บทที่ 1 เพราะคุณไม่คู่ควรกับฉัน
ณ เมืองเจียงเฉิง คฤหาสน์ตระกูลจิ้น
ในห้องนอนชั้นสาม เฉียวอันอันถูกสาวใช้หลายคนปรนนิบัติพาออกจากห้องอาบน้ำ
"คุณจิ้นกำลังจะมา คุณเฉียวรอสักครู่นะคะ"
เมื่อสาวใช้กระซิบกันเสร็จ ก็เดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงเฉียวอันอันไว้ตามลำพัง เธอนั่งอยู่ขอบเตียงอย่างกระวนกระวาย นิ้วเรียวเล็กกำแน่น
วันนี้เป็ ‘คืนเข้าหอ’ ของเธอ
เพื่อช่วยเหลือตระกูลเฉียวให้รอดพ้นจากวิกฤตทางการเงิน หญิงสาวจำต้องขายตัวเองพร้อมสัญญาหนึ่งฉบับ!
เธอถูกขายให้กับคุณชายใหญ่ตระกูลจิ้นในราคา ‘สามสิบล้าน!’
เฉียวอันอันไม่เคยเจอคุณชายใหญ่ตระกูลจิ้นมาก่อน ได้ยินมาว่าเขาทั้งดื้อรั้น ไร้กฎเกณฑ์ มองผู้หญิงเป็เหมือนเสื้อผ้า...
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เฉียวอันอันก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
ทุกย่างก้าวทั้งหนักแน่นและหนักหน่วง ราวกับเหยียบย่ำหัวใจของเธอ
“เฮอะ... สามสิบล้าน ซื้อของราคาแค่นี้มาจากคุณเฉียว ฉันว่าตระกูลจิ้นขาดทุนแล้ว?”
ลมหายใจเยือกเย็นพัดผ่านมา ทันทีที่เขาเอ่ยปาก ร่างของเฉียวอันอันก็ตึงเครียดทันที
ทุกคำพูดของชายคนนั้นที่หลุดออกมา ทำให้ร่างกายของหญิงสาวเย็นวาบลงไปอีก
เฉียวอันอันขมวดคิ้วและเงยหน้ามอง เมื่อเห็นเขาคนนั้นเดินเข้ามา ราวกับว่าเธอถูกฟ้าผ่า ฉับพลัน ใบหน้าพลันซีดเผือด
“ลู่จิ่นเฉิน?” เธอแทบไม่เชื่อสายตา
เมื่อเห็นชายตรงหน้า เฉียวอันอันก็โต้ตอบอย่างเชื่องช้า พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณ… คุณคือจิ้นเฉินใช่ไหม?”
มีข่าวลือน่ากลัวมากมายเกี่ยวกับคุณชายใหญ่ตระกูลจิ้น แต่เขากลับเป็แฟนเก่าของเธอ ลู่จิ้นเฉินอย่างนั้นเหรอ?
ลู่จิ้นเฉินสวมชุดสูทสีดำตัดเย็บด้วยมือจากอิตาลี ใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความโหดร้าย ผมสั้นปัดเรียบ ั์ตาของเขาจ้องทะลุร่างของเธอ ราวกับจะเปลืองผ้าทีละชิ้นจนหมดสิ้น
วินาทีต่อมา ไหล่ของเธอถูกคว้าไว้ ร่างกายของหญิงสาวถูกยกขึ้นอย่างรุนแรง
“ไม่อย่างนั้น เธอคิดว่าใครจะยอมเสียเงินซื้อเธอไปเป็เมียน้อยกันล่ะ?” ชายหนุ่มตรงหน้ารูปร่างสูง แววตาเต็มไปด้วยความเ็า
น้ำเสียงเ็าของชายคนนั้น ทำให้ใบหน้าของเฉียวอันอันซีดเผือด
ใช่แล้ว… จิ่นเฉิน จิ้นเฉิน ทำไมเธอไม่คิดถึงความเชื่อมโยงระหว่างสองชื่อนี้มาก่อนนะ?
“ทำไม เสียใจแล้วเหรอ?” เขาเอื้อมมือบีบคางของเฉียวอันอัน บังคับให้เธอสบตากับั์ตาสีดำสนิทและเ็าของเขา “ถึงจะเสียใจ แต่มันก็สายไปแล้ว! เฉียวอันอัน เธอติดหนี้ฉัน ถึงเวลาชดใช้คืนอย่างสาสมแล้ว!”
สี่ปีก่อน เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงเฉิง และในงานปฐมนิเทศ เขาได้รู้จักกับเฉียวอันอัน คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียวแห่งเจียงเฉิง
เวลานั้น เพราะการตายของแม่ ทำให้เขาโกรธแค้นพ่อเป็อย่างมาก กระทั่งการใช้นามสกุลเดียวกันก็ทนไม่ได้
ดังนั้น เขาจึงใช้ชื่อนามแฝงว่าลู่จิ้นเฉินเพื่อคบหากับเฉียวอันอัน
ครั้งหนึ่งเธอเคยถามเกี่ยวกับครอบครัวของเขา ทว่าเขากลับพูดปัด ๆ ว่าพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตแล้ว และเขาอยู่คนเดียว
ทว่าเฉียวอันอันไม่ได้รังเกียจเขา กลับให้กำลังใจเขา ไม่อยากให้เขารู้สึกด้อยค่าเพราะเื่ฐานะ
ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่า เธอคือรักแท้ในชีวิตของเขา จนถึงขนาดวางแผนขอแต่งงานอย่างรอบคอบ เพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาต่อเธอ แต่ในวันนั้น เธอกลับบอกเขาว่าอยากเลิกกัน!
เขาไปหาเธอที่ตระกูลเฉียว แต่กลับถูกคนรับใช้เหยียดหยาม กระทั่งเขายืนตากฝนทั้งคืน เขาก็ไม่ได้รับความสงสารจากเธอแม้แต่น้อย เธอเพียงพูดว่า “เพราะคุณไม่คู่ควรกับฉัน”
แม้แต่ตอนนี้ จิ้นเฉินยังจดจำท่าทางรังเกียจของเฉียวอันอันได้อย่างชัดเจน ‘ฉันเป็คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว จะไปสนใจคนธรรมดาแบบคุณได้ยังไง?’
ความทรงจำเลวร้ายที่ถูกปิดผนึกไว้ทำให้ร่างกายเขาเย็นะเื
จิ้นเฉินหรี่ตาลง สายตารังเกียจเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง “เฉียวอันอัน เมื่อก่อนเธอคิดว่าตัวเองเป็คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว คงสูงส่งมากใช่ไหม? แต่ตอนนี้เธอเป็แค่สัตว์เลี้ยงของฉัน ฉันอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าเธอจะเหลืออะไรให้ภูมิใจได้อีก!”
เขากระชากผมของเธออย่างรุนแรง เฉียวอันอันถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น เพื่อปะทะกับั์ตาเดือดพล่านของจิ้นเฉิน
เขาปล่อยมืออีกข้างเพื่อฉีกผ้าเช็ดตัวที่คลุมความอับอายของเธอออกอย่างไร้ความปรานี
ดวงตาของเฉียวอันอันเบิกตากว้างด้วยความกลัว หญิงสาวพยายามขดตัวเข้าหากัน