นิยายแห่งรักแท้เื่ สุดท้ายที่รัก เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๑๐
“กานต์จะพูดแล้วใช่ไหม? ว่าทำไมชื่อพี่ จึงไปเหมือนกับชื่อตัวละครที่อยู่ในบทละครที่กานต์เขียนได้” อินทรพูดเสียงดังฟังชัด
แต่คำพูดพี่อิน เรียกสติกานต์กลับมาเขาคิดในเสี้ยววินาทีนั้นเอง และถามกลับไปทันที “พี่อิน. พี่อินอยากให้กานต์อธิบายเื่ไหนบ้างล่ะครับ”
กานต์เริ่มคิดได้ว่า.. หลายครั้งที่ผ่านมาเขากังวลว่าอินทรจะรู้เื่ไปเสียทั้งหมดทุกเื่ แต่อินทรก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายอย่างที่เขารู้ และคราวนี้ .. อินทรก็อาจจะไม่ได้รู้เื่ทั้งหมดก็ได้
ซึ่งแปลว่า กานต์อาจจะตอบพี่อิน เท่าที่พี่อินได้ยินมา แค่นั้น.. ก็ได้
“ก็ละครที่กานต์กำลังเขียนบทละครอยู่นั่น.. ชื่อ.. ทาสรัก.. ทาสใจ.. ใช่ไหม?”
กานต์พยักหน้ารับ ในใจเริ่มปะติดปะต่อข้อมูล กานต์อาจจะไม่ต้องบอกความจริงทั้งหมดก็ได้ ขอแค่ได้รู้ว่า.. อินทรรู้อะไรมาบ้าง และอยากรู้อะไรบ้าง?
“แล้วชื่อตัวละครเอกในเื่ชื่อ .. อินทร.. ใช่ไหม”
ทั้งกานต์และกรก็พยักหน้ารับทั้งคู่
“แล้วอินทรในเื่นั่น ก็เหมือนกับพี่ ทั้งชื่อทั้งรูปร่างและหน้าตา.. ใช่ไหม?”
คราวนี้ กรพยักหน้ารับคนเดียว
แต่กานต์ยังรอว่าอินทรจะพูดอะไรอีก
อินทรกลับเงียบ!! ไม่พูดอะไรอีก
“มีอะไรอีกไหมครับพี่อิน” กานต์ถาม
“ไม่มี!!”
ในใจกานต์โล่งไปหน่อยนึง จึงเลือกถามออกไปแบบใจดีสู้เสือ “แล้วพี่อินจะให้กานต์อธิบายเื่อะไรครับ”
“ก็เื่ที่.. ทำไมชื่อพี่จึงไปเหมือนกับชื่อตัวละครที่กานต์เขียน”
“แค่นั้นเหรอครับ” กานต์ถามซ้ำ
“ใช่!!”
กรยิ้ม “แค่นั้นเอง”
“ไม่ใช่แค่นั้นนะกร” อินทรหันไปตำหนิกร แล้วกลับมาคุยกับกานต์ต่อ “กานต์ นี่เป็เื่ที่เสียมารยาทมาก ถ้ากานต์จะเอาชื่อพี่ไปใช้ กานต์ต้องบอกพี่ก่อน ไม่ใช่ให้พี่ไปรู้จากคนอื่นแบบนี้”
กรถอนหายใจเสียงดังมาก
จนทั้งสองหันไปมอง
“ขอโทษครับ” กรตอบเสียงดังฟังชัดและยิ้มจนตาหยี พลอยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่..ผ่อนคลายลง
“งั้น.. กานต์ขอ.. ขออนุญาตพี่อินนะครับ” กานต์เรียบเรียงประโยคที่เขาจะไม่โกหกชายคนรักอย่างดีที่สุด
อินทรยิ้มออก “คราวหน้าคราวหลัง ถ้ามีอะไร กานต์ต้องบอกพี่เองนะ อย่าให้พี่ไปรู้จากคนอื่นแบบนี้”
“ครับพี่”
อินทรเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่แล้ว..สายตาเค้าก็เลยไปเห็นอะไรบางอย่างที่ประตูรั้วบ้าน “ดูเหมือนเรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาอีกแล้ว”
ทุกคนมองตามสายตาอินทรไป
อ้อยิ้มแหยๆ อยู่นอกหน้าต่าง พลางโบกมือให้เปิดประตูให้
“ผมไปช่วยชีวิตมันก่อนนะครับ” แล้วกรก็วิ่งไปเปิดประตูให้เพื่อนรัก
...
“ทำไมตะกี๊ดูเครียดจัง” อ้อถามกรเมื่อทั้งสองเข้าไปอยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว
“ก็พี่อินน่ะสิ ไปงานแถลงข่าวละครกะพี่กานต์ แล้วดันไปให้นักข่าวถ่ายภาพ จนเป็เื่ เป็ข่าวในโลกโซเชี่ยล พี่อินเลยมาซักเอาความจริงกะพวกเรา” กรเล่าให้เพื่อนฟัง
“แล้วเป็ไง ความแตกมั้ย?”
“ยัง!!”
และกรก็เล่าต่อไปว่า.. พี่กานต์ของเขาหาทางออกยังไง
...
“โชคดีนะเนียะ ถ้าเป็เรานะ คงหลุดปากบอกไปหมดเลย”
กรมองหน้าเพื่อน
“พูดเล่นนนนน” อ้ออ้อน “คืนนี้นอนด้วยนะ”
“แล้วไอ้ที่ทำอยู่เนียะ ไม่ได้นอนเหรอ” กรแซวเพื่อน ก็ทั้งสองนอนคุยกันอยู่บนเตียง และมีหมอนข้างกั้นตรงกลางระหว่างกรกับอ้อ กรไม่ลืมที่จะทำให้อ้อเคยชิน
“เอาหมอนข้างออกไม่ได้เหรอ.. ไม่เห็นหน้านายอะ”
“ม่ายยยย” พูดจบ กรเลื่อนหมอนข้างลงมาหน่อย พอให้อ้อมองเห็นหน้าเขา “แค่นี้พอละ เห็นมากไปเดี๋ยวจืดหมด”
“อะไรจืด”
“ทุกอย่างแหละ นอน นอน นอน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนเช้านะเว่ย” แล้วกรก็กอดหมอนข้างหลับตาใส่อ้อ
อ้อได้แต่มองเพื่อนรัก ที่กลายเป็คนที่เขารักและเก็บไว้ในใจอย่างชื่นชม หมอนข้างราวกับเป็เส้นที่ขีดกั้นไม่ให้ความสัมพันธ์มันก้ำเกินไปกว่านี้ อ้อเข้าใจดี และพยายามที่จะยอมรับข้อแม้ที่กรสร้างขึ้น อ้อบอกตัวเองว่า.. ยังงี้ยังดีกว่า ถ้าเวลานอนจะไม่ได้เห็นหน้ากันเลย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จนกานต์สะดุ้ง ปกติเวลามืดค่ำแบบนี้ไม่มีใครโทรมาหาเขาอยู่แล้ว กานต์หยิบโทรศัพท์มาดูรายชื่อที่หน้าจอก่อนจะติดสินใจว่าจะรับสายหรือไม่?
ชื่อ ..นิด.. เด่นชัดที่หน้าจอ
กานต์รับสายทันที “ว่าไงจ๊ะดาลิ้งงงง มีอะไรให้ช่วยหรือจ้ะ”
“เสียงแบบนี้แสดงว่าอารมณ์ดี” นิดตอบมา
“ครับผม”
“แสดงว่ายังไม่เห็นข่าวในทีวีตอนนี้ล่ะสิ”
“ข่าวอะไร” กานต์เสียงเครียดขึ้นมาทันที
“พี่อินของเธอดังใหญ่แล้ว ออกข่าวไปทุกช่องเลย”
กานต์รีบทบทวนทุกอย่างในหัวอย่างรวดเร็ว ่หัวค่ำพี่อินเห็นข่าวนิดหน่อยก็เคลียร์ไปแล้ว ในห้องนอนอินทรไม่มีโทรทัศน์ พี่อินใช้มือถือไม่เป็ พี่อินไม่น่าเห็นข่าวพวกนี้
กานต์สบายใจไปเปราะหนึ่ง จึงรีบถามเพื่อนรักไปว่า “ข่าวว่าไงมั่งอะนิด”
“ส่วนใหญ่ก็ชมว่าหล่อดี บุคลิกดี เสียงพูดน่าฟัง เหมาะที่จะเล่นละคร น่าจะเป็พระเอก อะไรประมาณนี้แหละ เธอลองหาข่าวดูนะ แล้วจะให้ช่วยอะไรก็บอกมา” นิดยังคงมีไมตรีจิตที่ดีให้กานต์เสมอ
“ขอบใจมากนิด ถ้ามีอะไรจะรีบโทรไปนะ ขอเราดูข่าวก่อน”
“จ้ะ อ้อ.. แล้วพี่อินเค้าไม่อะไรเลยเหรอ”
“ตอนนี้ยังไม่เป็ไร ส่วนเื่ที่เป็ข่าวเมื่อหัวค่ำน่ะ เพิ่งเคลียร์กันจบไป” กานต์บอกเพื่อนตรงๆ “ไม่คิดว่าเค้าจะเล่นข่าวต่อ จนเป็ข่าวใหญ่แบบที่เธอบอกพี่อินไม่ดูโทรทัศน์ ไม่เล่นมือถือ น่าจะไม่เห็นข่าวนี้” กานต์บอกตามความจริง
“นิดว่าเธอหาจังหวะดีดี บอกพี่เขาไปเถอะ จะได้ไม่ต้องมากังวลแบบนี้อีก”
“เรากลัว เราไม่กล้าอะนิด”
“ถ้าเธอไม่บอก แล้วเค้าไปรู้จากคนอื่น จะยิ่งแย่นะ พี่อินอาจจะไปจากเธอล่ะ”
จากคำพูดนิด กานต์เข้าใจดี แต่เื่วันนี้ พี่อินยังเอาเื่ขนาดนี้แล้ว.. ถ้าเื่ที่ใหญ่กว่านี้ล่ะ แต่.. “แล้ว.. ถ้าบอกไป แล้วเค้าไปจากเราล่ะนิด เราจะทำยังไง”
“ยังไงวันนึงพี่อินก็ต้องรู้อยู่ดีนะกานต์” นิดบอกความจริง “เธอควรจะเลือกว่า.. จะให้เค้ารู้จากปากเธอ หรือรู้จากคนอื่น”
กานต์ถอนหายใจ
“ถ้าเป็นิดนะ นิดจะบอกเอง แล้วถ้าเค้าจะไป นิดจะทำทุกอย่างเพื่อให้เค้าอยู่กับนิด”
“ขอเวลาให้กานต์เข้มแข็งกว่านี้อีกหน่อยนะนิด แล้วกานต์จะทำ รับรองกานต์จะขอคำแนะนำจากนิดแน่ๆ”
“นิดจะรอวันนั้นนะจ๊ะ”
....
นิดวางสายไปนานแล้ว
แต่กานต์ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ในสมองเขาคิดไปต่างๆนานา สารพัดที่เกี่ยวกับอินทร แต่ไม่มีเื่ไหนที่ทำให้กานต์สบายใจขึ้นบ้างเลย
จิตใจกานต์บอบช้ำจากรักครั้งก่อนเหลือเกิน กานต์เ็ป..ร้าวราน.. จนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่เพราะเขาต้องดูแลน้องชาย กานต์จึงไม่ฆ่าตัวตายตามชายคนรักไป
เมื่อต้องอยู่เพื่อน้อง กานต์จึงใช้ชีวิตทั้งหมดของเขา.. เพื่อน้องเพียงอย่างเดียว กานต์ไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาในหัวใจตนอีกเลย ไม่ว่าคนเ่าั้จะพยายามแค่ไหนก็ตาม
จนกานต์มาพบกับอินทร... กานต์รักอินทรั้แ่ตอนไหน เขาเองก็ตอบไม่ได้แต่พอรู้ตัวอีกทีก็.. รักไปแล้ว.. รักจนหมดหัวใจเสียด้วย
แล้วพี่อินก็ดีกับกานต์เหลือเกิน แต่พี่อินเพิ่งเข้ามารักษาหัวใจให้กานต์ได้แป๊บเดียวเอง หัวใจกานต์จึงไม่เข้มแข็งพอที่จะรับความสูญเสียที่อาจจะเกิดขึ้นอีกครั้งได้
ความที่กานต์เป็นักเขียน ทำให้เขาจินตนาการไปต่างๆนานา เช่น.. ถ้าบอกความจริงไปแล้วพี่อินหายไปจากโลกนี้ล่ะ กานต์จะอยู่ยังไง หรือ..ถ้าบอกความจริงไป แล้วพี่อินไปตามหาวดี โดยไม่สนใจกานต์อีกเลย หรือ.. หรือ... หรือ....
หลากหลายความคิดประดังเข้ามาในสมองของกานต์ แต่ไม่มีความคิดไหนให้กำลังใจกานต์เลย กานต์จึงไม่เข้มแข็งพอที่จะบอกทุกอย่างกับพี่อินตามที่นิดแนะนำ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่กรกับอ้อไปโรงเรียนแล้ว กานต์ก็เก็บกวาดบ้านตามปกติ อินทรกำลังจะไปหาตาคำกับยายเล็ก ก็มีรถหรูขับมาอย่างเร็ว และจอดที่หน้าบ้านกานต์แบบทันที จนเสียงเบรคดังลั่นทุกคนจึงต้องหันไปดู
เมื่อเห็นคนขับเปิดประตูออกมายืนข้างๆ รถ กานต์ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
วรวุธนั่นเอง.. อินทรจำได้ทันที โดยไม่ต้องบอกกานต์ อินทรเดินไปเปิดประตูบ้านให้วรวุธแล้วทักทายวรวุธ จากนั้นอินทรก็เดินนำวรวุธเข้ามาในบ้าน
กานต์เห็นแต่เลือกที่จะไม่พูดอะไร
“วันนั้นผมมัวแต่ดูแลน้องกานต์ เลยลืมมองไปว่าพี่อินมีหน้าตาที่หล่อเหลาขนาดนี้ ขอโทษพี่อินด้วยนะครับ” วรวุธเปิดการสนทนาที่ชวนให้กานต์คิดมากอีกแล้ว
“ไม่เป็ไรครับ” อินทรตอบอย่างสุภาพ
“คือ.. ตอนนี้.. ผมอยากชวนพี่อินมาเล่นละครโทรทัศน์น่ะครับ” วรวุธสุภาพมาก
“ไม่ได้!!” กานต์ขัดขึ้นทันที
“น้องกานต์” วรวุธเรียกอย่างนุ่มนวล “ไม่ใช่แค่พี่นะ ที่เห็นว่าพี่อินเหมาะกับบทนี้ ทางผู้ใหญ่ในช่องเค้าโทรสายตรงบอกพี่เลยนะ พี่ถึงรีบขับรถมาหาน้องกานต์กับพี่อิน พี่ยังไม่ได้ไปบริษัทเลยนะ ไม่รู้ว่าที่นั่นเป็อย่างไรบ้าง” เสียงวรวุธจริงจังจนกานต์พูดต่อไม่ออก
ยิ่งมีคำว่า ..ผู้ใหญ่ในช่องสั่งมา.. กานต์ก็ต้องคิดอีกครั้ง ว่าจะปฏิเสธอย่างไรดี
“พี่ก็ลำบากใจนะน้องกานต์ แต่.. เป็คำสั่งมาจากบอร์ดบริหารโดยตรงเลย”
“แล้วป๊อกปิติ ที่มาออกข่าวไปแล้วล่ะ”
“เบื้องบนเค้าบอกจะหาละครให้เล่นเป็การปลอบใจเป็พระเอกละครยาวหลังข่าวด้วย แต่ละครเราเป็แค่ละครสั้น่พิเศษ ป๊อกคงจะดีใจมากกว่า เพราะเป็ละครยาวที่อยู่่พรามทาม ป๊อกคงไม่อะไรมากหรอก เขาพูดมาอย่างนั้น”
“หมายความว่า เราต้องทำตามอย่างนั้นหรือครับ” กานต์ถามอย่างเหลืออด
“ครับ” วรวุธตอบสั้นอย่างหนักใจ
คำตอบวรวุธทำให้กานต์รู้ว่า วรวุธไม่ได้โกหก แต่เป็คำสั่งมาจริงๆ กานต์มองหน้าพี่อินของเขา และถามเชิงปรึกษา “ทำไงดีล่ะพี่อิน”
อินทรเองก็หนักใจอยู่ไม่น้อย “แต่.. ผมเล่นละครไม่เป็”
“พี่อินไม่ต้องห่วงครับ เรามีทีมครูสอนการแสดงให้ รับรองว่าพี่อินแสดงได้แน่ๆ”
อินทรหันไปสบตากานต์
กานต์สบตาอินทร .. เขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี .. เมื่ออับจนหนทาง กานต์จึงก้มหน้าหลบสายตาอินทร
อินทรเข้าใจความรู้สึกกานต์ จึงตอบวรวุธไป “คุณวุธครับ ผมเล่นละครไม่เป็ และผมไม่อยากเล่นครับ ผมไม่อยากเป็นักแสดง และผมก็จะไม่แสดง”
วรวุธงง!!
เขาแปลกใจกับคำพูดอินทร เพราะในยุคนี้สมัยนี้ใครๆก็อยากเป็ดารากันจนตัวสั่น ยิ่งเริ่มต้นด้วยบทพระเอกด้วยแล้ว ยิ่งเป็ที่้าของทุกคน “พี่อินไม่ลองคิดใหม่เหรอครับ นักแสดงเป็อาชีพที่ดีนะครับ มีงานทำที่ไม่หนักมาก มีเงินใช้มากมาย มีชื่อเสียง มีแฟนคลับ”
“ไม่ครับ!!” อินทรขัดขึ้นทันที “ผมไม่ได้้าสิ่งที่คุณวุธพูดถึงเลย นั่นไม่ใช่เป้าหมายในชีวิตผมครับ ผมพูดชัดเจนนะครับคุณวรวุธ”
“เอ่อ... ครับ” วรวุธจำใจต้องยอมรับ
“ให้ป๊อกแสดงตามเดินแหละดีแล้ว” กานต์บอกวรวุธ
“คงต้องเป็อย่างนั้นล่ะครับน้องกานต์ พี่ต้องโทรบอกผู้ใหญ่ก่อน” แล้ววรวุธก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และโทรหา ‘ผู้ใหญ่’ ของเขา เพื่อรายงานผลการเจรจาต่อหน้ากานต์และอินทร
ทั้งกานต์และอินทรก็ฟังการสนทนาอยู่ด้วย
วรวุธแจ้งไปตามที่อินทรบอกทุกคำ แล้วก็เงียบ เขาฟังจากปลายสาย เหมือนทางโน้นจะพูดอะไรที่ไม่น่าฟังสักเท่าไหร่ สีหน้าวรวุธจึงดูอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“ครับ ครับ ขอบคุณมากครับ” วรวุธวางสายไป สักครู่ ก็หันมามองหน้ากานต์กับอินทรอย่างอึดอัด “เค้าให้บอกพี่อินว่า ยินดีจ่ายให้แสนบาทถ้าพี่อินยอมแสดง”
อินทรไม่ทราบอย่างแน่ชัดว่า.. ตัวเลขจำนวนเงินที่วรวุธพูดมานั้นมากน้อยเพียงไร แต่เขาพอจะเดาได้ว่าคงมากมายอยู่เหมือนกัน
แต่กานต์ไม่มีสีหน้ายินดีกับเม็ดเงินก้อนนั้นเลย
เมื่ออินทรเห็นสีหน้ากานต์แบบนั้น เขาจึงตอบไปว่า “คำตอบผมเหมือนเดิมครับคุณวุธ” และหันมามองหน้ากานต์ ยิ้มเบาๆ ที่มุมปากให้กานต์
กานต์ยิ้มตอบ
“ถ้างั้นละครเื่นี้อาจจะไม่ได้ผลิตนะน้องกานต์” วรวุธพูดช้า.. ชัด!!
กานต์ช็อค!!
อินทรเดินไปกอดปลอบกานต์ ก่อนที่วรวุธจะคิดหรือจะทำอะไรได้ อินทรกระซิบที่ข้างหูกานต์ “ถ้ากานต์อยากให้พี่เล่น พี่ก็จะเล่นนะครับ”
กานต์ได้แต่สั่นศีรษะในอ้อมแขนอินทรเป็คำตอบ
แค่นั้น อินทรก็ยิ้มออก
อ้อมกอดอินทรทำให้กานต์คิดอะไรได้บางอย่าง
...
เมื่อผละจากอ้อมแขนของพี่อิน กานต์ก็ถามวรวุธเพื่อหาทางออก “คุณวุธครับ ลิขสิทธ์นิยายเื่นี้ อยู่กับคุณวุธหรืออยู่กับสถานีครับ”
“ลิขสิทธิ์อยู่กับพี่ พี่เป็คนเช่าชื้อลิขสิทธิ์เองเพราะพี่อยากทำงานกับน้องกานต์ น้องกานต์ถามทำไมเหรอ”
“งั้นคุณวุธก็เอาไปเสนอช่องอื่นก็ได้นี่ครับ ในเมื่อช่องนี้เขาไม่เอาแล้ว”
วรวุธยิ้มออก “ความคิดน้องกานต์ดีครับ”
“คุณวุธรีบติดต่อเลยนะครับ”
“ครับ ครับ น้องกานต์”
กานต์มองหน้าวรวุธ ราวจะบอกว่า .. ก็รีบไปติดต่อสิ ..
วรวุธเองก็รู้สึกได้ “เอ่อ.. งั้น.. น้องกานต์ทำงานบทของน้องกานต์ต่อไปนะครับ พี่จะไปลองเจรจากับอีกสถานีดูได้เื่อย่างไร พี่จะรีบบอกมา”
“ครับพี่ ขอบคุณพี่มากครับ” กานต์ตอบตรง
วรวุธยิ้มให้กานต์อีกที่ แล้วก็รีบร้อนออกจากบ้าน และขับรถออกไป
...
เมื่อวรวุธออกไปแล้ว กานต์ก็ถามอินทร “พี่อินไม่อยากแสดงละครจริงๆเหรอครับ”
อินทรยิ้มให้กานต์ แล้วจึงตอบว่า “พี่ตอบไม่ได้หรอกว่าอยากหรือไม่อยากเพราะพี่ไม่รู้อะไรที่เกี่ยวกับละครเลย”
“แต่พี่ก็บอกว่าพี่จะทำ ถ้ากานต์อยากให้พี่ทำ”
“ก็.. ถ้า.. กานต์อยากให้พี่แสดง พี่ก็จะลองแสดงดู”
กานต์ยิ้ม “ขอบคุณพี่อินมากนะครับ ที่ไว้ใจกานต์”
“เราอยู่ด้วยกัน ก็ต้องเชื่อใจกัน ไว้ใจกันสิครับ”
กานต์ยิ้มเขิน แต่เดินเข้าไปเพื่อจะกอดอินทร
อินทรกลับถอยห่าง
“ขอกอดหน่อยสิครับพี่อิน”
“ไม่ดีกว่าครับ เมื่อเช้าพี่กอดกานต์ไว้จนอิ่มแล้ว” แล้วอินทรก็เดินหลบหน้ากานต์ไป
กานต์มองตาม แล้วก็เผลอยิ้มออกมา อินทรทำให้มีความสุขได้ทุก่เวลาจริงๆ
..
แล้ว.. ถ้าวรวุธเจรจาไม่สำเร็จ.. ถ้าไม่ได้ทำละครเื่นี้..ก็ต้องหางานเขียนบทเื่ใหม่อีกแล้วสิ .. กานต์คิด .. ค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านนี้ .. กานต์จัดการเพียงคนเดียว .. ส่วนค่าเทอมและค่าสารพัดของกร .. กานต์ใช้เงินจากค่าเช่าบ้านหลังใหญ่ที่มีนบุรี .. ซึ่งถ้ากรใช้จ่ายน้อยลง .. เงินที่เหลือกานต์ก็จะเก็บเป็เงินสะสมให้กร
กานต์คิดถึงงานใหม่ที่จะเข้าในอนาคต เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข กานต์โพสข้อความหางานเขียนบทเื่ใหม่ลงในกลุ่มคนเขียนบทด้วยกันและกลุ่มทีมสร้างงานละคร
ทันทีที่เขาโพสเสร็จ!!
“กานต์!!” เสียงอินทรร้องเรียกกานต์ดังออกมาจากในห้องนอนของเขา
กานต์ใกับน้ำเสียงแบบนี้
ก็.. เขาไม่เคยได้ยินอินทรใช้น้ำเสียงแบบนี้เลย กานตรีบวิ่งเข้าไปหาอินทรที่ห้อง พอเปิดประตูห้องเข้าไป กานต์เห็นอินทรนอนอยู่บนเตียงด้วยความจ็บปวด
ที่สำคัญ..
กานต์เห็นรูปร่างของอินทร เริ่มจางลง .. !!
จบตอน ๑๐
2K
![ทะลุมิติไปทำฟาร์มกับหมอหญิงตัวน้อย [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577226_38281423.webp)
