“Love is like the sun : coming of the clouds and warming your sole.”
― Annonymous ―
ความรักเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ ที่สาดส่องมาจากหมู่เมฆเเละสร้างความอบอุ่นให้จิตวิญญาญ
INTRO
จุดเริ่มต้นของเื่ราว
ANNA PART :
ณ มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ
"อันนา อีกสามวันเตรียมตัวไปงานเลี้ยงทูตที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษนะ"
อีกสามวัน งานเลี้ยงทูต ที่ลอนดอน กรี๊ดดดดด~ จะได้ไปต่างประเทศกับเขาแล้วสวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่ออันนา คนซุ่มซ่ามแห่งปี แฮ่ะ ๆ เรียนปีสามนี่มันเหนื่อยจังเลยเนอะ เรียนแถมต้องทำงาน งานที่ว่าก็คืองานของมหา’ลัยนั่นแหละค่ะ จับพลัดจับพลูได้เป็ดาวคณะแล้วยังต้องเป็ทูตนักศึกษาของมหา'ลัยอีก ฮือ บ่นไปแต่ก็ทำหน้าที่นี้ได้มาสามปีแล้ว ที่มาของคำว่าบ่นแต่ก็ทำสินะ.. ส่วนเื่ที่เรียนมหา’ลัยเอกชน ไม่ได้แปลว่ารวยเสมอไปนะคะ บ้านไม่ได้รวยเลย ฐานะปานกลาง พออยู่พอกินกับพ่อแม่ แล้วก็พี่ชายสุดโหดอีก สองคน โชคดีหน่อยที่ได้ภาษา เลยได้ทุนเรียนคณะอักษรฯ เอกฝรั่งเศษของมหา’ลัย เรียนฟรี ค่าเทอมฟรี มีค่ากินให้นิด ๆ หน่อย ๆ แต่ก็ต้องแลกกับงานทำงานช่วยทางมหา'ลัย มันก็คุ้มอยู่ จะได้ช่วยลดค่าใช้จ่ายของทางบ้านด้วย ล่าสุดงานของนักศึกษาทูตคือ ไปร่วมงานเลี้ยงของสถานทูตที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ อาจารย์บอกว่าเป็งานใหญ่ที่จัดขึ้นทุกปี แต่ปีนี้พิเศษหน่อย ที่เขาจะเชิญมหา'ลัยต่าง ๆ ทั่วโลกเข้าร่วมด้วย มหา’ลัยเราก็เป็หนึ่งในนั้น ตัวแทนของประเทศไทย เย้ จะได้ไปเที่ยวด้วยแหละทุกคน ><
"อันนา อันนาาาา!"
"อันนา ระวัง!!"
ปั่ก!
โอ๊ยย~ เจ็บชะมัด ฮือ พูดยังไม่มันขาดคำเลยว่าซุ่มซ่าม คราวนี้ชนอะไรเนี่ย โคตรแข็งเลย หอมด้วย เอ๊ะ อะไรแข็งแต่หอม -///- พอเงยหน้าเท่านั้นแหละ
“พี่คริส!!” พี่คริสเดือนคณะวิศวะค่ะทุกคน แถมเป็เดือนมหา’ลัยอีก อกพี่เขาแข็งชะมัดเลย พี่คริสกินก้อนหินเข้าไปหรอ - -
"เดินระวังหน่อยสิ" พี่คริสพูดพร้อมทำหน้าดุ ๆ ปนเป็ห่วงนิดๆ เดี๋ยวนะ หยุดก่อน เป็ห่วงหรอ หรือฉันตาฝาด
แต่เอาวะ ใจดีสู้เสือขอโทษไปก่อนล่ะกัน อึบ
"เอ่อ หนูขอโทษค่ะ T^T" ทำหน้าตาน่าสงสารสุดชีวิต เผื่อพี่เขาจะเห็นใจอันนาคนนี้
"อืม คราวหลังก็ระวังหน่อยล่ะกัน เดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา ดูแลเพื่อนด้วยนะ" ประโยคหลังพี่คริสหันไปพูดกับยังเพลง เพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน
"แฮร่ ได้เลยค่ะ พี่คริส ^^" ยัยเพลงตอบพี่คริสพร้อมกับยิ้มหวานหยดย้อย มดยังอิจฉา
"เดี๋ยว ๆ ยัยเพลง พอแล้ว พี่คริสเขาเดินไปนู่นแล้วว"
"อันนา พี่คริสเขาพูดกับฉันอ่ะ กรี๊ดดดด พี่คริสเดือนมหาลัย พูดกับเพลงด้วย"
"เขาก็พูดกับเราทั้งสองคนรึเปล่า แบร่"
"อันนาอ่ะ ชิส์! เออ พี่คริสเขาใจดีอ่ะ ไม่เห็นดุเหมือนที่เขาพูดกันเลย เพลงปลื้มมมมค่ะแม่ เพลงอยากได้"
"หู้วว เมื่อกี้ใแทบแย่ หัวใจเกือบวาย" ฉันถอนหายใจเบา ๆ ก็ใจริง ๆ นี่น่า
"ก็อันนาน่ะแหละ เหม่ออะไรไม่รู้ เพลงเรียกตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้างเลย ก้มหน้าก้มตาเดินอย่างเดียว"
นั่นสิ มัวแต่ดีใจเื่ทูตเพลินไปหน่อย เดินไปชนพี่คริสเข้า ดีนะไม่โดนพี่เขาว๊ากใส่ แต่เขาไม่ว๊ากต่างคณะกันใช่ไหม...
"อ๋อ เื่ทูตน่ะ อาจารย์เขาแจ้งว่าให้อันนาเป็ตัวแทนนักศึกษาทูตของมหา'ลัยเข้าร่วมงานเลี้ยงของสถานทูตที่ประเทศอังกฤษ"
"ห้ะ อันนาว่าอะไรนะ ไปอังกฤษหรอ ประเทศอังกฤษ!?" เพลงถามย้ำอีกครั้งเหมือนไม่ค่อยมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
"ใช่แล้ว ><"
"กรี๊ดดด อันนาจะได้ไปต่างประเทศกับเขาแล้ว เย้ ๆ ดีใจด้วยนะ ที่สำคัญอย่าลืมของฝากเพื่อนล่ะ"
"แหมม ระดับเพลงยังต้องเอาของฝากอีกหรอ แต่ยังไงก็ขอบคุณน้า^^" ที่ยัยเพลงตื่นเต้น ดีใจกับฉันด้วยก็คงเป็เพราะเพลงไปต่างประเทศจนบ่อยั้แ่เด็กแล้ว บ้านรวยอ่ะเนอะ อันนาคนนี้เลยได้แต่อิจฉาเพื่อนมาตลอด อาภัพยิ่งนัก
"ระดับเพลงของฝากของฟรีเพลงก็เอาหมดแหละ! เอ้อ อันนา วันนี้อปป้าสุดที่รักของพวกเราคัมแบ็คด้วยแหละ เตรียมปั่นวิวได้เลยนะ ตอน 6 โมงเย็น!"
"เอ้อ ใช่ ลืมไปเลยเนี่ย"
"กรี๊ดดดด อันนาลืมได้ยังไงเนี่ยยย คัมแบ็คเชียวนะ" ตลอดทางกลับหอก็โดนยัยเพลงบ่นเพราะลืมวันคัมแบ็คอปป้ายาวเลย แต่ก็นั่นแหละ ลืมวันคัมแบ็คอปป้าได้ยังไงนะ อปป้ารู้เข้าเสียใจแน่เลย หนูขอโทษค่ะอปป้าาาา ฮือ~ รู้สึกเหมือนผิดนัดแฟน แต่เปล่าเลย รู้สึกผิดเพราะลืมวันคัมแบ็คอปป้า..
DION PART :
ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
London เมืองที่ขึ้นชื่อว่า เป็เมืองหลวงที่ใหญ่ที่สุดในโลก ยามค่ำคืน เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติ ที่เข้ามาชมความสวยงามของเมืองนี้ แต่ทำไมคนถึงเลือกมาประเทศนี้กันนะ สำหรับผม ก็เฉย ๆ แบบไหนที่เรียกว่าสวย คนนิยามคำนี้ว่าอะไรกัน
"ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผมขอโทษ ฮึก" คนตรงหน้าผมมันพูดด้วยท่าทางน่าเวทนา ยกมือไหว้เพื่ออ้อนวอนขอชีวิตจากผม
"ใครจ้างมึงมา" ถามกลับไปด้วยแววตาเืเย็น ไม่มีความสงสารเกิดขึ้นสักนิดเดียว ‘คนทรยศ’ มันไม่ควรได้รับความสงสารจากผม
"อะ...เอ่อ"
ปัง!!!
ผมยิงไปที่ขาของมัน
"อ๊ากกก"
"นัดต่อไปจะอยู่ที่หัวใจมึง"
"อั่ก...คะ...คุณ"
"หนึ่ง….สอง…”
แกร๊ก
"คะ..คุณซีโน่จ้าง..อึก...มาครับ..ไว้ชีวิตผมด้ว.."
ปัง!!!
ไม่รอให้คนทรยศพูดจบประโยคผมก็จบชีวิตมันด้วยการลั่นไกปืนเล็งตำแหน่งไปที่หัวใจด้วยความแม่นยำ พูดไปก็เท่านั้น เพราะตอนนี้ผมได้รายชื่อคนบงการ และมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็ไอซีโน่!
"จัดการให้เรียบร้อย" พูดพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อสูทมาเช็ดคราบเืที่กระเด็นมาตามตัว หันไปสั่งกับลูกน้องหลังจากที่ฆ่าหนอนบ่อนไส้ในบริษัทที่อยู่ในเครือของตระกูล ‘แคมเบอลาเนซ’ ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าผมจะฆ่ามัน และผมก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ฆ่ามัน แล้วใครบอกว่าผมเป็คนดีล่ะ :)
เวลาผ่านไปสักพัก...
ก๊อกๆ~
"เข้ามา"
"บอสครับ อีก 3 วัน บอสต้องไปเป็ประธานในพิธีเปิดงานเลี้ยงทูตที่ Rosewood นะครับ"
"อืม"
"งานนี้ได้ข่าวว่า พวกซีโน่ ก็ไปด้วยนะครับ เราควรต้องระวังตัว"
"หึ เดี๋ยวนี้ซีโน่มันไปงานอะไรแบบนี้ด้วยหรอ"
"นั่นน่ะสิครับ ผมก็สงสัย แต่ปีนี้เหมือนเราเชิญทูตจากตัวแทนมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั่วโลกมาด้วยนะครับ ซีโน่มันอาจจะอยากสร้างภาพทำดีก็ได้ครับ"
ซีโน่ที่พูดถึงก็คือ ‘ซีโน่ ฟานเดร’ คู่อริผมเองแหละครับ คู่แข่งทางธุรกิจเกือบทุกอย่างแถมมันยังเป็ฆาตกรเืเย็น ที่ทำให้ผมเป็มาเฟียจนถึงทุกวันนี้ เป็สาเหตุที่ทำให้่ชีวิตวัยรุ่นของผมหายไป เป็สาเหตุที่ทำให้คนที่ผมรักต้องตาย…
ช่างไอเวรนั่นเถอะครับ ยิ่งพูดก็ยิ่งปวดใจ มาแนะนำตัวกันดีกว่า ดีอ้อนครับ ดีอ้อนที่แปลว่าเทพเ้า ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกับว่าทำไมแด๊ดกับมัมถึงตั้งชื่อนี้ อยากให้ผมเป็เทพเ้ารึไงกันนะ แต่ตอนนี้หลาย ๆ คนก็ให้ฉายาว่าผมเป็เทพเ้า เพราะเบื้องหน้าที่ผมทำก็คือเป็เ้าของธุรกิจทั้งสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ในหลายประเทศ แถมเป็คนดีบริจาคทุนทรัพย์ให้โรงเรียน และมหาวิทยาลัยอีกหลายแห่ง รวมทั้งสถานทูต ถึงหน้าตาจะหล่อ หวาน ดูเป็ผู้ชายสุภาพบุรุษ ใจดี โหมดเ้าชายอ่อนโยน ฮึ! นั่นมันแค่รูปลักษณ์ภายนอก ความจริงแล้วผมก็คือคนชั่ว ๆ คนนึงนี่แหละ ถึงผมจะชั่ว แต่ผมก็ยังดีกว่าไอซีโน่มันนะ เพราะผมชั่วแบบมีเหตุผล ส่วนมันน่ะ ไม่มี...
"บอสครับ"
"ว่าไง" เลิกคิ้วเป็เชิงถาม แต่สายตาก็ยังจดจ้องอยู่กับตัวเลขหุ้นบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรู
"่นี้บอสไม่ได้นัดสาวที่ไหนไว้เลยนะครับ"
"...."
"ให้ผมนัดให้เอามั้ยครับ"
"เสือก!" ไอแม็คมันเห็นว่าผมของขาด อดอยากปากแห้งขนาดนั้นเลยรึไง แค่อาทิตย์นี้ไม่ได้นัดสาวเพราะปกติเพราะนัดตลอด ก็เื่ปกติของผู้ชายใช่มั้ยล่ะครับ
"แค่เป็ห่วงครับ เราอายุยังน้อย ต้องใช้ให้คุ้มครับ" อายุน้อยเหรอครับ ผมเลขสองปลาย ๆ แล้วนะ!
"มึงอยากมึงก็นัดเองสิ"
"โธ่....บอส" มันทำหน้าอาลัยอาวรณ์เหมือนเสียดายแทยผมเสียเต็มประดา แม็คมันเป็บอดี้การ์ดให้ผมมาั้แ่ผมยังเด็กแล้ว เพราะครอบครัวมันเป็บอดี้การ์ดให้ตระกูลแคมเบอลาเนซมาั้แ่รุ่นทวด ก็เป็เหมือนเพื่อนแหละครับ รุ่นเดียวกัน โตมาด้วยกัน นิสัยก็...เหมือน ๆ กัน ถึงได้ทำงานด้วยกันได้
เฮ้อ ส่วนเื่สาว ๆ ่นี้ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ร่างกายไม่มีอารมณ์อย่างว่าซะงั้น ไม่อยากไม่้า เหมือนใจของผมมันบอกว่า ผมกำลังจะเจอสิ่งที่ดีกว่านี้ อดเปรี้ยวไว้กินหวานนะลูกพ่อ...
32K
