูปร่างเป็งูเกล็ดลายสีน้ำเงินตัดแดง ส่องประกายวาววับน่าเกรงขาม หัวมีหงอนสีแดง เหมือนพญานาคีในพงศาวดารไทย
‘โอ๊ย! ..ซวยซับซวยซ้อนแท้ชีวิต หนีเสือปะจระเข้ หนีนกประหลาด มาเจองูขนาดใหญ่ ที่สามารถกลืนกินเราลงคอ ในคำเดียวได้อย่างสบาย..’
ชายหนุ่มเห็นรูปลักษณ์ของสัตว์ประหลาด รู้สึกหวาดหวั่นในใจ เขาแปลกใจไม่น้อย ว่าสิ่งที่งูประหลาดพูดออกมา เขาเข้าใจภาษามันหมดทั้งสิ้น เหมือนมันพูดภาษาไทยไม่มีผิดประโยคสุดท้ายของงูประหลาดทำให้กริชเพชรใจชื้นขึ้นมาอีกครั้ง
“อ้อๆ .แอ้ๆ ๆ อือๆ ๆ ..” (คุณเป็ใคร..ใครเป็นายน้อยของคุณ) กริชเพชรถามอย่างสงสัย เพราะในบริเวณที่ทั้งสองประจันหน้ากันอยู่นั้นมีเพียงกริชเพชร กับเขาสองคนกับซากนกอีกหนึ่งซาก ไม่ใช่สิกริชเพชร กับเธอเพราะเสียงที่เ้างูใหญ่กำลังพูดอยู่ มันเป็เสียงผู้หญิงชัดๆ แต่เสียงที่เขาพูดออกมากับไม่เป็ภาษา ชายหนุ่มแปลกใจเขาไม่สามารถส่งภาษาสื่อสาร กับงูประหลาดตัวเมียนั้นได้แต่ว่ากลับเข้าใจภาษาที่เธอพูดออกได้ชัดเจน
“นายน้อยรู้สึกท่านจะเป็คนช่างพูดเหมือนกันนะ คำรามเสียงอ้อแอ้ตลอดเวลาข้าจะดูแลช่วยท่านให้เจริญเติบโตโดยไว รู้สึกว่าบอลดวงจิตแก่นแท้ของท่าน จะมีประสิทธิภาพสูง อายุตะบะของมันน่าจะเกินสามพันปีขึ้นไป ช่างเป็วาสนาของข้าที่บอลดวงจิตแก่นแท้ของท่านเลือกทำสัญญาด้วย ข้าดีใจที่ได้อยู่ใต้อาณัติของท่าน ชีวิตของข้าคงจะได้ถูกปลดปล่อยไปเกิดในภพหน้าในเร็ววันนี้ นายน้อยเราไปกันเถอะข้าต้องหาที่ปลอดภัยสำหรับท่านข้าจะพาท่านไปเอง….”
ควับ!!
ฉับพลันงูั์ก็ใช้หางม้วนกริชเพชร เขาพยายามจะว่ายน้ำหนี แต่ว่างูมันรวดเร็ว จนชายหนุ่มไม่สามารถจะขยับตัวได้แม้แต่นิดเดียว หางเธอม้วนเขาขึ้นไปวางอยู่บนหัว แล้วพุ่งทะยานดำดิ่งสู่ลำธารสีคราม ลึกลงไปด้านล่างอีกชั่วอึดใจ ทั้งสองโผล่ขึ้นเหนือน้ำใต้บาดาล มันเป็ถ้ำแห่งหนึ่งมีผลึกสีน้ำเงินรอบบริเวณ ดูสะอาดสะอ้านบนเพดานถ้ำ มีอัญมณีสีขาวใสส่องประกาย ให้ความสว่างไปทั่วบริเวณ งูตัวเมียเธอเอาหางม้วนวางกริชเพชรไว้บนฝั่ง
วูบๆ ๆ!!
งูสาวก็กลายร่าง เป็หญิงสาวที่สวยงามผมยาวดำขลับ เหมือนนางแบบจีนหวังหยูหน้าเรียวสวยมาพร้อมกับหน้าอกไซส์สะบึมเร่าอารมณ์ แถมมีั์ตาที่ชวนมองมาก อวดสัดส่วนสุดเพอร์เฟคท์ จนทำให้หนุ่ม ๆ ที่ได้เห็นไม่อาจละสายตาหนีไปไหนได้
“*o*”
“อื้อฮือ! ..ใหญ่จัง..??? ..” เมื่อกริชเพชรเห็นเต็มตาทำให้เืกำเดาพุ่งกระฉูดจี๊ดๆ ออกมาจากจมูกแบบไม่รู้ตัว
ปรี๊ด! ปรี๊ด!
“โอ้แม่เ้า…!! ..อ๋อย..ปรือ~!! ..อ๊าสส์..เอ๊กซ์โคตรๆ!”
สันดานจอมกะล่อนของชายหนุ่มฟื้นขึ้นมาอย่างฉับพลัน หลายปีที่เงียบเหงาล่องลอยไปทั่วพิภพแห่งนี้ ไม่ค่อยได้เห็นอะไร ที่เจริญหูเจริญตาเป็เวลานานมากๆ หัวสมองกริชเพชร นึกถึงโคโยตี้งานมอเตอร์โชว์ขึ้นมาทันที น้ำลายไหลยืดๆ ไม่นึกไม่ฝันว่า เขามาอยู่โลกที่แสนอัปลักษณ์แห่งนี้ จะกลับมาเจอสิ่งบันเทิงใจ ตรงหน้าแบบคาดไม่ถึง ชายหนุ่มจ้องมองสาวงามสไตล์เอเชียหน้าอกไซส์ยุโรป ตะลึงงันตัวแข็งทื่อ ขาสั่นพั่บๆ เหตุใดงูสาวกลับกลายร่างเป็สตรี ที่เซ็กซี่เย้ายวนได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ
“ฮูกิ๊ว! ฮูกิ๊ว! ฮูกิ๊ว!”
หลายครั้งที่ชายหนุ่มอยากจะพูดกับเธอมากๆ แต่เขาได้แค่ส่งเสียงครางหวีดหวิว เหมือนเด็กทารก หรือจะเรียกว่าสัตว์ทารกมากกว่า กริชเพชรหลังจากที่ถูกวางบนพื้นหินนอนคว่ำข้างริมน้ำ ชายหนุ่มต้องสะดุ้งโหยง ะโตัวลอยไปด้านหลังอย่างใ หลังจากที่เหลือบตามองเห็นบางอย่างในน้ำ
เฮือก!!
‘เฮ่ย!! ..ตัวอะไรวะเนี่ย? .’ ”
เงาภาพที่เขาเห็นตรงหน้ามันคือสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง มีหน้าเหมือนหนู ขนเป็ริ้วบนหัว ตัวสีน้ำเงินเป็เกล็ดคล้ายปลา กลับมีหางเป็พู่เหมือนพวกกระรอก และที่น่าแปลกใจคือมันมีสี่ขาแข็งแรงเหมือนม้า
“โอ้พระเ้า..นี่มันเงาของเราหรือนี่ มันสัตว์ประหลาดชัดๆ ..ไม่~”
ชายหนุ่มตาเหลือกลานหันกลับมาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า นึกอยากจะถามเธอว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา
“คริๆ!!”
หญิงสาวหัวเราะคิกๆ กับปฏิกิริยาของอสูรน้อยสายพันธุ์วารีน้ำจืด ที่พบเห็นกันดาษดื่นในละแวกนี้
‘ฮืม!! .นายน้อยของเราเป็อสูรระดับต่ำสุด แต่กลับดวงจิตแท้ระดับสามพันปี นับว่าเป็อะไรที่น่าแปลกใจมากๆ แสดงว่ากายนิมิตของอสูรน้อยตนนี้ ที่ส่งไปบำเพ็ญตบะในดินแดนอันไกลโพ้น ต้องถืออุตสาหะความอดทนบำเพ็ญ หล่อหลอมดวงจิตจนเป็บอลแก่นแท้ ระดับสามพันปีขึ้น นับว่าสัตว์อสูรน้อยที่อยู่ตรงหน้า เป็ผู้มีภูมิหลังที่แสนจะอดทนมานะเป็นิสัยดั้งเดิม’
หญิงสาวคิดในใจ พร้อมก้าวขึ้นมาบนฝั่งกริชเพชรต้องตกตะลึงอีกครั้ง รูปกายเธอช่างงดงามผิวพรรณขาวเนียนสะอาด แม้ว่าดวงตาของเธอจะดูเฉียบคมคิ้วตั้งชันเป็คันศร หางตาเรียวยาวเหมือนสาวจีน ใส่ชุดเกราะอกสีน้ำเงินคราม กางเกงขาสามส่วนรัดรูป มีผ้าแพรลายลูกไม้บางๆ สีแดงสดปกคลุมเนื้อด้านในไว้พอรำไร ชวนปลุกเร้าอารมณ์ผู้พบเห็นยิ่งนักเหมือนกับเกล็ดงูของนาง
“นายน้อยข้าชื่อหนิงหนิง..สิ่งที่ข้าพูด..ท่านคงจะไม่เข้าใจอีกนาน ถ้าร่างกายของนายน้อย ไม่ได้ถูกพัฒนายกระดับ ให้มีความเจริญเติบโต การสื่อสารในระหว่างเราคงต้องยุ่งยากมากแน่ รวมถึงการพัฒนากายภาพของท่านคงจะค่อนข้างทำได้ช้า ข้าคงลำบากมากๆ ถ้าเป็เช่นนั้น เอาแบบนี้ละกันร่างของอสูรนกปีศาจ จะสามารถช่วยให้ท่าน เลื่อนขั้นสู่กายอสูรระดับหนึ่งง่ายขึ้น”
หญิงสาวพูดพร้อมกับจับถุงที่อยู่ข้างเอวของเธอขึ้น แล้วดึงซากของนกปีศาจที่เธอเก็บมาด้วย หนิงหนิงแบมือออกน้ำในมือของหญิงสาว ก็พ่นเป็มวลเกาะกลุ่มกันเป็มีด ที่โปร่งใสเหมือนกงจักรออกมาฟันชิ้นเนื้อ ของเ้าอสูรนกปีศาจ พร้อมกับกัดกินโคนปีกของมัน กลืนลงคอสดๆ
เฮือก!!
‘เฮ่ย!! ..กินสดๆ แบบนี้เลยหรอ..โอ๊ยสยอง..กึ๋ย!!’
“...”
กริชเพชรที่ยืนมองอยู่ท้องไส้ปั่นป่วนแทบอ้วกออกมา
“ฮืม!! ..อร่อยมากๆ พลังของมันสามารถชดเชยให้ข้า ไม่ต้องกินอาหารได้เป็เดือนเลยละ..หึๆ ..นายท่านกินหัวของนกปีศาจละกัน พลังตบะทั้งมวลที่สะสมตลอดหลายสิบปี รวมอยู่ที่มันสมองของมัน ท่านกินเข้าไปรับรองว่าร่างอสูรของท่าน ต้องพัฒนาขึ้นสู่ระดับที่หนึ่ง สามารถติดต่อสื่อสารกับข้าได้อย่างสบาย”
ฉึก!!
หญิงสาวพูดจบก็ใช้มีดกระแสน้ำของนาง ผ่าหัวของเ้านกประหลาดออก เอามือควักเข้าไปในหัวของมัน ยื่นส่งมันสมองสดๆ ให้กริชเพชร กลิ่นคาวฉุนเตะจมูกชายหนุ่ม
ควับ!!
เขาถอยกรูดะโหยองๆ ไปด้านหลังอย่างลืมตัว หันหลังขย่อนอ้วกแบบหมดไส้หมดพุง
อ้วกกก!!
‘โอ๊ย!!!! ..ตายแน่เรา..น่าสยดสยอง โคตรแหวะสุดๆ ..’
อ้วก~~!
แต่สิ่งที่มันไหลออกมาก็มีแต่เพียงน้ำ เพราะั้แ่เกิด ชายหนุ่มยังไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องจึงไม่มีสิ่งของติดออกมา นอกจากน้ำย่อยสีเขียวๆ ในกระเพาะเท่านั้น หญิงสาวหัวเราะคิกคักอย่างตลกขบขัน
“คริๆ ..นายน้อยท่านช่างเป็อสูรที่แปลกประหลาดมากๆ ข้าไม่เคยพบเคยเห็น ั้แ่ดำรงชีวิตเป็อสูรจนตายเป็ภูตอสูร ก็ยังไม่เคยเห็นสัตว์อสูร ที่รังเกียจอาหารสดๆ แบบนี้ มีแต่ว่าสัตว์อสูรทุกตัวที่ออกจากไข่มา จะกระหายด้วยสัญชาตญาณอยากกินของสด แต่นายน้อยกลับแปลกประหลาด สงสัยจิตสำนึกของท่าน บำเพ็ญตบะนานเกินไปจึงรังเกียจของคาว แล้วข้าจะทำอย่างไรดีละ คงไม่ต้องถึงกับปรุงอาหารสุกๆ ให้ท่านกินหรอกมั้ง..เฮ้ย”
หญิงสาวถอนใจอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พบเห็นกับปฏิกิริยาของนายน้อยที่ผูกสัญญาเป็นายบ่าวกันด้วยบอลดวงจิตแก่นแท้ของอสูรน้อยตรงหน้า จนเธอต้องเป็ทาสรับใช้ และคอยช่วยเหลือเขาในทุกด้านนายน้อยตัวนี้กลับมีท่าทีประหลาดกว่าอสูรตัวอื่น สงสัยว่าในอนาคตของเธอคงจะต้องยุ่งยากแน่ ในการปรนนิบัติรับใช้เขา
“แต่นายน้อยลองดูก่อนก็ได้เผื่อท่านลิ้มลองเข้าไปจะติดใจ สงสัยท่านเกิดมาใหม่จึงไม่เคยได้กินของคาว พวกเนื้อสดๆ ไม่แน่นะกินเข้าไป ท่านอาจจะติดใจ..มาเดี๋ยวข้าจะป้อน….”
หญิงสาวใช้มือที่กอบมันสมองสีเขียวอ่อน ของเ้านกอสูรปีศาจวางไว้อย่างเก่า แบบระมัดระวังกลัวมันหกแล้วค่อยๆ เดินหมายจะไปอุ้มกริชเพชรขึ้นมาป้อนอาหารให้กับเขา ชายหนุ่มอ้วกจนหมดไส้หมดพุง เพียงแค่เห็นหญิงสาว กำลังเดินเข้ามาจะอุ้มตนก็ะโหยองๆ หนีอย่างรวดเร็วตัวสั่นเทา
“ฮูกิ๊ว! ฮูกิ๊ว! ฮูกิ๊วๆ ๆ!”
(โอ๊ยคุณ..ผมกินไม่ได้หรอกของแบบนี้ ขืนให้ผมกินผมต้องอ้วกตายแน่ๆ)
……………………………………………………………………………….............................................................
3K
