ความลับ อันเป็นนิรันดร์

ระหว่างเดินไป พวกข้าก็ได้เจอ อาณาจักร มายา เป็นจุดที่รวบรวมกลุ่มนักเวทย์มากมายเเละพวกข้าก็เหนื่อยเต็มทนเเถมไม่มีอะไรกินเเล้วด้วยเลย จะเข้าไปที่อาณาจักร มายา
ณ อาณาจักร "องค์หญิงครับ องค์หญิงครับ"เสียงของ บ่าวใช้ เรียก "มีอะไร ยามาสุ" องค์หญิงก็ได้ถาม บ่าวใช้ "ท่านเลิกใช้เวทย์เเห่งความมืดเถอะครับ" บ่าวใช้ ได้บอกกับองค์หญิงที่กำลังร่ายเวทย์เเห่งความมืดอยู่
"ถ้าเจ้าไม่ให้ข้าฝึกเวทย์เเห่งความมืดเเล้วเจ้าจะให้ข้าฝึกเวทย์อะไรละ" องค์หญิงได้ ดุบ่าวใช้ไปหนึ่งที
"องค์หญิงครับ องค์หญิงครับ" บ่าวใช้ที่กำลังวิ่งมา ตะโกนหาองค์หญิงอย่างเสียงดัง องค์หญิงก็ได้พูดไปว่า "มีอะไรกัน ตะโกนสะข้าไม่มีสมาธิร่ายเวทย์ต่อเลย" หญิงได้พูด
"มีคนบุกเข้ามาในอาณาจักรนี้ครับ" บ่าวใช้พูด "อะไรนะ ใครหน้าไหนกันบังอาจบุกเข้ามาที่นี้โดยผ่านมานป้องกัน5ชั้นได้" องค์หญิงเริ่มเกิดอาการโมโห เพราะตั้งเเต่อยู่มา ไม่มีใครทะลุผ่าน มานป้องกัน ได้มาก่อน
"เห้อ ใครที่พยายามร่ายเวทย์ความมืดระดับกลางอยู่" เสียงของชายคนนึงได้พูดออกมา
"อย่าพูดดังสิ เดียวทหารก็มาบหรอก" เสียงของชายอีกคนพูด "ปัง" เสียงประตูถูกพังออก
"ออเจ้านี้เองที่พยายตามจัามใช้เวทย์ความมืดระดับกลาง ข้าไม่นึกเลยว่าอาณาจักรนี้จะมีคนใช้เวทย์ความมืดเเค่คนเดียว" ชายคนนั้นพูดออกมาพร้อมทำหน้าเฉยๆ
"เจ้าต้องการอะไรทำไหมถึงรู้ได้ว่าข้าใช้เวทย์ความมืดได้คนเดียว" องค์หญิงพูด "ก็มานารอบๆตัวเจ้า มันมีเเต่สีดำนี้ แสดงว่าเจ้าใช้ได้เเค่เวทย์เดียว เป็นตัวที่ประหลาดที่สุด ในตระกูลนี้สินะ" ชายคนนั้นพูดเเล้วยิ้มออกมา "เจ้าต้องการอะไรถึงบุกมาที่อาณาจักรนี้กัน"
องค์หญิงถาม จุดประสงค์ เพราะ นางรู้ว่านางสู้ไม่ได้ "ข้าต้องการอะไรนะหรอ เจ้า ก็ รู้อยู่ เเล้ว นี้" ชายคนนั้นได้พูด
"อะไรต้องการเงินหรออยากได้เท่าไรก็บอกมาเเล้วรีบๆจากไปด้วย" องค์หญิงพูดแบบเหมือนขอทานเข้ามาใน ห้องตนเอง
"ผิดเเล้ว ข้าไม่ได้ต้องการเงิน ข้าต้องการให้เจ้ามาเป็นพวกของข้าตั้งหาก" ชายคนนั้นพูด
"เเล้วทำไหมต้องเป็นข้าเท่านั้นละ"องค์หญิงพูดด้วยความสงสัยเพราะ ข้าใช้เวทย์แห่งความมืดหรอ
"เพราะข้าตามหาจอมเวทย์แห่งความมืดมานานเเล้วไงละ" ชายคนนั้นพูด
"ก็ได้ ถ้าเจ้ายังดื้อรั้นขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะอะไร ข้าไม่อยากให้มันเกิด สงคราม" องค์หญิงได้ตอบตกลงเพราะอยู่ที่นี้ก็แทบไม่มีไรให้ทำด้วยซ้ำไป
"ก่อนอื่นเจ้าออกมาจาก มุมมืดหน่อยเถอะ ข้ามองไม่เห็นหน้าเจ้า" ชายคนนั้นพูดเพราะก่อนจะรวมเดินทางต้องเห็นหน้ากันก่อน เเล้ว องค์หญิงคนนั้นก็ได้ ย่างเท้า ออกมา
นางช่างสวยอะไรเยียงนี้ ผิวขาวอมชมพู ตาสีฟ้าครามดุจดังท้องทะเล ผมสีดำ เสมือนเวทย์ของเจ้า
เเล้วองค์หญิงก็บอกให้ชายคนนั้น เปิดผ้าคลุม เเล้วบอกชื่อให้รู้หน่อย "ก็ได้
อะไรกัน ตาสีเเดงดุจดังสายเลือด ผมสีน้ำตาลปลายแดง หุ้นพอดี
เดียวนะเขาเเบกโรงศพทำไหมกัน "ข้ามีนามว่า คุโร คามิ ที่ข้าเเบกโรงศพนะหรอ เจ้าไม่ต้องรู้หรอก"
อะไรกันเขารู้ความคิดของข้าได้ไงกัน ช่างเถอะ "เเล้วอีกคนละ" เดียวนะ ตาสีเขียวดุจดังธรรมชาติ ผมสีฟ้า เปรียบเสมือนท้องฟ้า ผิวออกน้ำผึ้งผสมขาว "ข้ามีนามว่า เจนา วาซัส ถึงตาเจ้าเเนะนำตัวบ้าง "ข้ามีนามว่า มิคา ยามา"
ตอนนี้ ก็ รู้ ชื่อ กัน เเล้ว ก็พานางออกจากอาณาจักร เเต่ก่อนออก ไม่ลืมเป็นเเน่เเท้ ไปแอบขโมย อาหารมาเเล้ว เพราะเงินตราที่นี้คนละเเบบกัน ดีเเล้วละที่ไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นถ้ามีอาณาจักรนี้คงได้หายไปจากแผนที่เป็นเเน่
เเล้วระหว่างทางพวกข้าก็สอนเวทย์ต่างๆให้ด้วย เพราะอาณาจักร มายา เข้าใจผิดว่าคนเราจะสามารถใช้เวทย์ได้เเค่อย่างเดียว เเต่ความเป็นจริง ทุกคน ใช้ เวทย์ ได้ ทุก เวทย์ ยกเว้น เวทย์แห่งความมืด เเต่เวทย์ที่แสดงออกมาจากลูกเเก้วมันคือเวทย์ที่ถนัดเเละจะใช้ได้ดีกว่าเวทย์อื่นๆ
อื่นๆ เราเลยต้องฝึกซ้อมให้กับจอมเวทย์ประจำกลุ่มของพวกเราสะหน่อย พาไปลงดัน เเต่ส่วนมากเเค่หาเงิน เพราะดันอะมอนตายหมดเพียงเพราะ คุโร ใช้เวทย์เเห่งความตายร่ายใส่ดันนั้นๆ
"เจ้ามันปีศาจหรือ ยังไงกัน คุโร" ทุกคนถามเป็นเสียงเดียวกัน "ป่าว ข้าเเค่เก่งเกินไปเอง"คุโร บอกกับพวกพ้อง
ดันนี้คุโรเลิกร่ายเเล้ว เเล้วให้ ยามา ต่อสู้เอง จนผ่านไปครึ่งปี ทุกคนเก่งกันหมด เเต่ที่เจนาไม่สู้ไม่ใช่อะไรเลย เขาเป็นพ่อครัวประจำกลุ่ม เวทย์เเลัทักษะต่อสู้มีมากมายเเต่ เจนา
"เห้อ คุโร เมื่อไรเจ้าจะเลิกเรียกข้าว่า เจนา สักที ข้าชื่อ วาซัส ไม่ใช่ เจนา เจนาอะนามสกุลข้า" โทษที พอดี มันติดเเล้ว งั้น มาตั้งชื่อ ให้เเต่ละคนไหมละ เริ่มจากข้า ข้าตั้งให้ วาซัส ว่า เจนา เจนาตั้งให้ข้าว่า คามิ ส่วน ข้าก็ตกลงกับ เจนาว่า ยามา ชื่อ ชิสุ เเล้วการดำเนิน การเดินทางทุกคนจะต้องเรียกเเค่ชื่อนี้เท่านั้น
ไม่ใช่อย่างนั้น เจนา เอาเเต่ทำอาหาร เเล้วก็เเบ่งหน้าที่กันเสร็จสิ้น เดินทางไปที่อาณาจักร กันต่อเลย
[หันมาทางคุโร ก่อนได้ ชิสุ มาเป็นพวก]
อะ.... อะไรกัน ความรู้สึกนี้มัน เวทย์ที่หายสาบสูญ เวทย์ความมืด ระดับกลาง ไม่น่าเชื่อว่า ยังมีคนที่ใช้เวทย์นี้ได้อยู่ นอกจากข้า ต้องไปดูสะหน่อยแล้ว ว่า คนนั้นเขาคือใครกันเเน่
เดียวนะ ความรู้สึก นี่ มาจาก อาณาจักร มายา นี้ งั้นคงต้องเข้าไปสะแล้ว แต่กฎของที่นี่ ใครที่ไม่ใช่ จอมเวทย์ ไม่สามารถ เข้าได้นี่น่า งั้นมีทางเดียว "เจนา มาข้างๆ ข้า" "ข้าบอกเข้าไปหลายครั้งแล้วนะ คุโร ว่าอย่าเรียกข้าว่า เจนา มันทำให้เหมือน ผู้หญิง เลิกเรียก นามสกุล แล้วาเรียกชื่อข้าเถอะ ขอร้อง" "ไม่อะ ชื่อ เจนา น่ารักดีออก" "มันน่ารักแล้วไง แต่ข้าเป็นผู้ชายนะเ...ว้ย" ไม่ทันไร คุโรก็พาเจนา พุ่งผ่านมานป้องกัน ทั้ง 5 ชั้นไปได้อย่างปลอดภัย
แต่ก็เกิดผลข้างเคียง ทำให้ มานาหมาย ไปถึง 10%เลย แล้วก็ตามนั้นละ
คุยกับคนอ่านถ้าผมทำอะไรผิดตรงไหน บอกได้ ผมรับฟัง ผมพึ่งเเต่งนิยาย สิ่งที่คุณ เเนะนำ อาจทำให้ งานพัฒนาได้มาก ไม่ก็น้อยครับขอบคุณมากๆ ที่อ่านจนถึง บทที่ 3

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 ผู้ที่มีเวทย์ที่หายสาบสูญ

นิยายแนะนำ

ความลับ อันเป็นนิรันดร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 ผู้ที่มีเวทย์ที่หายสาบสูญ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้