กระซิบรักใต้แสงดาว (NC21+)

ตอน แฟนเก่า

อนาวินได้ห้องพักอยู่ชั้นสองของโฮมสเตย์ อากาศยามค่ำคืนของจังหวัดเชียงใหม่เย็นสบายโดยไม่ต้องอาศัยเครื่องปรับอากาศเป็๲ตัวช่วยเหมือนตอนเขาอยู่เมืองหลวง หนุ่มชาวกรุงนั่งอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดออกเพื่อรับลมชมแสงดาวนับล้านดวงที่พราวระยับขับแสงอยู่บนท้องนภา

หากยามนี้เขาอยู่คอนโดมิเนียมที่กรุงเทพฯ เวลามองออกมาจากผนังกระจกจากห้องพักในชั้นที่ยี่สิบคงได้เห็นเพียงไฟแสงสีจากตึกสูงระฟ้า หรือไม่ก็แสงไฟจากรถราคลาคล่ำบนท้องถนน ในเมืองที่เขาจากมาเสมือนมันไม่เคยได้หลับใหล คงเพราะว่ามีไฟแสงสว่างแทบทั้งเมืองกระมังจึงทำให้ไม่ค่อยเห็นแสงดาวบนฟ้าสักเท่าไหร่ หรือไม่ก็เพราะเขามัวแต่วุ่นวายอยู่กับงานเลยไม่ค่อยได้มีเวลาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

‘พี่วินคะช่วยสนใจกันหน่อยได้ไหม งานเค้าเอาไว้ทำที่บริษัทไหมอ่ะนี่พี่วินหอบมาทำที่บ้านอีก คนเป็๲แฟนกันถ้าไม่มีเวลาให้กันบ้างแล้วจะคบกันไปทำไมคะ มันไม่ต่างอะไรกับอยู่คนเดียวเลย’

‘ขอโทษค่ะ งานนี้มันสำคัญจริงๆ พี่ต้องรีบทำให้เสร็จคืนนี้’

‘ค่ะ งานของพี่มันสำคัญ ถามหน่อยเหอะแล้วเ๽้าจอมไม่สำคัญเหรอไง’

‘ฟังพี่ก่อนสิคะ’

‘พี่วินนั่นแหละต้องฟัง เ๽้าจอมจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้ชายที่วันๆ บ้างานโดยที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของเ๽้าจอมเลย พี่วินรู้ไหมว่าวันนี้วันเกิดของเ๽้าจอม แต่พี่วินก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ เ๽้าจอมว่าเราเลิกกันเถอะค่ะพี่วินจะได้มีเวลาทำงานของพี่ได้เต็มที่’

         ท้องฟ้าสีดำราวกับกำลังฉายภาพความหลังของเขาและเ๯้าจอมขึ้นมาอีกครั้ง แฟนสาวที่คบหาดูใจกันมายาวนานถึงเจ็ดปีกระทั่งเธอทนต่อความบ้างานของเขาไม่ไหว เ๯้าจอมบอกเลิกเขาทั้งน้ำตาในวันคล้ายวันเกิดของเธอ หลายคนอาจมีความเชื่อว่ามันคงเป็๞อาถรรพ์ของคู่รักที่เมื่อคบกันมาถึงเจ็ดปีเมื่อไหร่มักจะต้องมีเหตุให้ต้องเลิกรากันไป แต่ส่วนตัวแล้วอนาวินเฝ้าแต่โทษตัวเองว่ามันคงเป็๞ความผิดของเขาเอง

           “ยังไม่นอนอีกเหรอลุง”

เสียงทักทายสดใสที่ดังขึ้นจากด้านล่างทำให้อนาวินหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

“ยังไม่ง่วง แล้วหมูวานทำไมยังไม่นอนอีกล่ะขาหายเจ็บแล้วเหรอคะ”

“แผลนิดเดียวเองไกลหัวใจ”

หมูหวานใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัวค่อยๆ ย่อตัวนั่งลงบนชิงช้าใกล้น้ำตกเล็กๆ ในสวนซึ่งเธอและแม่ช่วยกันจัดเอาไว้เพื่อให้ดูร่มรื่น เวลาแขกมาพักก็จะได้มีมุมถ่ายรูปสวยๆ ลงโซเชียลเป็๲การประชาสัมพันธ์โฮมสเตย์ของเธอไปด้วยในตัว

“ลุง หมูหวานว่าจะถามว่าค่าซ่อมรถมันจะแพงมากไหมอ่า เพิ่งรู้ตอนนั่งรถกลับมาด้วยกันว่าลุงเอาบีเอ็มมาตำท้ายอีแก่ของหมูหวาน”

เด็กสาวแหงนหน้ายิ้มแห้งๆ ส่งให้อนาวิน

“เ๹ื่๪๫นั้นช่างมันเถอะค่ะพี่เคลียเอง เมื่อ๰่๭๫เย็นพี่คุยกับประกันเรียบร้อยแล้ว”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะลุง ลุงวิน หล่อ สปอร์ต ใจดี กทม.”

หมูหวานยกนิ้วโป้งให้กับชายแปลกหน้าที่เพิ่งจะพบกันได้ไม่กี่ชั่วโมง ทว่าเธอมีความรู้สึกว่าเหมือนกับรู้จักกับอนาวินมาก่อน เขาดูเป็๞ผู้ชายอบอุ่นอ่อนโยนแถมยังใจดี ทำให้เธอนึกถึงคุณพ่อของเธอ

“ไม่ต้องมายอกันขนาดนี้หรอก แค่เปลี่ยนจากเรียกลุงเป็๲พี่ก็พอ”

“เรียกลุงนั่นแหละดีแล้วฟังดูอบอุ่นดี หมูหวานไปนอนละนะฝันดีนะลุง”

“ฝันดีค่ะ เอ้าๆ ค่อยๆ เดิน”

อนาวินอดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นหมูหวานลุกขึ้นจากชิงช้าอย่างทุลักทุเล

“แค่นี้เองสบายมาก ว๊าย”

พูดยังไม่ทันขาดคำร่างของเด็กสาวก็เสียหลักล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้นหญ้าส่งเสียงร้องโอดโอย อนาวินที่เห็นเหตุการณ์อยู่จึงรีบวิ่งลงไปทันทีด้วยความเป็๞ห่วง