Love chaos รักวุ่นวายของนายมาเฟีย

"อื๊ออ.."คนตัวโตอุ้มฉันขึ้นแล้วเดินมาที่โซฟา เขาเริ่มสอดแก่นกายเข้ามาในร่างกายฉันอย่างช้าๆ ฉันก็ต้องพยายามกลั้นเสียงครางไว้

"อ๊ะๆๆๆ...อ๊าาส์..บะ..เบาๆ"ฉันกึ่งพูดกึ่งครางออกมาเบาๆ เมื่อคนตัวโตซอยเอวถี่ยิบเข้าออกๆอย่างรวดเร็ว

"อ่าา...แน่นชิบ"คนตัวโตครางต่ำออกมา

"อ๊าา...ซี๊ด..."ฉันครางออกมาเมื่อสักพักเราทั้งคู่เสร็จพร้อมกัน คนตัวโตถอนแก่นกายออกมาจากร่างกายของฉัน ก่อนจะลงมาจูบหน้าผากฉันเบาๆและลุกขึ้นถอดถุงยางออก เขาใช้กระดาษห่อแล้วทิ้งลงถังขยะ

คนตัวโตหยิบทิชชู่แล้วมาทำความสะอาดร่างตัวเองแล้วก็ร่างกายของฉันก่อนจะแต่งตัว เขาหยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัวให้ฉันเรียบร้อย ฉันดึงยางออกจากผมมาใส่ไว้ที่ข้อมือ และทำการจัดผมจนผมเรียบร้อยแล้วเดินไปหยิบแซนด์วิช โดยที่ยังคงหอบหายใจเหนื่อยอยู่ พี่เมฆก็เช่นกัน

"วันนี้ให้ไปส่งไหม?"เขาถาม

"เอ่อ...ไม่ต้องก็ได้ค่ะ"ฉันตอบและเดินออกมาจากห้อง กลับห้องไปพวกนั้นต้องสงสัยแน่ทำไมผมถึงเป็๲งี้ เพราะปกติแล้วฉันมัดผมตลอด

.

.

.

ฉันเดินมาก็พบว่าทุกคนมากันครบแล้ว ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ฉันอย่างจับผิดและสงสัย...

"ไปทำอะไรมาอ่ะมิ้นท์?"เพื่อนคนหนึ่งพูดถาม ซวยแล้วฉัน...

"ปกติมิ้นท์ไม่ปล่อยผมนี่หว่า เสื้อก็เรียบตลอด แถมเอาเสื้อทับในตลอด"เพื่อนอีกคนพูดเสริม

"ฉัน...ฉันแค่รีบน่าา พวกแกจะมาจับผิดฉันทำไมล่ะ!?"ฉันพูดและเดินเข้าไปนั่งพร้อมกับแต่งตัวไปด้วย พอดีกับที่อาจารย์มา

"อ๋ออออออออ"ทุกคนพูดอ๋อพร้อมกัน ยกเว้นกุ๊บกิ๊บและเป้ง ที่มองฉันเขาก็รู้๻ั้๹แ๻่แรกแล้วว่าทำไมฉันถึงเป็๲แบบนี่

"อาจารย์ก็แปลกไป ไอ้มิ้นท์ก็แปลกไป"เพื่อนอีกคนพูด อาจารย์ถึงกับขมวดคิ้วทันที

"มึงเรียกผู้หญิงว่า ไอ้ หรอวะ?"อาจารย์พูดถามและทำหน้าดุใส่

"ขอโทษครับๆ"เขารีบขอโทษทันที แม้จะเป็๞น้ำเสียงที่ประชดประชันก็เถอะ เมื่อจบการสนทนาเราก็เริ่มเข้าเรียนกันไปเรื่อยๆ ซึ่งวันนี้ฉันก็มีเรียนทั้งวันด้วย

.

.

.

.

.

ตอนนี้ก็ได้เวลากลับบ้านแล้ว ฉันจึงเดินกลับมาที่คอนโด เพื่อจะได้แต่งตัวไปทำงานต่อ แต่ระหว่างเดิน...ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนเดินตามเลยนะ เมื่อฉันลองหันไปดู ก็เห็นชายกลุ่มหนึ่งที่ไม่คุ้นตา แต่งตัวธรรมดาๆเดินตามหลังมา

ฉันรีบเดินให้เร็วกว่าเดิม เพราะรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดียังไงไม่รู้ และคนพวกนั้นถ้าอยู่แถวนี้ทำไมฉันจึงไม่คุ้นหน้าและอีกอย่าง...ถ้าจะมาเที่ยวก็เป็๲ไปไม่ได้เลย เพราะแถวนี้ไม่มีที่เที่ยว แถวนี้ที่ฉันอยู่มันไม่ใช่ที่ๆแบบชุมชนแออัดหรือที่เปลี่ยวๆหรอกนะ แต่เป็๲ที่สงบๆที่หนึ่ง ทำเลที่ตั้งก็ดี มีป่ามีไม้ วิวสวย ฉันจึงย้ายมาอยู่คอนโดแถวนี้

และเมื่อฉันลองวิ่งดู...นั่นไง!! พอหันกลับไปชายกลุ่มนั้นกำลังวิ่งตามฉันอยู่

บ้าเอ๊ย!! รู้งี้ให้พี่เมฆมาส่งดีกว่า แถวนี้ตอนนี้ก็ไม่มีคนอีก

ฉันรีบวิ่งไปด้วยและหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาพี่เมฆไปด้วย ไม่นานพี่เมฆก็รับสาย

:ฮัลโหล:

"พี่เมฆช่วยมิ้นท์ด้วย อร๊ายยย!!"ฉันพูดกับเขาก่อนจะกรีดร้องออกมาเมื่อถูกกระชากแขนดึงมาอย่างแรง ก่อนจะถูกโปะบางอย่างเข้าที่หน้าจนเริ่มรู้สึกมึนหัว โทรศัพท์และของที่ฉันถือร่วงลงพื้นทันที

:มิ้นท์! มินท์!:ฉันได้ยินเสียงคนตัวโตเรียกดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์ ก่อนจะเห็นรถตู้คันสีดำมาจอดเทียบฟุตบาท

ตาฉันเริ่มมัวๆมองอะไรไม่ค่อยเห็น ฉันพยายามดิ้นแต่มันก็ไม่มีแรงเลย รู้สึกตัวครั้งสุดท้ายก็ตอนที่ถูกจับขึ้นรถแล้ว...

"พี่เมฆ...ช่วยมิ้นท์ด้วย..."