“เชิญครับคุณใหญ่” หลังรถจอดสนิทคนขับรถรีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูให้ผู้เป็เ้านาย
“ขอบใจเออจริงสิ...เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ช่วยปิดไว้เป็ความลับด้วยนะธเนศ”เขาไม่อยากให้มารดาเป็ห่วง ทุกวันนี้ท่านก็กลุ้มใจเื่ของน้องชายมากมายอยู่แล้ว
“ครับคุณใหญ่” นายธเนศรับปากเ้านายอย่างคุณใหญ่ก็เป็แบบนี้เสมอ นิ่ง เงียบ ขรึมแต่เป็คนจิตใจดีทุกคนที่บ้านหลังนี้รักและนับถือท่านทุกคน
“กลับมาแล้วเหรอคะคุณใหญ่ขา? เอ๊ะ!นั่นหน้าคุณใหญ่ไปโดนอะไรมา” เหมือนรอยช้ำเเดงตรงมุมปาก
“ไม่มีอะไรครับป้าน้อยมื้อเย็นผมรบกวนป้าน้อยช่วยจัดไปที่เรือนหลังเล็กเหมือนเดิมนะครับ” ธนบดีไม่ได้ก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่แต่เลือกที่จะมุ่งตรงไปยังเรือนหลังเล็กของตนสมบัติของคุณปู่ที่ยกให้เขาเป็ผู้
“ค่ะ” แม่บ้านเก่าแก่อย่างนางน้อยรับคำแ่เบาั้แ่เสียคุณผู้ชายไปเมื่อหลายปีก่อนธนบดีที่ใกล้จะเรียนจบจากต่างประเทศพอดีต้องรับ่ต่อของธุรกิจทั้งหมดวัยเรียนเขาก็มุ่งมั่นตั้งใจเรียนอย่างเดียวพอได้ทำงานเต็มตัวก็อุทิศชีวิตทั้งหมดให้กับงาน 7 โมงเช้าออกไปทำงาน1 ทุ่มตรงกับมาถึงบ้าน แทนที่จะได้พักผ่อนเขากลับเอาแต่ทำงานอีกถึงดึกดื่นเป็เเบบนี้ทุกวันไม่มีวันหยุดพัก ทุกวันนี้ที่บริษัทส่งออกอาหารไทยมีมูลค่าสูงขึ้นเรื่อยๆไม่ใช่เพราะความสามารถที่หาตัวจับยากเพียงอย่างเดียวหรอกแต่เป็เพราะว่าธนบดีทุ่มเทชีวิตไปกับหน้าที่ของเขาทั้งหมดต่างหาก
"นั่นเเม่สายพิณ ยกมื้อเย็นไปให้ตาใหญ่อีกเเล้วเหรอ?" คุณหญิงธารารัตน์เดินมายังห้องอาหาร่ทุ่มเศษๆ
"ค่ะคุณผู้หญิง" น้อยยืนรอบริการอยู่เเล้ว
"เห้อ! ลูกชายของฉัน 2 คนนี่มันอะไรกัน"คนหนึ่งเงียบขรึม รักความเป็ส่วนตัว อีกคนเฮฮาปาร์ตี้สนุกสนานทุกวัน จนทุกวันนี้นางต้องรับประทานอาหารทุกมื้อคนเดียวตลอด
"เอ่อ...คุณผู้หญิงขา ดูเหมือนว่าวันนี้คุณใหญ่จะมีเื่ค่ะน้อยเห็นมุมปากมีรอยช้ำเหมือนว่าไปชกต่อยกับใครมา" เื่นี้ถือว่าสำคัญยังไงนางต้องรายงานผู้เป็เ้านายให้รับทราบ
"ตายเเล้ว! เเม่น้อยเห็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ?"
"จริงค่ะ น้อยเห็นกับตา"
ก๊อกก๊อก
“อาหารเย็นมาแล้วค่ะคุณใหญ่ขา” สายพิณเดินนวยนาดเข้ามาในห้องนอนซึ่งเป็ห้องทำงานของเ้านายรูปหล่อด้วย
“อืม วางไว้บนโต๊ะ” ตอบไปโดยไม่ละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้า ่นี้เขากำลังเร่งสร้างโรงงานแห่งที่สองและสามพร้อมด้วยคลังเก็บสินค้าแห่งใหม่ทุกอย่างต้องได้รับการพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วน
“นี่เธอ...” อยู่ๆสาวใช้คนใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามาทำงานได้ไม่ถึง 2 เดือนก็มายืนชิดประกบด้านหลัง
“ให้สายพิณนวดให้นะคะคุณใหญ่ขาคุณใหญ่ทำงานหนักทุกวันสายพิณเป็ห่วงที่สุดเลยค่ะ” สายพิณมาดหมายมานานแล้วเธอไม่เคยเห็นเขากลับบ้านผิดเวลาข่าวลือที่ว่าคุณใหญ่ไม่เคยมีคนรักเลยสักคนทำให้เธอคิดแผนการใหญ่...หากตนตกร่องปล่องชิ้นได้เป็เมียของเขาแล้วล่ะก็สมบัติพัศสถานก่ายกองจะไปไหนเสีย...ใช้ทั้งชาติก็คงไม่หมด
“ไม่ต้อง...ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน” ธนบดีปัดป่ายมือที่เข้ามายุ่มย่ามกับไหล่ของเขาเขาเคยถูกเ้าตัวเล่นหูเล่นตาให้หลายครั้งแล้วแต่ก็ปล่อยผ่านไม่เคยใส่ใจ
“คุณใหญ่ขา อย่าไล่สายพิณเลยค่ะ สายพิณอยากปรนนิบัติรับใช้คุณใหญ่นะคะ”ว่าแล้วสาวใจกล้าก็กอดรัด ระดมจูบทั่วใบหน้าและซอกคอถ้าเขาเป็ผู้ชายทั้งเเท่ง ถูกผู้หญิงยั่วขนาดนี้ยังทนไหวก็ให้มันรู้ไปสิ
“ว้าย ตาเถร ช่วยด้วย ช่วยด้วย” นางน้อยร้องลั่น
“บัดสีบัดเถลิงที่สุด” คุณหญิงของบ้านพร้อมด้วยคนสนิทก้าวเข้ามาในห้องของบุตรชายคนโตด้วยความใภาพที่สาวใช้สาวรุ่นกอดจูบลูกชายจากด้านหลังทำเอาคนแก่แทบเป็ลมตรงนั้น
“ฮือ ฮือ ฮือ คุณหญิงขาอย่าไล่สายพิณออกเลยค่ะ สายพิณผิดไปแล้ว” คนอาจหาญเมื่อสักครู่วิ่งโร่มาคุกเข่า น้ำตาไหลพรากแทบเท้าของคุณหญิงธารารัตน์ที่นี่เงินเดือนดี อาหาร การเป็อยู่ก็สบายเพราะฉะนั้นโดนไล่ออกไม่ได้เด็ดขาด
“เธอทำอะไรลูกชายฉันห่ะ? สายพิณเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆเลย” คุณหญิงเดือดดาลด้วยรู้จักนิสัยของบุตรชายดีคนอย่างธนบดีไม่มีทางเริ่มก่อนและไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับคนในบ้านอย่างแน่นอน
“คุณแม่ตัดสินใจได้เลยครับ แต่ช่วยออกไปจากห้องผมก่อน ผมต้องสะสางงาน”ธนบดีไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรมากมาย เขายังโฟกัสที่งานอยู่วันยังค่ำ
“ออกมานี่เลยแม่ตัวดี ออกมา” นางน้อยทั้งลากทั้งถูเห็นหน้าตาซื่อๆคิดไม่ถึงว่าเด็กรุ่นนี้จะกล้าทำเื่น่าอายแบบนี้...โอ้ยตายจริง!แล้วสายพิณก็เป็สาวใช้เพียงหนึ่งเดียวที่นางให้มาพักทำเนาอยู่ด้านล่างของเรือนหลังเล็กด้วยความปรารถนาดีที่ว่าหากคุณใหญ่อยากจะใช้อะไร่ดึกๆ จะได้ใช้สอยได้อย่างสะดวก
เเม่บ้านถึงกับส่ายหน้า...อยากจะตีหัวตัวเองสัก10ตลบที่คิดอะไรตื้นเขินเกินไป
“ฮึกฮึก ฮือ ฮือ สายพิณแค่จะเข้าไปนวดให้คุณใหญ่เท่านั้นค่ะ คุณใหญ่ท่านทำงานหนักทุกวันเห็นเเล้วสงสาร”กลางห้องรับแขกใหญ่ สาวใช้สะอื้นไห้ยังไม่หยุด
“มันหน้าที่ ธุระกงการของเธอเหรอแม่สายพิณ” นางน้อยถึงกับรับไม่ได้แล้วที่สำคัญสิ่งที่ตานางเห็นมันใช่การนวดธรรมดาเสียที่ไหน นัวเนียยิ่งกว่าอะไรดี
“ฉันจะจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้ 2 เดือนคืนนี้เก็บของให้เสร็จนะฉันขอไล่เธอออก” นั่นเป็คำสั่งประกาศิตจากเ้าของบ้าน
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ” ปล่อยโฮอย่างไม่อายใครเธอไม่น่าใจร้อนด่วนตัดสินใจเลยจริงๆแล้วมีเวลาอีกเยอะแยะในการใช้มารยาหญิงจับบุตรชายของบ้านหลังนี้ 2 คนให้อยู่หมัด...แต่ตอนนี้สายไปแล้ว คุณใหญ่หล่อเหลา สุขุมน่าหลงใหลส่วนคุณเล็กก็หล่อร้ายถูกใจไปเสียทุกอย่าง
“เห้อ!” คล้อยหลังจากสายพิณถูกเด็กในบ้านอีก 2คนพาไปจัดการเก็บข้าวของพร้อมทั้งเป็การเฝ้าเอาไว้ไม่ให้คลาดสายตาอีกทางหนึ่งคุณหญิงธารารัตน์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย...เกือบได้สะใภ้คนโตเป็สาวใช้ชั้นต่ำแล้วสิคิดจะใช้ร่างกายไต่เต้าเป็คุณนายของที่นี่
“น้อยผิดเองค่ะ ที่ปล่อยให้นังสายพิณมันมีโอกาสใกล้ชิดกับคุณใหญ่แบบนั้น”
“นั่นสินะ ไม่รู้ว่าเคยเกิดเื่ทำนองนี้ขึ้นหรือเปล่า น้อยก็รู้ ตาใหญ่นะพูดน้อยจะตายขนาดมีเื่ชกต่อยกันมายังไม่ปริปากพูดกับแม่มันสักคำ” นางเห็นแล้วมุมปากของลูกชายมีรอยฟกซ้ำตามคำบอกเล่าจริงๆ แต่ธนบดีก็คือธนบดีวันยังค่ำเก็บความรู้สึกเก่ง พูดน้อย เขากำลังคิดอะไรอยู่ไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้เลย
“หากรับคนใช้ใหม่คราวนี้ต้องหาผู้ชายแล้วกระมังค่ะคุณผู้หญิงขา บอกตรงๆค่ะอิฉันเข็ดขยาด กลัวใจผู้หญิงสมัยนี้เหลือเกิน”
“นั่นสินะ เอาเป็ว่าแม่น้อยมาปรึกษาฉันก่อนก็แล้วกัน” หญิงวัยทองสองคนผลัดกันถอนหายใจไปมาเื่ราววุ่นวายถือว่าเป็เื่ใหญ่เอาการอนาคตจะดูใครคงต้องพิจารณาให้ละเอียดรอบคอบ
8โมงเช้าหมออนุญาตให้ม่านฟ้ากลับบ้านได้พร้อมถุงยาจำนวนหนึ่งโชคดีที่ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพราะเป็สวัสดิการของรัฐ
“พักผ่อนก่อนเถอะไอ้ม่าน เอ็งเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะเว้ย” นุชนาถต้องรีบปราม สาวน้อยที่ลงจากรถแท็กซี่พร้อมตนมาถึงแผงผักก็ช่วยงานทันที
“ม่านไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วล่ะค่ะน้านุช ให้ม่านช่วยเถอะนะคะ” นุชนาถและนิตยาดูแลเธออย่างดีตลอด 2 วันที่อาศัยอยู่ต่างบ้านต่างเมืองขอให้เธอมีโอกาสตอบแทนน้ำใจหน่อยเถอะ
“ขยันจริงๆ ใครได้ไปเป็ลูกน้อง มีแต่คุ้มกับคุ้ม” เสียดายที่นุชนาถไม่มีกำลังจะจ้างเด็กมันก็เท่านั้น
“ผักบุ้ง 1 มัด แตงกวา มะเขือเทศ ผักกาดขาวอย่างละครึ่งกิโลพี่นุช” สไบสั่งตามรายการผักที่จดมา
“จ๊ะ น้องสไบ” นุชนาถรีบหาผักให้ลูกค้าเ้าประจำ
“ว่าแต่ใครคุ้ม อะไรคุ้มเหรอพี่นุช” สไบสอบถามตามประสาคนอยากรู้อยากเห็นเื่ชาวบ้านของตน
“นั่นไง! เด็กคนนั่นเพิ่งหายป่วยจากโรงพยาบาลมาถึงก็ช่วยงานส่งผักให้พี่ทันทีขยันๆแบบนี้ไปทำงานให้ใครก็คุ้ม” นุชนาถเล่าต่อไปว่าเป็เด็กดีเห็นกันมาั้แ่เล็กๆเพราะที่บ้านน้ำท่วมที่ทางเสียหายจึงไม่ได้เรียนต่อต้องมาหางานทำในกรุงเทพแทน
“อ๋อ! ขยันจริงๆด้วยนะพี่นุช” สไบมองตามตาไม่กระพริบ เด็กสาวหน้าใสยกผักถุงใหญ่ใส่รถเข็นซ้อนกันหลายๆชั้นใบหน้ามีรอยฟกซ้ำจนเห็นได้ชัดเจน...ไม่เจ็บแผลบ้างหรือไง
“ที่บ้านน่ะ คุณหญิงกับป้าน้อยรับสมัครสาวใช้อยู่พี่นุชไม่ลองพาไปสมัครดูล่ะ” ถ้าได้เด็กคนนี้ช่วยงานแทนนังสายพิณที่ถูกเฉดหัวออกจากบ้านั้แ่เช้าตรู่ก็คงดีนังนั่นมันขยันต่อหน้าเ้านายเท่านั้นเเหละลับหลังนะเหรอตัวี้เีสันหลังยาวดีๆนี่เอง
“จริงหรือเปล่าน้องสไบ?” นับว่าเป็ข่าวดีทีเดียว
“จริงสิพี่ ว่าแต่เด็กมันจะทำหรือเปล่างานใช้แรงงานแบบนี้” รูปร่าง หน้าตาดี ไปเป็พิตตี้ เอ็มซียืนสวยๆน่าจะดีกว่านะ
“ทำๆ เดี๋ยวตอนเย็นเลิกขายของพี่จะพาเด็กมันเข้าไปหาป้าน้อยสักหน่อยแล้ว”เมื่อก่อนป้าน้อยออกมาจ่ายตลาดเป็ประจำแต่พออายุสูงขึ้นก็ไหว้วานคนอื่นทำหน้าที่นี่แทนนางจะมาด้วยบางวันเท่านั้นและด้วยความที่สนิทกันพอสมควรนุชนาถคิดว่าบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ซอยถัดไปจากตลาดต้องรับม่านฟ้าเข้าทำงานอย่างแน่นอน
โชคดีของแกจริงๆไอ้ม่านจะได้ทำงาน มีเงินส่งให้ที่บ้านสมใจมันล่ะทีนี้
1ทุ่มตรงหลังยกเเผงผัก กินข้าว อาบน้ำอาบท่าเสร็จสรรพนุชนาถพร้อมม่านฟ้าก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังโต
“นั่งรออยู่หน้าบ้านนี่ก่อนนะไอ้ม่าน เดี๋ยวข้าจะเข้าไปคุยกับป้าน้อยก่อน”ม่านฟ้าพยักหน้าเข้าใจก่อนนั่งแหม่ะลงตรงไม้หินอ่อนใกล้ๆกับโรงจอดรถสาวน้อยสำรวจความอลังการของบ้านหลังใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาในชีวิตรถคันสวยแปลกตา 7 คันจอดเรียงรายแล้วตอนนั่นเองที่รถคันสวยสีดำอีกคันแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านม่านฟ้าชะเง้อมองคนที่เข้ามาใหม่...แต่เพราะอยู่ห่างออกไปและมีน้ำพุขว้างกั้นจึงเห็นไม่ค่อยถนัดนัก...เธอรู้แต่เพียงว่าเขาเป็ผู้ชายตัวสูงๆ
เ้าพ่อคุณ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายขอให้ลูกช้างได้งานทำที่บ้านหลังนี้ด้วยเถอะค่ะ ลูกช้างสัญญาว่าจะขยันทำงาน ทำหน้าที่ทุกอย่างให้ดีที่สุด...สาธุ
วันนี้แปลกออกไปตรงที่ธนบดีลงจากรถแล้วแทนที่จะเดินไปเรือนหลังเล็กของตนแต่เ้าตัวกับมุ่งไปยังห้องรับแขกของตัวบ้านใหญ่
“อ้าว! ตาใหญ่กลับมาแล้วเหรอลูก?”
“ครับคุณแม่ กำลังคุยอะไรกันอยู่เหรอครับ?” ธนบดีเดินไปนั่งยังโซฟาใกล้ๆสร้างความแปลกใจให้ผู้สูงวัยทั้งสองคนพอสมควรเนื่องด้วยชายหนุ่มไม่เคยสนใจเื่ราวยิบย่อยที่เกิดขึ้นในบ้านเเบบนี้มาก่อน
“แม่นุชนี่ตาใหญ่ลูกชายฉัน ตาใหญ่คนนี้แม่นุชขายผักอยู่ในตลาดพอดีแม่นุชจะพาหลานมาฝากทำงานเป็คนใช้ที่นี่นะ”
“ก็ดีสิครับ คนกันเอง”
“ห้ะ! คุณใหญ่ว่าอะไรนะคะ อิฉันได้ยินไม่ค่อยจะถนัด” นางน้อยที่นั่งอยู่ใกล้ๆที่สุดคิดว่าตนหูต้องแว่วแน่นอนคนอย่างคุณใหญ่ไม่เคยพูดจาทำนองนี้มาก่อน
“ผมบอกว่ารับเขาเข้ามาทำงานเถอะครับ คนกันเองป้าน้อยกับคุณแม่ได้ยินชัดหรือยัง?” ธนบดีพูดซ้ำช้าๆให้ทุกคนเข้าใจ นุชนาถยิ้มปากแทบฉีกเพราะก่อนหน้านี้ป้าน้อยและคุณหญิงธารารัตน์ปฎิเสธการรับเข้าทำงานแล้วแท้ๆเลย
“ขอบคุณมากๆค่ะคุณใหญ่ขา ม่านฟ้ามันเป็เด็กดี กตัญญู ขยันอดทนดิฉันขอเอาหัวเป็ประกันเลย” นุชนาถยกมือขึ้นไหว้เหนือหัว
“แต่แม่กลัวว่าเด็กคนนี้จะซ้ำรอย...”
“สายพิณนะเหรอครับ เด็กชื่อม่านฟ้ากับสายพิณเป็คนละคนกันแล้วจะซ้ำรอยกันได้ยังไงกันครับผมไม่เข้าใจ?” ธนบดีบอกเสียงเรียบจ้องหน้าคนคุยด้วยอย่างไม่ลดละ
“เออ...ถ้าตาใหญ่ตกลงตามนั้นแม่ก็ไม่มีปัญหาอะไรแม่น้อยเดี๋ยวก็คุยรายละเอียดกับแม่นุชเขานะ จะให้หลานมาทำงานวันไหน ต้องใช้หลักฐานอะไรบ้างก็บอกไป”คุณธารารัตน์คล้อยตามบุตรชายอย่างว่าง่ายสายตาแบบเมื่อสักครู่หรือเปล่า? ที่ลูกชายสามารถคุมพนักงานนับร้อยนับพันคนที่บริษัทได้อยู่หมัดช่วยกันพัฒนากิจการให้รุดหน้าในระยะเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่ปี
“ได้ค่ะคุณผู้หญิง แม่นุชไหนล่ะเด็กของแม่นุชนะ”
![อยากผูกพันธะจังน้า คุณอัลฟ่าช่วยกัดผมที [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727651561_95360013.webp)
1K
