ฝันร้ายที่ขอให้มีอีกสักพันครั้ง
“ฝ่าาเสด็จ”สิ้นเสียงของเชียนกงกง สตรีในอาภรณ์แพรพรรณเนื้อดีสีชมพูสดราวกับย้อมด้วยดอกเหมยฮวาทั้งป่าก็พลันก้าวออกมาจากตำหนัก
สีสดใสที่เล็งเห็นมาได้ั้แ่ไกลอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้หนุ่มหากชุดนี้ไปอยู่บนวรองค์อ่อนแอกระนั้นหรือจะงดงามถึงเพียงนี้
ยิ่งดำริยิ่งขุ่นในพระหทัยแม้พระอัยยิกาจะเป็สตรีที่มิทรงหวังสิ่งใดแต่หากเป็เื่บังคับขู่เข็ญคต้องยกให้เป็ที่หนึ่ง
สตรีนางแรกที่ข้าหลงรักคือิอิ๋งเพลานั้นนางอยู่ในชุดสีแดงสดทอประกายจรัสแสง นางงดงามปานเตียวเสี้ยนสตรีงามล่มเมือง
เพียงแว่บแรกที่ได้เห็นถึงกับสำลักชาชั้นดีแต่กระนั้นความรักของพระองค์กับิอิ๋งก็ถูกกีดกันจากพระอัยยิกา
หยางเหวินสะบัดสิ่งเลวร้ายในพระมัตถุรงค์ออกไปเป็เวลาเดียวกับที่เชียนกงกงประกาศพร้อมถือพู่โบกสะบัดไปมา
ผ้าม่านบนเกี้ยวถูกเลิกขึ้นตามด้วยวรองค์สูงโปร่งงดงาม เส้นพระเกศาปล่อยเลื้อยลู่ลงพระอังสะอย่างเช่นเดิม
สายลมในยามห้ายเหยียบเย็นและเหน็บหนาวแม้เพลานี้ท้องฟ้ากระจ่างจนเห็นหมู่ดาราทอแสงอ่อนจาง...เพลานี้นางจะเสวยหรือยังนะ
“ฝ่าาเพคะทรงเสวยน้อยมากนะเพคะ” หลางเต๋อเฟย สนมลำดับที่สามในราชวงศ์เสวี่ยหลงตรัสอย่างเศร้าสร้อยยามเมื่อทอดเนตรเห็นฝ่าาั์เนตรเลื่อนลอย
“ข้าอิ่มแล้ว”ฮ่องเต้หยางเหวินตรัสแล้วแหงนมองดวงดาราอย่างเศร้าสร้อย
แม้จะรู้ดีว่า“ฮ่องเต้”ทรงวิตกกังวลเื่ใดแต่หลางเต๋อเฟยก็มิได้ตรัสสิ่งใดให้ระคายพระกรรณหากแต่กลับตรัสเพื่อรั้งให้พระองค์อยู่ต่อจะอย่างไรเสียนางก็เป็เต๋อเฟยหน้าที่ของนางคืปรนนิบัติฝ่าาจนกว่าจะรุ่งสางแม้ฝ่าาเพลานี้จะทรงเปลี่ยนไปแล้วก็ตาม
ข่าวคราวนอกพระตำหนักทำให้ตำหนักหลางอดสะท้านไม่ได้เมื่อกุ้ยเฟยลำดับแรกกลับถูกลดขั้นแต่กระนั้นกลับเป็ฮองเฮาที่แสนอ่อนแอถูกลากขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์หงสาแทนสตรีที่สมควร.
..ฤาว่าฝ่าาของหม่อมฉันจะถูกเข้าสิงจากวิญญานฮองเฮาจินเยว่เสียกระมัง
“หม่อมฉันเข้าพระทัยเพคะฝ่าาทรงว่าราชกิจมาเหนื่อย ทรงอยากพักผ่อน เพลานี้หม่อมฉันจะดีดพิณให้ฟังนะเพคะ”
เสียงเพลงในตำหนักปลุกให้ดวงเนตรคู่งดงามกระฉับกระเฉงขึ้นอีกคราด้วยฤทธิ์ของสุราจักรพรรดิหนุ่มแย้มพระโอษฐ์ราวกับจะตรัสอะไรบางอย่าง
พระตำหนักฟางหรง
เสียงเพลงหมื่นราตรีดังเล็ดลอดมาถึงตำหนักฟางหรงเพลานี้ไป๋ฮองเฮายังมิบรรทม กลับจับจ้องมองคันฉ่องที่ตั้งไว้อย่างลืมองค์
เป็เวลานานเท่าใดที่มิเคยเห็นองค์เองอีกเลยนับแต่เข้าวังและถวายตัวนั่นก้ด้วยวังหลังมีเื่ให้ปกครองมิจบสิ้น...ไหนจะเื่ของโอรส และเหล่าธิดา...
ในตอนนั้นไป๋หลานเป็เพียงสตรีบรรณาการแลควรได้ลำดับที่สี่เพื่อมิให้สองแคว้นต้องเสื่อมเสียจะด้วยรูปโฉมิอิ๋งก็มีรูปโฉมต้องตาต้องใจกว่า
จะด้วยปัญญาก็เห็นจะสู้ใครเขาไม่ได้เลยหากมิได้พระอัยยิกาช่วยไว้มีหรือจะได้ขึ้นมาเหยียบบนบัลลังก์หงสาเคียงข้างัเหยียบเย็นเช่นฝ่าา
ดวงพักตร์งดงามใสราวแก้วหยกพระนาสิกรูปหยดน้ำล้อมกรอบด้วยเรือนพระเกศาที่ปล่อยทิ้งอย่างมีน้ำหนัก...
ไป๋ฮองเฮาอยู่ในอาภรณ์ชุดฮั่นฝูสีขาวพิสุทธิ์สายพระเนตรคู่งดงามทอประกายอ่อนล้า...มิได้ล้าด้วยวัยหากแต่ล้าด้วยความร้าวรานหทัย...
ั้แ่ได้ขึ้นมาปกครองวังหลังไป๋ฮองเฮาต้องงัดทุกกระบวนมาจัดการกับพวกนางแต่ไม่ว่าอย่างไรไป๋หลานกับรู้สึกอยากล้าร้างจากวังหลังมากกว่า
“เพลานี้ฝ่าาทรงประทับตำหนักเต๋อเฟยกว่าเกี้ยวจะกลับก็คงพรุ่งนี้” สุรเสียงหวานอ่อนละมุนตรัสกับองค์เองอย่างแ่เบา
“ฮองเฮาเพคะเกิดเื่ใหญ่แล้วเพคะ” น้ำเสียงร้อนรนของเหลียนชิงลี่ ดังขึ้นจากตำหนักชั้นล่าง
“ชิงลี่เกิดเหตุใดขึ้น” ในที่สุดไป๋ฮองเฮาก็พาวรองค์งดงามมาหยุดที่เตียงบรรทมของตนเองด้วยสีพระพักตร์ซีดเผือด
“ฝ่าา”หยาดน้ำใสไหลรินอีกครั้งเมื่อทอดเนตรเห็นดวงพักตร์คุ้นเคยเบื้องหน้าที่ทอดมองมาด้วยแววเนตรอ่อนละมุน
‘สตรีที่เคยลาร้างมานานอย่างไป๋หลานหรือจะจัดเจนเช่นสนมใหม่ที่พร้อมจะปรนนิบัตินี่ฝ่าากำลังเล่นเกมกระดานหมากอะไรกับหม่อมฉันอยู่กันแน่’
“เ้าร้องไห้ด้วยเหตุใดไป๋หลาน” สุรเสียงเข้มดำรัสชัดดังขึ้นข้างพระกรรณ ‘หยางเหวิน’ฮ่องเต้หนุ่มทรงจุมพิตข้างพระกรรณของหวงโฮ่วอย่างแ่เบา
ริมพระโอษฐ์อุ่นทาบทับลงบนหลังพระกรรณก่อนซอนไซ้ไปตามลำพระศอเรียวระหงส์ฉวีขาวดั่งหยกแก้วใสมีรอยแดงช้ำปรากฎเป็จ้ำ
ฮ่องเต้หนุ่มรูปงามช้อนวรองค์งามตาแสนคุ้นเคยแล้วพาดลงบนเตียงบรรทม
เพลานี้ไป๋หลานฮองเฮารับรู้ได้ถึงความร้อนระอุของจักรพรรดิรูปงามที่พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
หัตถ์อบอุ่นััวรกายใต้อาภรณ์อย่างกระหายฮ่องเต้หนุ่มหยอกเย้ากับดอกปทุมสีงดงามแล้วทรงซุกพระพักตร์ลงตรงพระอุระอวบอิ่ม
เสียงครวญหวานดังขรมออจากเรียวโอษฐ์สีชาด
เพลานี้จักรรพรรดิรูปงามมิอาจทานต่อสำเนียงของฮองเฮาได้แววพระเนตรคู่งดงามทอประกายระยับเมื่อหวงโฮ่เผยอเรียวโอษฐ์อย่างปรารถนาในตัวพระองค์เอง
“เรียกข้าอีกสิยอดพธูของข้า ลู่เสียนน้อย” สุรเสียงเข้มกระซิบที่ข้างพระกรรณซ้ำๆพลางปล่อยกระแสสินธุ์อุ่นรินไหลเปรอะพระชานุทั้งสองข้าง
“ฮองเฮาข้าได้ยินเสียงเพรียกหาข้าจากเ้าในความฝัน...ไป๋หลานเ้าคือยอดพธูยอดดวงใจของข้าตลอดกาล”
ดวงเนตรหงสาหลับพริ้มไปแล้วทว่าัผงาดแสนเหยียบเย็นอย่างฮ่องเต้ผู้งดงามกลับพร่ำพรรณนาความในพระทัยที่ซุกซ่อนมาแสนนานโดยไม่รู้เลยว่า เ้าของร่างนิ่มที่หลับตาพริ้มอยู่นั้นยังคงสดับ!
+++
3K
