...พรุ่งนี้...หนี...ฟัง...นางกำนัล...
สี่คำนี้บ่งบอกให้ทำตามแผนของนางกำนัล คือ ตงเหม่ยลี่ ใช่หรือไม่ นางเป็ใครกันแน่ เหตุใดนางจึงคิดจะช่วยพาเราหนี?
หนึ่งชั่วยามผ่านไป เสียงเคาะพระทวารดังขึ้นอีกครั้ง
“หม่อมฉันตงเหม่ยลี่ นำฉลองพระองค์ใหม่ กับเครื่องสรงมาถวายเพคะ”
“เข้ามา”
.ตงเหม่ยลี่เปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในอ้อมแขนนางมีฉลองพระองค์สีขาวที่ดูจะเป็ทางการ เพราะมีความหนาหลายชั้น ตัวชุดที่พองบานเต็มอ้อมแขนจนเกือบบดบังใบหน้าของนาง...เหตุใดถึงเตรียมชุดใหญ่ ชุดทางการขนาดนั้นมาให้เชลย? คำถามมากมายผุดในพระทัยเ้า หญิงหนิงอัน... เดี๋ยวก็คงรู้กระมัง
.นอกจากตงเหม่ยลี่ ยังมีนางกำนัลอีกสองคนที่เดินตามเข้ามา ทยอยนำน้ำร้อนไปเทใส่จนเกือบเต็มถังในห้องสรง ตงเหม่ยลี่จึงออกคำสั่งให้นางกำนัลสองคนนั้นออกไป “พวกเ้าออกไปยืนรอด้านนอก ห้ามใครเข้ามา เ้าหญิงจะทรงสรงน้ำและเปลี่ยนฉลองพระองค์ เดี๋ยวข้าถวายงานเอง”
รอจนนางกำนัลสองคนนั้นออกจากห้องและปิดประตูแล้ว นางจึงเดินนำฉลองพระองค์ไปพาดไว้ที่ราวด้านหลังฉากใหญ่ที่กั้นระหว่างห้องใหญ่ที่เป็เสมือนห้องบรรทมกับห้องสรง ก่อนเดินกลับออกมาแล้วกราบทูล
“เชิญเสด็จสรงก่อนเพคะ” นางกราบทูลพร้อมผายมือไปทางห้องสรง ..
ทรงประทับนิ่ง ดวงเนตรงามสบตรงกับดวงตาของนางกำนัลที่มองตอบกลับมากึ่งอ้อนวอน กึ่งบังคับ อยู่ในที ทรงชั่งพระทัยเพียงชั่วครู่ ในที่สุดก็พยักพระพักตร์แล้วประทับยืน เดินนำนางเข้าห้องสรงไป
“หลังจากสรงเสร็จแล้ว หม่อมฉันจะนวดน้ำมันหอมถวายนะเพคะ”
“ทำไม..” สุรเสียงเบาตรัสถามพอให้ได้ยินเพียงสองคน..
“น้ำมันหอมจะช่วยให้ทรงผ่อนคลาย จะบรรทมหลับสบายมากขึ้นเพคะ” ในขณะที่ทูลตอบเสียงดัง ตงเหม่ยลี่กลับใช้นิ้วจุ่มน้ำในถังไม้ใหญ่สำหรับแช่พระองค์ แล้วเขียนลงบนกระจกบานใหญ่ที่เป็ฝ้าขาวเพราะปกคลุมด้วยไอน้ำจากความร้อนของน้ำในถังตัดกับอากาศที่ค่อนข้างเย็น ทำให้สามารถใช้เขียนตัวอักษรให้อ่านได้ชัดเจน
‘คนเหอหนาน’ เขียนแล้วเอานิ้วชี้ที่ตนเอง... แล้วเขียนต่อ..
‘เชื่อใจ’
‘กำแพงมีหู ประตูมีช่อง’ คราวนี้นางใช้นิ้วชี้ ชี้วนรอบ ๆ ห้อง แล้วยื่นหน้ามากระซิบข้างพระกรรณด้วยเสียงเบายิ่ง
“จะค่อยทูลแผนการตอนถวายนวดเพคะ” ..
ทรงพยักหน้า แล้วยิ้มบางเบาให้นาง ตรัสด้วยระดับเสียงปกติ
“งั้น ลำบากเ้าแล้วล่ะ ดีเหมือนกัน เ้าอยู่เป็เพื่อนคุยกับเราสักพัก เราอยากรู้จักเ้าชายเฟยหลงให้มากกว่านี้ ก่อนที่เราจะต้องไปเป็สนมของพระองค์”
“น้ำมันนี่..กลิ่นหอมดีนะ”
“เพคะ เป็น้ำมันบริสุทธิ์ที่กลั่นจากดอกไม้ป่าเพคะ จึงเป็เสมือนสมุนไพรธรรมชาติไปในตัว ให้กลิ่นหอมแล้วก็ช่วยให้เืลมไหลเวียนสะดวก ทำให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย จึงทำให้หลับสบายเพคะ เป็ตำรับเฉพาะของคนพื้นเมืองแถบนี้เพคะ...ลองหลับพระเนตรไประหว่างที่หม่อมฉันนวดก็ได้เพคะ จะได้ทรงผ่อนคลาย”
“อืม...ดีเหมือนกัน น้ำมันเ้าดีจริงๆ นี่หญิงเริ่มง่วงแล้ว”
ทรงตรัสด้วยสุรเสียงดังกว่าปกติ หากดวงเนตรกลมโตไม่ส่อแววง่วงเลยแม้แต่น้อย ตงเหม่ยลี่ใช้มือนวดท่อนพระกรและพระปฤษฎางค์ในท่าประทับบนเก้าอี้ เพื่อก้มทูลกระซิบข้างพระกรรณ ... เบายิ่งกว่าเบา...
ทรงพยักพระพักตร์เป็่ ๆ และหันกลับไปกระซิบถามคำถามบ้าง ก่อนจะพยักพระพักตร์รับทราบ สลับกับตรัสคุยกับนางกำนัลเสียงดังด้วยเื่สัพเพเหระ...
“ทำไมเ้าต้องใช้ผ้าปิดใบหน้าเ้าไว้ด้วยล่ะ เหม่ยลี่”
“ใบหน้าหม่อมฉันมีแผลเป็อัปลักษณ์เพคะ หากเปิดใบหน้าเกรงว่าผู้คนจะรังเกียจ และหัวเราะเยาะ หม่อมฉันเลยปิดไว้ตลอดเวลาเพคะ”
“เ้าได้ข่าวเสี่ยวหลิง นางกำนัลคนสนิทของหญิงบ้างหรือไม่”
“หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ หม่อมฉันไม่ได้พำนักอยู่ในป้อม ปกติป้อมเป่าฮู่ไม่มีผู้หญิงทำงานเพคะ นายทหารที่ต้องรับผิดชอบถวายการต้อนรับขบวนเสด็จจากเหอหนานเห็นหม่อมฉันเคยทำงานในวังหลวงมาก่อน จึงจ้างให้หม่อมฉันมาถวายงานกับพระองค์เป็การชั่วคราวเท่านั้นเพคะ” ... คำกราบทูลธรรมดา ไร้อารมณ์ตรงข้ามกับดวงตาโศกที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อล้น เ้าหญิงหนิงอันทรงขมวดพระขนงมองด้วยความสงสัย นางจึงก้มทูลกระซิบอีกครั้ง...
“เสี่ยวหลิง...นางสนองพระโอษฐ์ของพระองค์ และทหารองครักษ์ในขบวนเสด็จ..เอ่อ..ถูกเ้าชายเฟยหลงวางยาพิษในงานเลื้ยง สิ้นชีพกันหมดแล้วเพคะ”
ดวงเนตรคู่งามเบิกโพลงด้วยความใอย่างยิ่ง พร้อม ๆ กับน้ำพระเนตรเอ่อล้น ไหลอาบพระปรางค์ ทรงใช้พระกรปิดพระโอษฐ์หยุดเสียงสะอื้น พระกรอีกข้างกำแน่นจนเห็นเส้นเืชัดเจนบนพระฉวีขาวใส ตงเหม่ยลี่เอื้อมมือไปจับพระกรแล้วบีบแน่น ทรงเงยพระพักตร์สบกับสายตาที่น้ำตาเอ่อท่วมไม่ต่างกัน ตงเหม่ยลี่พยักหน้าให้กำลังใจ เ้าหญิงทรงรับความรู้สึกนั้นเอาไว้ แล้วสูดลมหายพระทัยลึก เงยหน้าให้น้ำพระเนตรไหลย้อนกลับไป เรียกความเข้มแข็งของพระองค์กลับคืนมา กระซิบเบา ๆ
“ถ้าเ้าช่วยเราหนี ตัวเ้าจะต้องโดนอาญาเ้าชาย เราปล่อยให้เ้ารับกรรมแทนเราไม่ได้หรอกเหม่ยลี่”
“ทรงอย่าเป็กังวลกับหม่อมฉันเลยเพคะ พี่ชายของหม่อมฉันเป็หนึ่งในทหารที่ถูกวางยาพิษตาย หม่อมฉันจะต้องช่วยพระองค์ให้หนีไปจากที่นี่ให้ได้ หม่อมฉันยินดีทำเพื่อแก้แค้นให้พี่ชายของหม่อมฉัน และตอบแทนพระคุณของท่านอ๋องเวยหลงที่ทรงเคยช่วยเหลือครอบครัวของหม่อมฉันเพคะ” ประโยคสุดท้ายทำให้ทรงหันพระพักตร์กลับมามองด้วยความสงสัย
“ทรงเคยช่วยครอบครัวหม่อมฉันจากหมีป่าไว้ตอนเสด็จออกล่าสัตว์เพคะ พ่อหม่อมฉันเป็พรานป่า พลาดท่าโดนหมีป่าทำร้ายจนเสียชีวิต ทรงช่วยแม่ พี่ชาย แล้วก็หม่อมฉันเอาไว้ก่อนที่จะเป็เหยื่อของเ้าหมีนั่น แล้วยังทรงประทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เป็ทุนให้แม่พาหม่อมฉันกลับบ้านมา แม่หม่อมฉันเป็คนต้าซื่อโดยกำเนิดเพคะ แต่แต่งงานแล้วก็ไปอยู่กับพ่อที่เหอหนาน และยังทรงรับพี่ชายของหม่อมไปรับราชการเป็ทหารที่เหอหนานด้วย เพราะลำพังแม่คงเลี้ยงเราสองคนไม่ไหว เอาแค่นี้ก่อนนะเพคะ ตอนนี้หม่อมฉันคงต้องไปก่อนที่ทหารด้านหน้าจะเริ่มสงสัย...อย่าลืมนะเพคะ..พรุ่งนี้หลังเสวยพระกระยาหารเที่ยง ทรงรอสัญญาณจากหม่อมฉันนะเพคะ”
จากนั้นนางก็พูดขึ้นด้วยเสียงดังปกติ..
“ดึกแล้ว เชิญเสด็จบรรทมเถิดเพคะ น้ำมันนี่น่าจะทำให้พระองค์หลับสนิทและสบายจนถึงเช้าเพคะ”
“ขอบใจมาก” ทรงตรัสคำขอบใจสั้นๆ แต่ลึกซึ้งด้วยความหมายตอบแทนน้ำใจที่ไม่ใช่แค่การนวดถวาย หากแต่ทรงสื่อความหมายผ่านดวงเนตร ตงเหม่ยลี่พยักหน้ารับ ยิ้มตอบอย่างเข้าใจ ..
“หม่อมฉันทูลลาเพคะ”
1K
