เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ยูนิค่อยๆลืมตาตื่นแล้วจึงเอื้อมมือเพื่อปิดเสียงจากนาฬิกานั้น ไม่นานนักเ้าลัคกี้ สุนัขสีทองหน้าตาบ้องแบ๊วตัวใหญ่ก็ได้กระโจนขึ้นมาบนที่นอนของยูนิ พร้อมกับทักทายในตอนเช้าด้วยการเข้ามาเลียคลอเคลียชุดใหญ่ จนยูนิต้องยกมือขึ้นมากัน พลางผลักเ้าลัคกี้ออกไป ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปียกไปด้วยน้ำลายของมันไปมากกว่านี้ แต่ก็อดที่จะกอดและลูบมันด้วยความเอ็นดูไม่ได้ ลัคกี้เป็เหมือนน้องเหมือนเพื่อนสนิทคนเดียวที่ยูนิมี เวลาที่ยูนิรู้สึกเศร้าใจก็ได้เ้าลัคกี้คอยอยู่ข้างๆ เสมอ เธอคิดเสมอว่าถ้าไม่ได้มีเ้าลัคกี้มาอยู่กับเธอ เธออาจจะกลายเป็บ้าไปแล้วก็ได้ พอคิดมาถึงตรงนี้ ภาพเหตุการณ์ในตอนเช้ามืดของวันเปิดเรียนวันแรกก็ผุดขึ้นมาในหัวของยูนิ
ในวันนั้นเป็วันที่ยูนิสะดุ้งตื่นขึ้นมา อาจเป็เพราะความกังวลเกี่ยวกับเื่การไปโรงเรียนในภาคเรียนใหม่จึงทำให้ยูนิหลับไม่ค่อยสนิทนัก เมื่อเธอหยิบนาฬิกาขึ้นมาดูก็พบว่าเธอตื่นขึ้นมาก่อนเวลาที่จะต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนนานทีเดียว ยูนิจึงพยายามที่จะนอนต่อ แต่ถึงแม้จะพยายามเพื่อให้หลับอยู่ครู่ใหญ่ๆ เธอก็ไม่สามารถที่จะหลับต่อได้เลยกลับรู้สึกตื่นเต็มตามากขึ้นเรื่อยๆเสียด้วยซ้ำ แถมความคิดฟุ้งซ่านกังวลเกี่ยวกับการไปโรงเรียนยังผุดขึ้นมาไม่หยุด จนยูนิเริ่มรู้สึกแย่และรำคาญตัวเอง จะมามัวกังวลใจกับเื่ที่ยังไม่เกิดขึ้นคงไม่มีประโยชน์ ปีนี้เธอขึ้นม.ปลายแล้ว ไม่แน่ว่าบางอย่างอาจจะเปลี่ยนไปเธออาจจะได้เจอเพื่อนใหม่ก็ได้ใครจะรู้ ยูนิพยายามที่จะคิดในทางที่ดี เธอเหลือบไปเห็นเ้าลัคกี้กำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนที่นอนนุ่มนิ่มของมันที่มุมห้อง ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเตียงของยูนิมากนัก ยูนิเดินเข้าไปย่อตัวลงนั่งข้างๆ เ้าลัคกี้และเริ่มลูบตัวมันอย่างเอ็นดู เ้าลัคกี้ค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างสะลึมสะลือ เมื่อมันเห็นว่าผู้ที่มาอยู่ข้างๆ มันตอนนี้คือยูนิมันจึงค่อยๆ กระดิกหาง พร้อมกับเหยียดตัวในขณะที่นอนอยู่อย่างเกียจคร้าน “ไงลัคกี้ วันนี้อยากไปเดินเล่นนอกบ้านด้วยกันไหม” ทันทีที่สิ้นเสียงพูดชวนของยูนิ เ้าลัคกี้ที่นอนี้เีอยู่เมื่อสักครู่กลับดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หางส่ายโบกไปมาไม่หยุด พร้อมกับเลียยูนิอย่างตื่นเต้น เ้าลัคกี้ชอบการไปเดินเล่นนอกบ้านมากมันมักจะตื่นเต้นดีใจทุกครั้งที่รู้ว่าจะได้ไปเล่นข้างนอก เพราะในเวลาปกติมันจะอยู่เพียงแต่ในบริเวณบ้านเท่านั้น ซึ่งถึงแม้บ้านของยูนิจะมีพื้นที่ค่อนข้างกว้างเพียงพอที่จะให้วิ่งเล่นแต่การไปเดินนอกบ้านของลัคกี้คงเปรียบเทียบได้กับการที่เด็กได้ออกไปเที่ยวสวนสนุก มันจึงทำท่าดีใจอย่างมาก
ยูนิจูงเ้าลัคกี้ออกมาจากบ้าน อันที่จริงแล้วดูจากลักษณะยูนิดูจะเป็ฝ่ายถูกจูงเสียมากกว่า เ้าหมาตัวใหญ่ที่กำลังตื่นเต้นเดินอย่างรวดเร็วพลางแวะดมตามพุ่มไม้ ดอกไม้ข้างทาง ยูนิที่คอยพยายามเดินตามให้ทันเพียงอย่างเดียวก็ยากเต็มทีแล้ว แต่เธอก็รู้สึกดีที่ได้ออกมาเดินเล่น นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้ออกมาสูดอากาศยามเช้าตรู่ขนาดนี้ อากาศสดชื่น ต้นไม้ดอกไม้บนถนนเส้นนี้ก็สวยงาม แถมเช้าขนาดนี้ไม่มีผู้คนพลุกพล่านเวลานี้เหมือนเธอได้เป็เ้าของถนนนี้แต่เพียงผู้เดียว แต่ในขณะที่ยูนิกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอยู่นั้น จู่ๆ ก็ถูกสายจูงของเ้าลัคกี้กระชากอย่างแรงจนล้มลง เธอใมากแล้วก็ทันได้เห็นเ้าลัคกี้กำลังวิ่งตามตัวอะไรบางอย่างไปอย่างรวดเร็ว ยูนิะโเรียกมันอยู่หลายครั้ง แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งเตลิดไกลออกไปเรื่อยๆ ยูนิกังวลมากว่าถ้ามันวิ่งแบบนั้นอาจจะถูกรถยนต์ที่ผ่านไปมาวิ่งชนได้ เธอจึงรีบพยายามเพื่อที่จะตามมันไปก่อนจะเกิดเื่ไม่ดีขึ้น แต่ก่อนที่ยูนิจะยืนขึ้นเธอก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาจากด้านหลัง วิ่งแซงเธอขึ้นไป ผู้ชายคนนั้นวิ่งเร็วมาก แต่เดี๋ยวก่อน นั่นเขากำลังวิ่งตามลัคกี้ไปหรอ? ทำไมต้องตามลัคกี้ด้วย? หรือว่าเขาจะไปทำร้ายลัคกี้!! นั่นคือสิ่งที่ยูนิสรุปจากภาพที่เห็น ณ ขณะนั้น เธอไม่รอช้า ถึงแม้จะเจ็บอยู่บ้างตอนที่ล้มเเต่ตอนนี้เธอก็พร้อมจะสู้ตายเพื่อไปช่วยลัคกี้ “อย่าบังอาจแตะต้องลัคกี้เชียวนะ” ยูนิคิดในใจระหว่างที่วิ่งตามไปสุดกำลัง ตอนนี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็ใครถ้ามาทำร้ายลัคกี้ยูนิก็คิดว่าพร้อมที่จะสู้ตาย แต่เธอก็ต้องประหลาดใจกับภาพที่ได้เห็นเมื่อตามไปทัน ผู้ชายคนนั้นกำลังถือสายจูงเ้าลัคกี้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากะโดดเห่าบางอย่างที่อยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง เธอโล่งใจมากที่เขาไม่ได้เป็คนใจร้ายอย่างที่เธอคิด ผู้ชายคนนั้นเป็ผู้ชายตัวใหญ่ที่ค่อนข้างสูง ถ้าเทียบกับยูนิที่มีส่วนสูง 168ซ.ม. ต้องเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับเขาคนนี้ ก็น่าจะสูงประมาณ 180 ซ.ม.ได้ เขาส่งยิ้มให้ยูนิพร้อมกับส่งสายจูงของเ้าลัคกี้ที่พึ่งสงบลงแล้วคืนให้ยูนิ ซึ่งยูนิก็รู้สึกขอบคุณเป็อย่างมาก เพราะถ้าไม่ได้ผู้ชายคนนี้ช่วยวิ่งไล่ตามจับเ้าลัคกี้ที่วิ่งเตลิดจนเกิดเื่ไม่ดียูนิคงจะรู้สึกเสียใจสุดๆ ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดว่าขอเดินไปส่งที่บ้านจะดูแปลกๆ แต่ว่ายูนิก็ไม่ได้รู้สึกถึงเจตนาไม่ดีเลย แถมยังคิดเล่นๆ ว่าถ้าได้เจอกันอีกก็คงจะดี ใครจะไปคิดว่าการแค่คิดเล่นๆ จะกลายเป็เื่จริงขึ้นมาได้ ยูนิประหลาดใจเป็อย่างมากเมื่อได้พบว่าผู้ชายตัวโตที่เธอได้เจอเมื่อเช้าวันนั้นจะเป็เพื่อนร่วมห้องในชั้นเรียนใหม่ของเธอ ยูนิจึงคอยเฝ้าดูเขาอยู่บ่อยครั้ง เขามีชื่อว่าราฟ ถึงแม้ว่าจะเป็นักเรียนใหม่ที่มาเรียนที่นี่เป็ปีแรกราฟกลับเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นแทบทุกคนได้เป็อย่างดี จนบางทียูนิที่แอบเฝ้ามองอยู่ยังรู้สึกอิจฉานิดๆ เพราะทั้งที่ตัวเองเป็นักเรียนเก่าแต่กลับเข้ากับใครไม่ได้สักคน ยูนิจึงมักจะแอบสังเกตราฟกับเพื่อนๆ ว่าพวกเขาทำยังไงถึงได้เป็ที่นิยมของเพื่อนๆนัก เธอคิดอยู่หลายครั้งว่าจะลองทำตามดูบ้างแต่พอจะเริ่มเข้าหาคนอื่นจริงๆ กลับไม่มีความกล้าเอาเสียเลย ยูนิมักเห็นภาพตัวเองถูกเพื่อนๆ ลุกหนีอยู่เสมอทุกครั้งก่อนที่จะเริ่มเข้าไปคุยกับใคร และจบลงที่สุดท้ายเธอก็นั่งทุกข์ใจอยู่กับการเตรียมใจที่พังทลายลงอย่างไม่เป็ท่า การเข้าหาคนอื่นสำหรับยูนินั้นช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน ถ้าเธอกล้าหาญได้สักครึ่งหนึ่งของราฟก็คงจะดี ยูนิหันไปมองกล่องของขวัญเล็กๆ ใบหนึ่งบนโต๊ะในห้องของเธอพร้อมกับเผลอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
วันนี้เป็วันศุกร์ ซึ่งมีคาบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของอาจารย์โยฮัน นักเรียนทุกคนจะต้องย้ายจากห้องเรียนประจำไปยังห้องวิทยาศาตร์ที่อยู่ชั้นที่1 ของอาคารเรียน ยูนิกำลังคิดในใจว่าจะหาจังหวะมอบกล่องของขวัญที่เตรียมมาให้ราฟเมื่อไหร่ดี โชคดีที่เมื่อวานนี้คุณน้าพาไปที่ห้างสรรพสินค้า ยูนิจึงได้มีโอกาสซื้อของขวัญชิ้นนี้มาซึ่งเธอใช้เวลาเลือกอยู่นานมาก ถึงเธอจะเป็ผู้ชายแต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะซื้ออะไรเพื่อให้ผู้ชายดี จนสุดท้ายหลังจากเลือกอยู่หลายชั่วโมงเธอก็ได้สะดุดตากับของชิ้นหนึ่ง หวังว่าเขาคนนั้นคงจะชอบ ยูนิคิดในใจนี่ก็เพื่อแสดงความขอบคุณเื่ที่เขาช่วยเธอเมื่อวานนี้จากกลุ่มของสตีฟ พูดถึงสามคนนั้นวันนี้ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะพร้อมใจกันหยุดเรียนแต่นั่นก็เป็เื่ที่ดีสำหรับเธอ พลางคิดในใจว่าถ้าหยุดได้ตลอดไปเลยก็คงจะดี ยูนิคิดในขณะที่กำลังเดินเปลี่ยนห้องตามหลังกลุ่มเพื่อนๆคนอื่น พลางสายตาก็แอบมองราฟที่กำลังพูดคุยหยอกล้อกับกลุ่มเพื่อนๆ ผู้ชายอย่างสนุกสนาน แว่บหนึ่งราฟก็หันมาสบสายตากับเธอ ยูนิรีบหลบตาและก้มหน้าลงแบบไม่ได้ตั้งใจอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่มาถึงห้องวิทยาศาตร์ทุกคนต่างนั่งประจำที่ ตามด้วยเสียงพูดคุยหยอกล้อกันจอแจของนักเรียนในห้อง จากนั้นไม่นานอาจารย์โยฮันก็เดินเข้ามา เสียงจอเเจเมื่อสักครู่ก็สงบลงทันที “เอาหละนักเรียน ก่อนจะเริ่มเรียนในวันนี้ครูอยากจะให้พวกเธอจับกลุ่มกันก่อนเพื่อทำงานกลุ่มในวิชาของครู แล้วก็กลุ่มนี้จะเป็กลุ่มประจำที่ใช้สำหรับทำการทดลองในวิชาของครูด้วย 1กลุ่มมีได้4คน ใครจับกลุ่มกันได้แล้วก็ให้มาหยิบกระดาษเขียนชื่อสมาชิกที่ครูนะ เอ้าเริ่มเลยให้เวลา10นาที” หลังจากอาจารย์โยฮันพูดจบก็เกิดเสียงจอแจขึ้นทั่วห้องอีกครั้ง นักเรียนหลายคนย้ายที่ไปรวมกลุ่มกันทันที ราวกับจัดกลุ่มกันเสร็จั้แ่ยังไม่ได้เริ่มเรียน ส่วนทางด้านของยูนินั้นกลับนั่งตัวแข็งทื่อ และแล้วหนึ่งในสิ่งที่ยูนิทุกข์ใจก็เกิดขึ้น “การจับกลุ่ม” ยูนิไม่เคยถูกชวนเข้ากลุ่มก่อนเลย เธอจะกลายเป็เศษที่เหลือทุกครั้งหลังจากที่ทุกคนจัดกลุ่มกันครบหมดแล้ว และจบลงที่สุดท้ายอาจารย์จะเป็คนที่บังคับให้กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งรับเธอเข้าไป มันเป็ความรู้สึกที่ทั้งอับอายและเ็ป เหมือนเป็การถูกตอกย้ำอีกครั้งว่าตัวตนของเธอเป็ที่ไม่้าของเพื่อนๆ มากเพียงใด ยูนิก้มหน้าไม่กล้าแม้แต่จะมองเพราะกลัวที่จะต้องรู้ว่าตอนนี้รอบข้างมีกลุ่มที่จับกลุ่มกันครบไปกี่กลุ่มแล้ว เธอแทบอยากจะกลายเป็ควันแล้วลอยหายไปตอนนี้เลยเสียด้วยซ้ำ “ยูนิ” มีใครบางคนเรียกชื่อของเธอ แต่เธอก็กลัวเกินไปที่จะเงยหน้าขึ้น “ยูนิ อยากมาเข้ากลุ่มกับพวกเราไหม” ทันทีที่ยูนิได้ยินดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง เธอแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เธอพึ่งจะได้ยิน ยูนิค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าใครกันที่เป็คนทำลายฝันร้ายของเธอ คนที่เธอเห็นในตอนนี้ไม่ใช่ใครอื่นเลย เขาคือราฟนั่นเอง ยูนิแหงนหน้าดูราฟที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ แสงไฟในห้องเรียนที่ฉายอยู่เื้ัของราฟในตอนนี้ทำให้ราฟในสายตาของยูนิแล้วเขาดูเหมือนกับเป็เทพบุตรเลย…
2K
