พลั๊ก…ร่างใหญ่ยืนนิ่งมองร่างเล็กๆที่ชนเขาจนล้มลงไปกองที่พื้น
“เ้ารีบร้อนอะไรของเ้าจึงได้เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนี้”น้ำเสียงที่ดูแข็งกร้าวพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด
เหลียนฮวาเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะหยิบดอกบัวที่พื้นพร้อมกับลุกขึ้นจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา
“ท่านต่างหากเหตุใดมีตาแล้วไม่หลบข้ากันเล่าก็ในเมื่อเห็นว่าข้าเดินมาแท้ๆหากท่านหลบไปเสียข้าก็คงไม่ต้องชนท่านไม่ใช่หรอกหรือ”
“นี่เ้า”เขาพูดขึ้นด้วยความโมโห
นางปรายหางตามองเขาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะรีบเดินจากไป
เสียนอี้หลงได้แต่มองตามนางไปอย่างหงุดหงิด
“หึ้ย ข้าล่ะเชื่อเลย”เขาพูดออกมาเบาๆก่อนจะเหลือบไปเห็นหวงลี่เฟยที่เดินมาจากสวนหลังบ้านของเขา
“ลี่เฟยนี่เ้ายังไม่กลับอีกงั้นหรือ”เสียนอี้หลงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นหวงลี่เฟยที่กำลังเดินมาหาเขา
หวงลี่เฟยยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ให้กับเสียนอี้หลง
“หากข้ารีบกลับไปก็คงจะอดได้ชื่นชมของสวยๆงามๆที่เ้าซ่อนไว้เป็แน่”
“เ้าหมายความว่าอย่างไรกัน”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่มีอะไรหรอกอื้มวันนี้มีงานเทศกาลนอกเมืองเ้าไปเป็เพื่อนข้าได้หรือไม่”
“ไม่ล่ะ ข้าไม่อยากไปไหน”
“กลัวฮูหยินเ้าจะมีใครมาขโมยไปงั้นหรือจึงอยากอยู่เฝ้าเรือนนัก”หวงลี่เฟยแสร้งพูดขึ้นแหย่
“ใครว่าข้าหวงนางกันเล่า”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ายังไม่ได้พูดซักคำว่าเ้าหวงนางนี่เ้ากำลังร้อนตัวไปเองงั้นหรือ”
“เอาล่ะๆเลิกพูดเื่นั้นเถอะเ้าอยากให้ข้าไปเที่ยวชมเทศกาลนอกเมืองด้วยไม่ใช่หรืองั้นก็รีบไปกันเถอะ”เขารีบพูดตัดบทก่อนจะรีบเดินนำหน้าออกไป
หวงลี่เฟยมองดูเสียนอี้หลงอย่างรู้ทันก่อนจะหัวเราะให้กับท่าทางกลบเกลื่อนของเขา
“เอ้า เ้าจะไปหรือไม่หากจะไปก็รีบเข้าเดี๋ยวสายคนจะยิ่งมากข้าขี้เกลียดเดินเบียดเสียดกับผู้คน”เสียนอี้หลงะโเรียกหวงลี่เฟย
“รู้แล้วๆ”หวงลี่เฟยรีบเดินตามเสียนอี้หลงไปที่รถม้าที่ถูกเตรียมไว้ให้ในที
หลังจากที่นั่งรถม้ามาได้พักใหญ่ทั้งสองก็มาถึงงานเทศกาลที่ถูกจัดขึ้น
“คุณชายเสียนเดี๋ยวข้าน้อยนำรถม้าไปจอดรอคุณชายที่หน้าประตูทางเข้างานนะขอรับ”คนใช้ของเขาพูดขึ้น
เสียนอี้หลงพยักหน้าให้กับคนใช้ก่อนจะเดินเข้างานไปพร้อมกับหวงลี่เฟย
“อี้หลงนี่ก็นานแล้วเหมือนกันที่ข้ากับเ้าไม่ได้เดินเที่ยวงานเทศกาลเช่นนี้”
“ก็เ้ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับหญิงงามมีหรือจะมีเวลามาเที่ยวงานเทศกาลกับข้า”
“ใครจะเหมือนเ้ากันเล่าที่มีฮูหยินแสนงดงามรออยู่ที่บ้านต่อไปคงจะไม่มีเวลาเที่ยวเดินชมงานกับข้าเป็แน่”เสียนอี้หลงมองหน้าหวงลี่เฟยราวกับไม่พอใจ
“ใครจะไปสนใจหญิงผู้นั้นกัน แล้วเ้ารู้ได้เช่นไรว่านางงดงามเ้าเคยเจอนางเช่นนั้นหรือ”
หวงลี่เฟยยิ้มด้วยท่าทางยียวน
“หากไม่เคยข้าจะกล้าพูดได้เช่นไรว่านางงดงาม”
“เ้าไปเจอนางที่ไหน เมื่อไหร่กัน”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับกำลังหึงหวงพูดขึ้น
“สหายรักเ้าอย่าได้ทำน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเช่นนั้นสิข้ารู้น่าว่าเ้าคงจะหึงข้ากับฮูหยินของเ้าแม้ข้าจะเป็หนุ่มเ้าสำราญแต่ก็ไม่คิดจะเกี้ยวพาฮูหยินของเ้าเป็แน่ถึงแม้ว่านางจะงดงามถูกชะตาข้าก็ตาม”เขาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา
เสียนอี้หลงที่ได้ฟังที่หวงลี่เฟยพูดยิ่งทำให้เขาไม่พอใจเข้าไปใหญ่ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในงานอย่างหงุดหงิด
พลั๊ก…."โอ๊ย"เสียงหญิงสาวร้องขึ้นด้วยความเจ็บอยู่ในอ้อมกอดของเสียนอี้หลง
เขามองดูหญิงสาวผู้นั้นด้วยความรู้สึกผิด
“แม่นางข้าขอโทษที่ไม่ทันระวังเ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”น้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลเอ่ยถามขึ้น
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิดแต่เมื่อได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลานั่นจากใบหน้าบึ้งตึงก็เปลี่ยนเป็รอยยิ้มอันแสนหวานในทันที
399
