Age of war

วันที่ 74 ของเกมส์แห่งสงคราม วันที่หิมะได้เริ่มโปรยปรายลงมา

ณ ริมชายทะเลป่าสีเขียวตัดโลกสีขาวที่แผ่กว้างทางตะวันออกของทวีป

***ชายผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา [แอร์บาส์ร]

“เธอช่วยพาเจ้ามิลเลอร์กลับไปเมืองหลวงให้ที”

ผมกำลังหาทางไล่เอรีสให้กลับไปที่เมืองหลวงพร้อมกับเจ้ามังกรน้อยมิลเลอร์

แม่มังกร [กลาส] ได้ตายจากไปแล้ว…

พวกสัตว์หรือมอนสเตอร์นั้นไม่เหมือนกับพวกเรา

หากตายไปแล้วก็คือตายไปเลยไม่สามารถกลับมาได้อีก

เป็นความผิดของผมเองที่ยอมตามใจให้มันติดตามมาแนวหน้าด้วย

พวกเรามั่นใจในพลังของตัวเองมากจนเกินไป

ดังนั้นเพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม ผมจึงไล่เอรีสให้กลับไปที่เมืองหลวงพร้อมกับเจ้ากลาส

สาเหตุที่ไล่เอรีสกลับไปนั้นเป็นเพราะว่าต้องมีคนดูแลเจ้ากลาส และไม่มีใครในกองทัพนาโตที่สนิทกับเจ้ากลาสเท่ากับเธออีกแล้ว

อีกอย่าง ผมไม่อยากให้เอรีสมือเปื้อนเลือดไปมากกว่านี้

คิดว่าผมไม่ทันได้สังเกตุเห็นหรือไง?

สีหน้าของเธอยามออกรบกับเผ่ายักษ์หรือภูติพวกนั้น เธอดูไม่มีความสุขแม้แต่น้อย

ผมยอมรับว่าเธอคือนักรบที่เก่งกาจ แต่เธอไม่ใช่ทหารที่ดีเลย

เธออ่อนโยนเกินไป

ผมคิดว่าการทำสงครามครั้งนี้มันโหดร้ายมาก เพราะพวกเรากำลังถูกบีบบังคับให้ทำสงครามที่ไม่อยากทำกัน

ไม่ว่าจะเป็นคุณทอมหรือใครก็ตามในกองทัพนาโต ไม่มีใครที่อยากทำสงครามกับพวกภูติหรือยักษ์เลยแม้แต่คนเดียว

แต่ทหารจะใช้หัวใจขับเคลื่อนกองทัพไม่ได้ เพราะไม่อย่างงั้นคงไม่อาจทำสงครามเพื่อเอาชัยชนะกลับมาได้

พวกเราจึงต้องจำยอมสวมหัวใจมารเข่นฆ่าต่อไป

แต่ไม่ใช่กับเอรีส

เธอนะอ่อนโยนจนทุกคนรู้สึกได้

ดังนั้นพวกเราจึงใช้ข้ออ้างเรื่องเจ้ากลาสเพื่อส่งเธอกลับเมืองหลวงไปซะ

“...ขอบคุณนะ”

และดูเหมือนว่าเธอจะรู้ตัวดีเช่นกัน จึงยอมรับคำขอร้องของผม ก่อนที่จะขึ้นขี่เจ้ากลาสบินกลับเมืองหลวงไปเพียงคนเดียว

หลังจากยืนส่งเอรีสจนเธอหายลับไปที่เส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตกที่มีภูเขาเป็นฉากหลัง พวกเรากองทัพนาโตที่เหลือรอดชีวิตก็เริ่มเคลื่อนทัพกันต่อ

พวกเราถูกพวกภูติทำลายฐานทัพพังย่อยยับไปเมื่อวันที่ 71 เลยทำให้เหลือกำลังพลเพียงแค่สามหมื่นนาย

รถถังถูกพังไม่เหลือซาก กองทัพเครื่องบินเองก็ไม่มีเหลือ ที่พอใช้งานทำการรบต่อไปได้มีเพียงแค่ปืนเอเค-47 ปืน M16 ปืน RPG ตกรุ่นไม่กี่กระบอก และระเบิด C4 เพียงหยิบมือเท่านั้น

ความจริงควรถอยทัพกลับแต่ทว่ากลับมีคำสั่งให้บุกต่อไปเสียได้

“จงลอบเข้าไปในทะเลป่าเพื่อระบุตำแหน่งเมืองของศัตรู แล้วทำการลอบวางระเบิดคริสตัลเสีย”

เจองานโหดหินเข้าให้แล้วไง

จากข้อมูลของศูนย์บัญชาการที่เมืองหลวง เห็นว่านอกจากพวกเราแล้ว ยังมีการโจมตีครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่ฐานทัพเรือทางต้อนใต้ กับป้อมปราการไกอาอีกสองแห่งในเวลาที่ใกล้เคียงกัน

หากพิจารณาแล้ว ความจริงควรเรียกพวกเรากลับไปป้องกันที่เมืองหลวง แต่ด้วยคำยืนยันจากหัวหน้าวิจัยยะมะโตะว่ารับมือไหวด้วยเทคโนโลยีของเขา พวกระดับสูงจึงสั่งให้พวกเราลุยหน้าบุกพวกภูติต่อเลย

พูดตามตรงว่าเป็นภารกิจที่บ้าบิ่นมาก แต่เอาเถอะ คำสั่งก็คือคำสั่งอะนะ

ผมบ่นกับตัวเองภายในใจเช่นนั้นระหว่างที่เดินรุกคืบเข้าไปข้างในผืนป่า

“ตกลงพวกภูติมันประมาทหรือขี้ระแวงกันฟะ”

“เออ… คุณทอมครับ? ”

คุณทอมที่เดินนำทัพตัดผ่านทะเลป่าบ่นด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์

ภารกิจในวันนี้จะไม่เกิดขึนถ้าหากเมื่อสามวันก่อนพวกภูติเลือกที่จะสังหารพวกเราทุกคน

แต่พวกมันไม่ทำแบบนั้นแล้วเลือกที่จะทิ้งข้อความกวนประสาทเอาไว้แทน

และเมื่อรวมเข้ากับพฤติกรรมที่พวกมันเคยทำเอาไว้ตอนสงครามพันธมิตร ก็พอจะทราบได้ว่าพวกภูตินั้นมีนิสัยขี้เล่นมากจนดูเหมือนเด็กน้อย

แต่เป็นเด็กน้อยที่มีความฉลาดระดับผู้ใหญ่

ถึงจะดูบ้า ๆ แต่เชื่อมั้ยว่าพวกมันวางการระวังภัยเอาไว้ทั่วรอบทะเลป่าเลยละ

หน่วยสอดแนมทางอากาศที่เคยส่งไปก่อนหน้านี้ ล้วนแต่ถูกพลังเวทมนต์ของเผ่าภูติสอยลงมาจนไม่มีเหลือ

แถมภายในป่าที่พวกเรากำลังเดินสำรวจกันอยู่ ณ เวลาปัจจุบัน ก็ยังมีกับดักมากมายรออยู่

“แว๊ก! ช่วยผมด้วย! ”

“อ๊ากกก! กับดัก… เจอกับดักบ้านี้อีกแล้ว! ”

“ช่วยตรูด้วย ม่ายยยยยย! ”

มันเป็นกับดักที่น่ากลัวมาก

“เหวอ มัน.. มันมาแล้ว มันเข้ามาแล้วววว! ”

“กรี๊ดดด!? อย่าเข้ามาน้าาาา! ”

ผมเริ่มคิดว่าดีแล้วละที่ส่งเอรีสกลับบ้านไปก่อน

“ [แมลงสาบ] มันเข้าไปในเสื้อผ้าแล้ววว อ๊ากกก! ”

กับดักเกรียนระดับหนึ่ง กับดักแมลงสาบ

เมื่อท่านเผลอเดินเข้าไปตกอยู่ในหลุมพรางที่เตรียมเอาไว้ ร่างของท่านจะร่วงสู่ขุมนรกที่เต็มไปด้วยแมลงสาบสีดำนับล้าน

หลุมพรางเหล่านั้นสร้างมาได้เนียนมาก ชนิดที่แยกด้วยตาเปล่าไม่ออก

มีคนที่ตกเป็นเหยื่อทางประสาทของมันไปแล้วกว่าหนึ่งพันคนได้

“ไม่เอาหนวด ไม่อาวววว! ”

กับดักเกรียนระดับสอง กับดักพืชเทนทาเคิล 18+

พวกภูติจะแอบปลูกพืชที่มีเส้นเถาวัลย์ยาวเอาไว้โดยรอบแบบสุ่มตำแหน่ง

มันแยกออกยากมากในผืนป่าต่างโลกที่ปกคลุมไปด้วยพืชพรรณรูปร่างที่แปลกตาไม่เคยเห็น

พวกเราไม่อาจทราบได้เลยว่าต้นไม้ชนิดใดอันตรายหรือไม่ และไม่อาจทราบได้ว่ามีพืชที่สามารถโจมตีมนุษย์แบบนี้ได้รวมอยู่ด้วย

พืชเทนทาเคิลนั้นจะมีเส้นเถาวัลย์ยาวหนาอวบ มันหยุกหยุยให้สัมผัสคล้ายระยางเหนี่ยว ๆ แถมยังมีความสามารถเกาะติดหนึบเหยื่อได้ดีมาก

อาหารของพวกมันคือเส้นใยต่าง ๆ ที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

ใช่ มันชอบกิน [เส้นใย] …

เมือกลื่น ๆ ที่มันพ่นออกมานั้นจะช่วยละลายและย่อยเส้นใยออกไปจนสะอาดเกลี้ยงเกลา

สรุปคือเสื้อผ้าของเหยื่อผู้โชคร้ายจะถูกละลายหายไปจนสะอาดเอี่ยม

ชุดชั้นในอะไรก็ไม่มีเหลือ

จะเหลือก็เพียงชุดเกราะกันกระสุนในส่วนที่ทำจากเส้นใยลามิเนตอะไรพวกนี้เท่านั้น

“รอแปบ…”

ผมถือมีดทหารเข้าไปช่วยร่างของพรรคพวกที่กำลังถูกระยางเหล่านั้นรัดเอาไว้ออกมา

นายทหารชายต่างยืนในสภาพล่อนจ้อนพร้อมกับท่อนล่างสู้ลมหนาว

ส่วนนายทหารหญิงจะอยู่ในสภาพล่อนจ้อนด้วยท่าทางเหนี่ยมอาย ก่อนจะไปหาใบไม้มาปิดตามจุดเร้นลับ

อืม… ชักรู้สึกเสียดายที่ส่งเอรีสกลับไปก่อนเลยแฮะ

กับดักเกรียนระดับสาม ระเบิดตด

กับดักที่ปั่นประสาทและสร้างความเสียหายทางจิตใจในเวลาเดียวกัน

ผู้ที่ไปเหยียบโดนจะส่งเสียงตดดัง [ปูด~] ดังไปทั่วป่าจนทุกคนหันมามองตำหนิเป็นสายตาเดียวกัน

เสียงนั้นสมจริงยิ่งกว่าใส่เสียงประกอบด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำ แถมยังมีกลิ่นโชยอันน่าสะพรึงกลบไปทั่วบริเวณกว่าสามสิบเมตร

ตอนแรกก็คิดว่ามีคนตดจริง แต่พอมีหลายคนโดนเยอะมากเข้าเลยเข้าใจได้ว่ามันคือกับดักที่พวกภูติวางเอาไว้...

กับดักเกรียนระดับสี่ กับดักกล่องสมบัติ

กับดักบ้าบอที่พอเหยียบแล้วจะมีเสียงดัง *ปิ๊ง* แล้วตามมาด้วยควันสีแดงเหลืองราวกับว่าถูกรางวัลอะไรสักอย่างมา

ควันกับแสงสีได้จางหายไปพร้อมกับการปรากฏขึ้นของกล่องสมบัติลึกลับ

แน่นอนว่าไม่มีใครบ้าพอจะเปิดดูหรอก

[รวมภาพลับของประธานาธิบดีลิลลี่ ดอง~]

ถ้ามันไม่มีข้อความแบบนั้นปรากฏให้ดูอะนะ

พวกภูตินั้นมีหน้าตาเหมือนมนุษย์ สูงเฉลี่ยอยู่ที่หนึ่งเมตร ถึงจะตัวเล็กแต่ก็มีใบหน้าทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่เพราะนั่นคือร่างที่โตเต็มวัยของพวกเขา

และเมื่อพูดถึงประธานาธิบดีเผ่าภูติ ก็จะนึกถึงสตรีภูติที่มีผมสีเงินยาวงดงาม และมีผิวขาวดุจหิมะคนนั้น

ด้วยความที่เจอแต่กับดักบ้าบอมาตลอดทาง บวกกับความหื่นของทหารชายสุขภาพดี พวกเราจึงพร้อมใจกันเปิดมันในท้ายที่สุด

ยังไงก็ไม่ใช่กับดักถึงตายอยู่แล้ว

พวกเราคิดเช่นนั้น

แน่นอนว่าคำว่า [พวกเรา] มันรวมถึงผมและคุณทอมด้วย

และเมื่อเปิดมันออกมา…

“โอ๊กกก! ”

สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นคือสิ่งที่ชั่วร้าย

มันทำร้ายจิตใจของพวกเราเหล่าทหารชายจนอวกออกมาเป็นสายโลหิต

สิ่งที่อยู่ข้างในหีบคือรวมภาพเปลือยของผู้นำเผ่ามนุษย์คุณ [กัง]

ภาพเปลือยนุ่งกางเกงลิงตัวเดียวแสนอุจาดตาของคุณกังที่มีกล้ามเป็นมัด ๆ ได้ปรากฏสู่สายตาของพวกเราพร้อมกัน

ทำไมภาพลับของสตรีที่งดงามถึงกลายเป็นภาพเปลือยผู้ชายบ้ากล้ามไปได้ครับเนี่ย!?

กับดักกวนประสาททำนองนี้มีปรากฏให้เห็นไปตลอดเส้นทางของการเดินสำรวจทะเลป่า

มันเยอะและกวนสหบาทาชาวมนุษย์เป็นอย่างมาก แยะจนรู้สึกว่าคงมีกับดักทุกตารางนิ้วของทะเลป่าอย่างแน่นอน

แต่น่าแปลกที่ไม่มีกับดักชิ้นไหนมีภัยถึงชีวิต

ตกลงภูติมันขี้ระแวง? ประมาท? หรือว่าดูถูกพวกเราอยู่กันแน่นะ?

ผมคิดเช่นนั้นไปพร้อมกับใช้มีดถ่างพงหญ้าสูงห้าเมตรตรงหน้าออก

ในตอนนั้นเองที่ทิวทัศน์ได้เปลี่ยนไป

“อะไรกันเนี่ย? ”

“เหมือนกับมีพายุวิ่งผ่านไปเลยแฮะ”

ผมกับคุณทอมต่างแลกเปลี่ยนความเห็นกัน

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือพื้นที่รกร้างขนาดใหญ่

พื้นที่ป่าได้หายเป็นเส้นตรงยาวอีกทั้งยังกินพื้นที่เป็นวงกว้าง

พื้นดินอยู่ในสภาพที่พังทลายและมีรากไม้จำนวนมากถูกถอนขึ้นจนระเนระนาดไปทุกตารางเมตร

ราวกับว่าเคยมีพายุทอร์นาโดวิ่งผ่านพื้นที่บริเวณนี้ไป

“ทุกคนระวังตัวด้วย”

ทหารสังเกตุการณ์ส่งวิทยุเตือนไปหยั่งทุกหน่วยที่อยู่ในบริเวณ

ทุกคนต่างก้มตัวลงต่ำและซ่อนอยู่หลังพงหญ้า

ผมเห็นคุณทอมส่งสัญญาณมือให้ทุกคนเงียบและเฝ้าระวัง

มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงพื้นที่รกร้างนั้น…

ผมใช้เป้าเล็งส่องไปที่พื้นซึ่งกำลังมีเนินดินนูนสูงขึ้นมา

แล้วมันก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากผิวดิน

สิ่งมีชีวิตที่สูงถึงสี่เมตร มีรูปร่างคล้ายมด ยืนสองขา และสวมผ้าคลุมสีขาวสะอาดราวกับนักบวช

สิ่งนั้นคือเผ่ามนุษย์มด แถมยังเป็นเผ่ามนุษย์มดระดับราชินีอีกด้วย

ทำไมถึงมาปรากฏที่นี่กันได้นะ?

***ราชินีแห่งความเป็นมิตร [คอมพาเนียน]

สาเหตุของความพ่ายแพ้ในสงครามครั้งที่แล้ว คือพวกเราขาดสิ่งที่เรียกว่า [พันธมิตร]

“ (คอมมิว รู้สึกถึงมันมั้ย?) ”

“ (จะตรวจสอบให้เดียวนี้ครับท่านราชินี) ”

ขุนศึกใต้บัญชาของฉัน [คอมมิว] ตอบรับเสียงจากคลื่นสมอง ก่อนที่จะไปตรวจต้นตอของคลื่นสัญญาณแปลกปลอมที่กระจายออกมาชั่วขณะเมื่อกี้

“ (มีกลุ่มเผ่าปีศาจน้อยจำนวนมากซ่อนอยู่ทางเหนือครับ) ”

“ (...เฝ้าระวังเอาไว้ก็พอ) ”

ฉันไม่ยอมให้เกิดความวุ่นวายก่อนเริ่มการทูตเด็ดขาด

หากอีกฝ่ายทำแค่เฝ้าระวัง ทางฉันเองก็จะไม่ผลีผลามทำอะไรเช่นกัน

“ท่านครับ พวกปีศาจแสงมาแล้วครับ”

“อืม… ทุกคน ก้มหัวลงต่ำเอาไว้”

เรื่องของเผ่าปีศาจน้อยปล่อยให้เป็นภาระของคอมมิวไป ตอนนี้ขอตั้งสมาธิกับการทูตก่อนดีกว่า

ที่ท้องฟ้ากว้างซึ่งมีหิมะโปรยปรายลงมาบางตานั้น มีกลุ่มแสงขนาดเล็กกำลังบินตรงมาทางพวกเรา

กลุ่มแสงนั้นมีขนาดใหญ่ขึ้นจนเผยให้เห็นคณะของผู้มาเยี่ยมเยือน

ตัวตนของเผ่าปีศาจแสง

เผ่าประหลาดที่มีร่างกายเล็กเพียงหนึ่งเมตร แต่มีอำนาจควบคุมธรรมชาติและใช้วิธีต่อสู้ที่เหนือสามัญสำนึกของพวกเราได้

“พวกเรามาตามคำเชิญที่ส่งมาแล้วดอง~”

ภูติที่มีผมสีเขียว ดวงตาสีมรกตทอประกายแสงได้เอยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เธอกำลังพูดด้วยภาษาของพวกเราอยู่

สาเหตุหนึ่งที่ฉันเลือกเข้าหาเผ่าภูติ มันเป็นเพราะรายงานจากผู้กล้าสเลบ ที่ว่ามีพวกมันคนหนึ่งสามารถพูดภาษาของเผ่าเราได้

และมันเป็นเช่นนั้น

“ทางเรายินดียิ่งนักที่ท่านตอบรับจดหมายของฝ่ายพวกเรา ดิฉัน ราชินีคอมพาเนียน ตัวแทนทูตของเผ่าขอกล่าวขอบคุณพวกท่านจากใจจริง”

ฉันโค้งตัวต่ำโดยไม่สนว่าสถานะของตัวเองคือราชินีของเผ่า

เราจะไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์กับใครได้ ถ้าหากเราไม่เป็นฝ่ายเข้าหาอีกฝ่ายก่อน

เราจะไม่สามารถสร้างมิตรที่ดีกับใครได้ หากไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไว้วางใจ

ยิ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่แตกต่าง ย่อมมีความระแวงสงสัยที่มากตาม

ดังนั้นการก้มหัวของราชินีอย่างฉันจึงมีราคาและความหมายมาก

อีกหนึ่งสาเหตุที่เลือกสีขาวบริสุทธิ์ก็เพื่อหวังผลทางจิตวิทยาอีกด้วย

จงทำตัวให้ดูอ่อนน้อมไร้พิษภัย

แต่ก็อย่าได้แสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายดูแคลนได้

จงดูสง่าและแสดงศักดิ์ศรีที่ถ่อมตนเพื่อสร้างความเชื่อใจในฐานะที่เท่าเทียมกันซะ

นั่นคือนโยบายทางการทูตของฉัน

เจ้าภูติที่ไร้สีหน้าได้จ้องมาทางฉันกับคณะทูตด้วยสายตาที่เย็นชา

ฉันสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แทรกมาตามคลื่นสมองจากเหล่ามดทาสที่ตามมาด้วย

“ (อย่าทำอะไรโง่ ๆ) ”

ฉันส่งสัญญาณเตือนไปให้เหล่าลูกน้องทุกคน

เจ้าภูติที่ดูไร้ความเป็นมิตรได้ถอนหายใจยาวทีหนึ่ง ก่อนจะเอยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดออกมา

“เรามีชื่อว่าเอสเทอ พวกเรายุ่งมาก รีบพูดธุระมาได้แล้วดอง~”

ช่างยโสโอหังนัก…

แต่ฉันจะทำให้มันพังเพราะอารมณ์พาไปไม่ได้

“ตามที่ท่านต้องการ---”

ฉันลุกขึ้นยืนตัวตรงพร้อมกับโค้งหัวให้เล็กน้อยเป็นมารยาท ก่อนจะจ้องไปในดวงตาของปีศาจแสงที่ชื่อเอสเทอ

ไม่มีอาการหวั่นไหวเลยนะ

“พวกฉันมาเพื่อเป้าหมายเดียวกันกับคุณ”

ว่าแล้วฉันก็สั่งให้ลูกน้องกางแผนที่หนังสัตว์ลงบนพื้นดินตรงหน้า

มีดเล่มหนึ่งถูกปาลงไปบนแผนที่นั้นด้วยมือของฉัน

ตำแหน่งที่มันปักลงไปคือเมืองหลวงของเผ่ามนุษย์

“พวกเรามาฆ่าเผ่าปีศาจน้อยด้วยกันเถอะ”