สาวชาวนากลายเป็นหงส์ (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 5 การเปลี่ยนแปลง (2)

        เมื่อซย่าเสี่ยวฉานเห็นดังนั้น ในใจก็อดคาดเดาไปไม่ได้ ‘หรือว่าน้ำสีขาวจะเป็๞น้ำนมนิรันดร์ในตำนานจริงๆ’

        คิดมาถึงตรงนี้ ซย่าเสี่ยวฉานก็ตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้ หากเป็๲เช่นนั้น นางก็พัฒนาขึ้นแล้วจริงๆ ซย่าเสี่ยวฉานเป็๲หญิงชาวนา เพราะทำงานใช้แรงงานมาเป็๲เวลานาน ผิวย่อมไม่ขาวเนียนเป็๲ธรรมดา และการเปลี่ยนแปลงในวันนี้ก็เป็๲เ๱ื่๵๹น่ายินดีที่ไม่คาดฝันเสียจริงๆ แน่นอนว่าความงามไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือจากนี้ไป ร่างกายของตนคงจะแข็งแรงดีแล้วกระมัง

        ในโลกนี้ จะมีสิ่งใดเทียบสุขภาพได้อีก

        เมื่อซย่าเสี่ยวฉานอาบน้ำเสร็จ เดิมทียังอยากตักน้ำมาอาบอีกหนึ่งถัง แต่นางรู้ดี หากตักมาอีกจะต้องโดนด่าเป็๲แน่

        ดังนั้น เมื่ออาบเสร็จ นางจึงกลับไปที่ห้องของตนเองโดยไม่ส่งเสียง

        ในกล่องไม้ใต้เตียงของซย่าเสี่ยวฉานมีกระจกทองแดงเล็กๆ อยู่หนึ่งบาน

        ซย่าเสี่ยวฉานหยิบกระจกทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือบานนั้นออกมาส่อง เมื่อมองตนเองในกระจก แม้จะเห็นไม่ชัดมากนัก ทว่าซย่าเสี่ยวฉานก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

        มองดูแวบแรก เงาในกระจกเหมือนไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปสักเท่าไร แต่หากมองอย่างละเอียด ก็จะถูกดึงดูดด้วยดวงตาคู่นั้นของสตรีในกระจก

        นั่นเป็๞ดวงตาที่สะอาดและสดใสอยู่อีกฟากฝั่ง[1] ความงามสง่าอันแจ่มชัดปรากฏในกระจก

        เพียงแต่ว่า ถึงอย่างไรซย่าเสี่ยวฉานก็ไม่ใช่เด็กอายุสิบขวบจริงๆ ครู่ต่อมานางก็นำกระจกเล็กบานซึ่งเป็๲สมบัติเพียงชิ้นเดียวในบ้านเก็บลงไปอย่างเงียบเชียบ

        จนกระทั่งตอนที่เดินลงบันไดมา นางก็ตั้งใจเอาผมหน้าม้าลงมาปิดหน้าผากตนเอง และเอาเศษฝุ่นมากลั้นใจทาหน้าและมือของตนจนขะมุกขะมอม

        เมื่อนางลงมาและฝางซื่อได้เห็นใบหน้ามอมแมมของนาง แม้จะรู้สึกว่าซย่าเสี่ยวฉานมีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ฝางซื่อก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

        ในคืนนี้ ซย่าเสี่ยวฉานกินโจ๊กชามเล็กไปหนึ่งชาม กับข้าวคือหน่อไม้ป่าที่นางขุดกลับมา โรยเกลือลงไปเพียงเล็กน้อย รสชาติไม่ค่อยดีนัก ซย่าเสี่ยวฉานแอบนำมันเทศมาเผาในเตา ตั้งใจจะกินมันเทศรองท้องตอนนอน

        ทั้งคืนปราศจากคำพูดใด

        แต่วันต่อมา ข่าวบางอย่างกลับทำให้ซย่าเสี่ยวฉานตกตะลึง

        เพียงได้ยินฝางซื่อเอะอะมะเทิ่ง “อะไรนะ หลี่ฉงเหวินที่มาเยือนหมู่บ้านจะสู่ขอนางเสี่ยวฉานตัวดีอย่างนั้นหรือ ไม่ต้องให้สินเดิมก็ได้หรือ”

        ซย่าเสี่ยวฉานฟังคำพูดนี้แล้วก็ตะลึงงัน

        ซย่าเสี่ยวฉานคาดไม่ถึง หลี่ฉงเหวินผู้เลื่องชื่อในละแวกนี้ อดีตสามีเฉินซื่อเหม่ย[2]ของตนเองจะมาสู่ขอตอนนี้เลยหรือ

        ซย่าเสี่ยวฉานจำได้อย่างชัดเจน หลังจากที่หลี่ฉงเหวินเลือกแล้วเลือกอีกอยู่สองปีถึงมาสู่ขอตน

        ที่เลือกนาง คงเป็๲เพราะในตอนนั้นซย่าเสี่ยวฉานได้ช่วยให้คนในตระกูลมีชีวิตที่ดีได้แล้ว เขาถูกตาต้องใจความสามารถของนาง ราวกับแม่ไก่ทองคำที่ออกไข่ทองคำได้ก็มิปาน จึงได้เดินทางมาสู่ขอถึงที่นี่

        ในตอนแรก เมื่อรู้ข่าวว่าเขาจะมาสู่ขอ คงไม่ต้องบอกว่าตนดีใจมากเพียงใด เขาดูสุภาพเรียบร้อย มีการศึกษาและพร้อมด้วยมารยาท ท่วงท่ากิริยาทำให้หญิงชาวนาเช่นนางต้องแหงนมอง หากกล่าวตามจริงสักหน่อย คือระหว่างนางกับเขานั้น โดยแท้แล้วคนหนึ่งเป็๞ฟ้า คนหนึ่งเป็๞กรวด

        หลังจากได้ยินข่าวนี้ ใครๆ ก็รู้สึกว่านางโชคดี ต่างคิดว่านางคางคกตัวนี้ได้เกาะมงกุฎดอกไม้อย่างเขาแล้ว

        และหลังจากที่เขาเผยว่าไม่มีเงินพอสำหรับสินสอด เพราะซื้อเครื่องเขียนไปแล้ว ตนเองก็หัวอ่อนยอมนำทรัพย์สินส่วนตัวมาให้เขาใช้เป็๞สินสอด

        เดิมทีนึกว่าชายผู้นี้จะสงวนท่าที ที่ไหนได้ เขากลับรับทรัพย์สินที่นางมอบให้ไปใช้เป็๲สินสอดทันที

        ในเวลานี้ เนื่องด้วยมีสินสอดทองหมั้นเพียงพอ และหลี่ฉงเหวินได้ชื่อว่าเป็๞ซิ่วไฉ จึงทำให้คนตระกูลซย่าตอบตกลงเ๹ื่๪๫การสู่ขอนี้แทบจะทันที

        

        

        เชิงอรรถ

^ อยู่อีกฟากฝั่ง เป็นเนื้อหาในบทกวีชื่อ เจียนเจียซึ่งกล่าวถึงการคิดถึงคนรักที่อยู่ห่างไกล ในเนื้อเรื่องอาจหมายถึงคนแบบที่ซย่าเสี่ยวฉานอยากเป็นมาตลอดนั้นได้ปรากฏอยู่ในกระจกแล้ว^ เฉินซื่อเหม่ย ชื่อบุรุษท่านหนึ่งในสมัยจีนโบราณ เป็นตัวแทนของชายที่ทรยศต่อภรรยาของตนเอง