ตอนที่ 10
ยังไม่ตรวจอักษร
หลังจากที่แคสงานวันนั้นไปก็ผ่านมาแล้วสองสามวันซึ่งวันนี้เป็วันที่ชุดที่จะใส่เล่นละครเื่แรกนั่นก็คือบทศิษย์พี่ของพระเอกซึ่งออกแค่ไม่กี่ฉากก็ตายแต่ด้วยความที่เป็บทสำคัญบทหนึ่งแม้จะออกมาเพียงไม่กี่ฉากแต่ก็ต้องทำให้ศิษย์พี่เป็ที่น่าจดจำดังนั้นชุดที่เ้าตัวต้องใส่ก็จำเป็ที่จะต้องวัดตัวเพื่อให้ชุดออกมามีขนาดที่ไม่หลวมหรือคับเกินไป
และตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงสถานที่ที่จะใช้ฟิตติ้งชุดเป็ที่เรียบร้อยแล้วหม่าฟางหรูเดินนำเทพทั้งสองเข้าไปด้านในด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยทักทายคนด้านในอย่างเป็กันเอง
เทพจันทราลอบสังเกตก็พบว่าด้านในมีดาาายหญิงอยู่สองสามคนซึ่งก็ได้รับบทบาทที่คล้ายๆ กับเ้าตัวอยู่บ้างดังนั้นวันนี้จึงเป็วันฟิตติ้งของพวกเขาเหล่าตัวประกอบที่พอมีความสำคัญ
“อิงอิง มานี่สิเดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักเอง”
หม่าฟางหรูเดินแนะนำคนด้านในที่มีความสำคัญๆ และตัวเธอเองก็รู้จักให้สองเทพรู้จักบวกกับแนะนำตัวพวกเขาให้ทีมงานด้านในรู้จักด้วยเช่นกัน
“อิงอิงนั่งรอตรงนี้ก่อนนะเธอเป็คิวที่สามอ่ะต้องรอสองคนนั้นวัดตัวก่อน”
“อืม”
หม่าฟางหรูบอกเสร็จก็นั่งลงด้านข้างเทพจันทรา เวลาผ่านไปสักพักก็ถึงคิวเยว่อิงที่ต้องไปวัดชุดบ้างเขาเดินเข้าไปในห้องที่เอาไว้วัดชุดด้วยใบหน้าเรียบเฉยหลังจากวัดชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ต้องมาเทสเมคอัพต่อจากนั้นก็ต้องถ่ายรูปเมคอัพที่เข้ากับใบหน้าเอาไว้จากนั้นก็ต้องไปลองวิกผมต่อหลังจากจัดแต่งทรงผมเรียบร้อยแล้วทำเอาบรรดาช่างแต่งหน้าทำผมยกยิ้มพอใจกับผลงานของตนเอง
“เสียดายที่วันนี้ยังไม่มีชุดให้เปลี่ยนนะ”
“นั่นสิ ไหนๆ ขอพี่ถ่ายรูปไว้ก่อนนะคะ”
เทพจันทราไม่ได้พูดอะไรทำเพียงแค่ยืนขึ้นเพื่อให้พวกเขาทำงานกันได้สะดวกๆ หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็เตรียมตัวกลับกันทันที
“ไม่รู้น้องฟางหรูไปหาดารามาจากไหนนักนะคะแต่ละคนงานดีจริงๆ ยิ่งคนล่าสุดนะหล่อดูดีเหมือนไม่ใช่มนุษย์อ่ะ”
“จริงเธอ”
ฟางหรูที่อยู่แถวนั้นพอดีได้ยินว่าเหล่าแม่ๆ ช่างแต่งหน้าทำผมกำลังเมาท์มอยถึงความโชคดีของเธอและความหน้าตาดีของเหล่าดาราในสังกัดเธอก็ยกยิ้มกว้างแล้วเดินเข้าไปร่วมวงด้วยทันที
เื่นี้เธอก็ต้องเข้าไปอวยยศลูกๆ ของเธอเพิ่มก็ใครใช้ให้เธอโชคดีกันละ โฮะโฮะโฮะ
เทพจันทราที่ล้างเครื่องสำอางและถอดวิกเรียบร้อยแล้วออกมาเห็นทั้งหลิวซิงและฟางหรูกำลังนั่งคุยอยู่กับบรรดาช่างสาวๆ ทั้งหลายอย่างเมามันก็รู้สึกไปต่อไม่ถูกอยู่บ้าง
นี่พวกเธอสองคนมองเขาเป็ลูกน้อยที่เวลาเจอบรรดาผู้ปกครองในงานโรงเรียนที่ต้องพูดอวยยศลูกของตัวเองอย่างออกรสออกชาติกันไปแล้วหรือ
“อ้าวอิงอิง เสร็จแล้วเหรอป่ะๆ กลับกันดีกว่า หนูไปแล้วนะคะพี่ๆ เจอกันวันถ่ายรูปโปรโมทค่า”
“จ้า”
หลักจากเดินออกมาได้สักพักเทพจันทราอดที่จะถามไม่ได้
“คุยอะไรกันหน้าตาดูมีความสุข”
“แหมจะคุยเื่อะไรได้ละ ก็ต้องเื่ความโชคดีของฉันกับความหน้าตาดีของนายไงล่ะใช่ไหมหลิวซิง”
“แน่นอนก็คุณเยว่อิงดูดีออกขนาดนั้นพวกผมก็ต้องเผยแพร่มันออกไปสิครับ”
เทพจันทราที่ยิ่งได้ยินกับหูก็ยิ่งรู้สึกไปไม่เป็ยิ่งกว่าเดิมจะว่าเขินก็เขินหรือว่าอะไรดีแต่ที่แน่ๆ คือรู้สึกดีอยู่เหมือนกันนะ
หลังจากที่ฟางหรูมาส่งที่คอนโดเรียบร้อยแล้วและเ้าตัวก็กลับไปทันทีเพราะต้องไปดูแลเหออี้หลงที่ต่างเมืองส่วนเื่ฟิตติ้งละครอีกเื่ก็เป็อีกสามวันเ้าตัวบอกว่ากลับทันแน่นอนดังนั้นไม่มีอะไรให้ต้องเป็ห่วง
หลังจากที่เ้าตัวกลับไปแล้วเทพจันทราก็บอกหลิวซิงว่าตนเอง้าไปสตรีทฟู้ดที่เมืองข้างๆ เพราะดูรีวิวมามันน่าไปมากหลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้วตอนนี้เทพทั้งสององค์ก็มาปรากฏตัวที่สตรีทฟู้ดที่เมืองข้างๆ เรียบร้อยแล้ว
เทพจันทราที่พึ่งเคยมาที่นี่เป็ครั้งแรกรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมากสองข้างทางต่างเต็มไปด้วยอาหารหลากหน้าตาบางอย่างเขาก็เคยเห็นบางอย่างก็ไม่เคยเห็นแถมบรรยากาศที่นี่ดีมากอาจจะเพราะแสงไฟที่นี่ทำให้ทุกอย่างดูละมุนตาเป็อย่างมาก
เทพจันทราที่กำลังเดินไปทั่วอย่างนึกสนุกทว่าหันมาอีกทีก็ไม่เห็นหลิวซิงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปอยู่ที่ไหนจะให้พลังเทพมองหาแต่มาคิดดูอีกทีก็คิดว่าไม่เอาดีกว่าบางทีเทพจันทราก็อยากลองเดินเที่ยวคนเดียวดูบ้างดังนั้นจึงเลือกที่จะส่งข้อความผ่านมือถือเหมือนพวกมนุษย์ไปบอกอีกฝ่ายว่าไม่ต้องห่วงเจอให้อีกฝ่ายกลับไปก่อนก็ได้แต่ทว่าส่งไปไม่เท่าไรอีกฝ่ายก็โทรมาทันที
[ได้อย่างไรละครับ ท่านอยู่ตรงไหนเดี๋ยวผมไปหาหรือจะให้ผมใช้พลัง]
“ไม่ต้อง เราบอกว่าเดี๋ยวเรากลับเองเ้าไม่ต้องเป็ห่วงเราเป็ใครใช่ว่าเ้าไม่รู้นะหลิวซิง”
[ก็ผมเป็ห่วงท่านนี่ครับ]
“เรารู้เอาอย่างนี้อีกสองชั่วโมงเราโทรหาหากว่าเราไม่โทรไปก็ออกมาหาเราได้เลย”
แม้ว่าหลิวซิงจะรู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้างแต่ก็ไม่กล้าที่จะขัดใจอีกฝ่ายเท่าไรอย่างไรถ้านับตามศักดิ์อีกฝ่ายก็มีตำแหน่งสูงกว่าการที่เทพจันทราส่งข้อความมาบอกกันอย่างนี้ก็ถือว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญกับเขาพอสมควรแล้ว
เช่นนี้เขาเอาก็ต้องให้เวลาส่วนตัวกับอีกฝ่ายด้วยเช่นกันดังนั้นจึงได้ตอบรับคำขอของเทพจันทราในเวลาต่อมา
หลังจากนั้นเทพจันทราก็เดินเที่ยวอยู่พักหนึ่งเจออะไรน่ากินก็ซื้อทันทีระหว่างเดินแม้ว่าเทพจันทราจะใส่แมสปกปิดใบหน้าในระดับหนึ่งแล้วแต่ทว่าก็เ้าตัวก็ยังดูสะดุดตาอยู่ดีแต่กระนั้นก็ไม่มีใครเข้าไปสร้างความลำบากให้เ้าตัวเลยแม้แต่คนเดียวบางคนเพียงแค่เดินตามบ้างซื้อของตามบ้างแอบถ่ายรูปบ้างเทพจันทราก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้คนพวกนั้นทำไปส่วนเื่รูป
แน่นอนว่าเขาให้ถ่ายแต่เมื่อคนพวกนั้นกลับไปเช็ครูปอีกทีก็พบว่าภาพทุกภาพมีความคมชัดเลยแม้แต่น้อยสร้างความประหลาดใจให้กับพวกเธอเป็อย่างมาก
หลังจากเดินเที่ยวอยู่เป็ชั่วโมงเทพจันทราก็เลือกที่จะโทรไปบอกหลิวซิงว่าเขาจะกลับแล้วให้หลิวซิงกลับศาลเ้าได้เลยไม่ต้องห่วงจากนั้นเทพจันทราก็เดินเล่นอยู่อีกพักหนึ่งเพื่อไปหาที่เงียบๆ แล้วจะได้กลับคอนโดทว่าระหว่างทางกลับด้วยสายตาที่ดีของเทพจันทราที่สามารถมองเห็นได้ทุกที่ไม่ว่าจะมืดแค่ไหนก็เหลือบไปเห็นมนุษย์คนหนึ่งกำลังนอนอยู่ข้างกอง เอิ่ม ไม่พูดดีกว่า
นั่นแหละเมื่อเห็นอย่างนั้นแล้วเทพจันทราก็เดินเข้าไปตรวจดูดวงชะตานิดหน่อยว่าถึงฆาตหรือยังเมื่อพบว่ายังก็จะได้ให้ความช่วยเหลือ
“เ้า นายตื่นๆ” เทพจันทราเรียกพร้อมกับเขย่าร่างชายหนุ่มอย่างแรงสองสามีจนผู้ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเ็ป
“จะ เจ็บหรือเอาอย่างไรดีละเนี้ย งั้น ดะ เดี๋ยวเราพาไปโรงพยาบาลแล้วกันนะ”
“มะ ไม่ อึก”
“งั้นจะให้พาไปไหนละ นี่ๆ ตื่นขึ้นมาก่อนสิอย่าพึ่งหลับ เอาไงละทีนี่พากลับคอนโดก่อนแล้วกัน”
จากนั้นเทพจันทราก็พาชายหนุ่มร่างหนาหายวับไปโผล่ที่คอนโดทันทีพร้อมกับพาร่างหนาเข้าไปนอนพักที่เตียงก่อนที่จะถือวิสาสะถอดชุดที่ชายหนุ่มใส่อยู่ออกเพื่อที่จะได้เช็ดร่างกายให้แต่ทว่าถอดเท่าไรก็ไม่ออกไม่รู้ว่าถอดยังไงเทพจันทราจึงเลือกที่จะทำให้ชุดที่ชายหนุ่มใส่อยู่หายไปทันที
ไว้พรุ่งนี้ค่อยคืนแล้วกันนะ
ทันทีที่ทำให้ชุดหายไปแล้วเทพจันทราพบว่าบนร่างกายที่สมส่วนนั้นมีาแหลายจุดที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรมาแม้ว่าจะไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็คนไม่ดีหรือไม่แต่ทว่าเมื่อเช็คดูแล้วว่าอีกฝ่ายยังไม่ถึงฆาตและตัวเองก็เป็เทพไม่มีอะไรตรงไหนให้กลัวดังนั้นจึงเลือกที่จะช่วยเหลืออีกฝ่ายต่อ
หลังจากที่เช็ดคราบเือะไรต่างๆ เรียบร้อยแล้วเทพจันทราผู้ที่ไม่เคยทำแผลแบบคนสมัยใหม่ดังนั้นจึงเลือกที่จะเดินลงไปด้านล่างเพื่อไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลที่ร้านขายยา
“สวัสดีค่ะ”
“ครับ เอาอุปกรณ์ทำแผลครับ”
“ไม่ทราบว่าแผลใหญ่ไหมคะ”
“ไม่ครับ แต่หลายจุด มีแผลถลอกด้วย”
“ได้ค่ะสักครู่นะคะ”
เทพจันทราไม่ได้พูดอะไรทำเพียงแค่ยืนรอให้หญิงสาวตรงหน้าจัดเตรียมของจากนั้นก็คิดเงินแล้วส่งของมาให้เขาเขาจึงยื่นเงินให้อีกฝ่ายแล้วเดินจากมาทันที
หลังจากนั่งทำแผลให้อีกฝ่ายเรียบร้อยแล้วเทพจันทราก็เดินออกมานั่งที่โซฟาคิดไปว่าบางทีอีกคนไม่เป็เ้าหน้าที่รัฐไม่ก็ต้องเป็โจรแน่เพราะอีกฝ่ายมีร่องรอยะุด้วยดีนะที่เราเป็เทพดังนั้นมันจึงไม่ได้ยากที่จะเอาะุออกจากร่างกายของคนที่นอนหมดสติอยู่แต่เื่การรักษาก็ต้องปล่อยให้เป็หน้าที่ของธรรมชาติและยาของสมัยนี้เอา
อ้ะ จริงสิเราลืมซื้อยาแก้ปวดมาไม่เป็ไรเสกเอาแล้วกัน คิดได้ดังนั้นเ้าตัวก็เสกยาแก้ปวดออกมาจากความว่างเปล่าแล้วเอาไปวางที่หัวโต๊ะข้างเตียงพร้อมกับน้ำดื่มหนึ่งขวดเผื่อเอาไว้ก่อน
หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเทพจันทราก็เลือกที่จะไปนอนที่โซฟาเพราะถึงอย่างไรพรุ่งนี้ก็ไม่มีงานทั้งยังไม่มีอะไรทำและคิดว่าคงไม่มีใครมาหาเขาในวันพรุ่งนี้หรอกเมื่อคิดได้อย่างนั้นเทพจันทราก็เลือกที่จะหลับตาแล้วเข้าสู่นิทราไปในทันที
หายไปหลายวัน ขอเม้นกำลังใจหน่อยจิ งืออออ
เทพจันทรา ; เก็บภาระมาได้ต้องเลี้ยงอีกนานไหม
ไรท์ ; อืม.....
ไรท์เดินหนี
เทพจันทรา ; เฮ กลับมาก่อน
22K
