ค่ำคืนนี้... พระจันทร์ขึ้นครึ่งดวง หมู่บ้านมิโรห์ค่อย ๆ เงียบสงบลงแสงไฟตามทางเริ่มหรี่ลงอย่างช้า ๆ เรย์เดินออกจากร้านตีราคาพร้อมถุงใส่เหรียญที่หนักจนน่าใ
“115 ชิลด์เงิน... นี่พี่จะกลายเป็เศรษฐีในหมู่บ้านนี้แล้วใช่มั้ยเนี่ย...!”
เขาเดินยิ้มกว้างกลับมายังโรงแรมจันทร์มรกต หยุดที่หน้าห้องพักของเอลร่า แล้วยกมือเคาะเบา ๆ
“เอลร่า พี่เองนะ... ถ้าเธอนอนแล้วก็ไม่เป็ไร พี่จะไม่กวน...”
ยังไม่ทันพูดจบ ประตูก็เปิดออกทันที ร่างบางของเอลร่ากระโจนเข้ากอดเขาแน่นอย่างไม่ลังเล กลิ่นหอมจาง ๆ จากเส้นผมลอยมาแตะจมูก ชุดนอนที่เธอสวมเป็ผ้าเนื้อบางแสนเรียบง่ายตามแบบหมู่บ้าน แต่แสงจากโคมเวทด้านหลังทำให้เรย์เห็นเรือนร่างราง ๆ จนหน้าแทบลุกเป็ไฟ
“พะ...เธอฝันร้ายเหรอ?”
เรย์ถามติด ๆ ขัด ๆ พยายามไม่ก้มมอง เอลร่าพึมพำเบา ๆ
“เปล่าค่ะ... แค่หนูดีใจที่พี่กลับมาแล้ว...”
เธอดึงแขนเขา
“เข้ามาก่อนเถอะค่ะ หนูมีเื่จะเล่าให้ฟัง... สำคัญมาก”
เรย์พยักหน้า หัวใจยังเต้นแรง เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ประตูปิดลงเื้ั พร้อมกับเสียงของเอลร่าที่เริ่มเล่าช้า ๆ ด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ
“ตอนพี่ออกไปไม่นาน... มีคนมาเคาะประตู”
“ผู้ชายคนนั้นเป็ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านนี้ค่ะ เขาบอกว่าอยากขอให้หนูช่วยบางอย่าง...”
เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“พรุ่งนี้เช้า... หมู่บ้านนี้กำลังจะถูกโจมตี”
เรย์ชะงัก
“โจมตี? โดยใคร?”
“กิลด์หนึ่งค่ะ... ชื่อว่า ‘ฟันดำ’”
“พวกเขาก่อตั้งโดยผิดกฎ ถูกเนรเทศจากเมืองหลวง เพราะพฤติกรรมใช้กำลังรีดของจากหมู่บ้านเล็ก ๆ”
“หมู่บ้านนี้เคยจำใจยอมส่งเสบียงให้... แต่คราวนี้ไม่มีเหลือจะให้แล้ว”
เธอกำมือแน่น
“ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า... เขาเห็นหนูตอนยิงเวทใส่พี่ตอนเข้าหมู่บ้านวันนั้น...”
“เขาคิดว่าหนูมีพลังมากพอจะปกป้องหมู่บ้านนี้ได้... เขาเลยขอร้อง”
เรย์เงียบไป มองหน้าเอลร่า เห็นดวงตาเธอสั่นไหวเล็ก ๆ
“หนูตอบตกลงไปแล้วค่ะ... โดยไม่ทันคิดอะไรเลย”
“ก็แค่... มองเห็นแววตาของเขาที่เหมือนจะหมดหวังแล้ว... หนูเลยพูดไปว่า ‘ได้ค่ะ’ แบบนั้น...”
เรย์ยิ้มเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแตะศีรษะเธอเบา ๆ
“เธอไม่ผิดหรอก เธอแค่ทำสิ่งที่หัวใจบอกว่าใช่”
“แล้วพี่จะทำไงเหรอ?”
เรย์สูดลมหายใจ ยืดอกเต็มที่
“ก็สู้ไปด้วยกันสิ!”
“หมู่บ้านนี้ให้ที่พัก ให้ข้าวกิน ไม่ถามที่มาเราด้วยซ้ำ
ถ้ามีคนจะมาทำลายมัน... เราก็จะปกป้องมันด้วย!” ทันใดนั้น...
“แง๊ววว~!”
โมกะโผล่หัวออกมาจากปลายเตียงพุ่งะโมานั่งกลางระหว่างทั้งคู่ส่งเสียงดังอย่างตั้งใจเอลร่าหัวเราะเบา ๆ
“โมกะด้วยใช่มั้ย?”
โมกะพยักหน้า หางเถาวัลย์ขยับดึ๋ง ๆ พร้อมปล่อยคลื่นเวทจาง ๆ ที่เหมือนกับบอกว่า
“อย่าลืมว่าฉันก็เป็ทีมนี้ด้วยนะ!”
เรย์ยื่นกำปั้นไปแตะกับมือเอลร่าเธอยิ้มและกำแน่น คืนนี้จะเป็คืนสุดท้ายของความเงียบ... ก่อนที่แสงแรกของวันใหม่จะพาพวกเขาไปสู่ศึกแรก
ของ “กิลด์ที่ยังไม่มีชื่อ” แต่กำลังจะกลายเป็ตำนาน
893K
