ค้นหัวใจนายตัวร้าย

“ยังไม่นอนหรอลูก?” แม่ที่นั่งดูละครหันมาถามลูกสาวที่เดินลงมาจากห้อง

            “หิวค่ะแม่”เธอตอบแม่แล้วหัวเราะ

            “เมื่อเย็นก็กินไปแล้วกินเก่งจังลูกคนนี้”

            ไนร่าเดินเข้าห้องครัวเธอมุ่งตรงไปที่ตู้เย็นหยิบนมช็อกโกแลตรสโปรด แล้วเดินออกไปนั่งโซฟาข้างๆ แม่

            เสียงละครเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อผู้ร้ายกำลังหนีการจับกุมของตำรวจ ที่แอบนั่งลุ้นจนไม่ได้สนใจเสียงของพ่อที่ถาม

            “แม่รูปที่เราถ่ายตอนที่ไปทะเลอยู่อัลบั้มไหนนะ”เสียงพ่อที่กำลังนั่งมองอัลบั้มรูปที่กองอยู่ตรงหน้าหลายเล่ม

            “ก็อยู่นั่นแหละพ่อหาดีๆสิ” แม่ที่กำลังใจจดใจจ่อกับหน้าจอทีวีสีดำแอบดุพ่อเล็กน้อย

ไนร่าแอบขำที่พ่อโดนแม่ดุจึงเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆพ่อ

            “รูปนี่ตอนหนูเด็กๆกำลังน่ารักเลย” ไนร่าดูรูปในมือของพ่อเป็นชุกเด็กสาวใส่กระโปรงสีชมพู ผมสองข้างถักเปียอย่างสวยงาม

“ชมตัวเองอีก” พ่อหัวเราะแล้วเอามือลูบหัวลูกสาว

            ไนร่าเอื้อมมือไปหยิบอัลบั้มรูปสีขาวที่อยู่ตรงหน้าเธอค่อยๆ เปิดดู เป็นรูปของเธอและพี่ชาย

            “รูปนี้หนูจำไม่ได้เลยทำไมร้องไห้ขี้แยแบบนี้เนี่ย” เธอมองรูปแล้วบ่น

            “รูปนี้ไนร่าเดินไปแย่งของเล่นพี่ตะวันแล้วพอพี่ไม่ให้ก็ร้องใหญ่เลย” แม่หันมาบอกลูกสาวเมื่อละครตัดไปที่โฆษณา

            “ทำยังไงก็ไม่หยุดร้องจนพ่อก็ออกพาไปขี่รถเล่นถึงจะหยุด” พ่อพูดขึ้นมาอีกเสียงแล้วหัวเราะ

            ไนร่าเปิดดูรูปไปเรื่อยๆจนไปสะดุดที่รูปหนึ่ง โดยมีรูปของเธอ ตะวันแล้วก็เด็กชายคนหนึ่ง

            “พ่อคะ นี่ใครคะ?” ไนร่าชี้ไปที่เด็กผู้ชายใส่เสื้อสีฟ้า

            “สกายไงลูก”

            “แต่จะว่าไปหน้าก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ”พ่อมองไปที่รูปสกาย

            “เมื่อก่อนครอบครัวเราเจอกันบ่อยแต่ลูกอาจจะยังเด็กเกินไปเลยทำให้จำอะไรไม่ได้” พ่อยังคงพูด

             “อะไรกันทำไมจำอะไรเกี่ยวกับพี่สกายตอนเด็กไม่ได้เลย” ไนร่าพูดกับตัวเองและหยิบนมขึ้นมาดื่มจนหมด

            “หนูไปนอนก่อนนะคะกลัวจะตื่นสาย”

            “จ้ะลูก” แม่หันมาบอกลูกสาวที่กำลังจะเดินขึ้นห้อง

            เช้าของอีกวันไนร่ากำลังแต่งตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากมือถือเธอวางหวีไว้บนโต๊ะและเดินไปหยิบมือถือ

            “ตั้งใจเรียนนะครับ”คิมนั่นเอง

            “ค่ะ พี่คิม”

            ที่จริงตั้งแต่วันที่คิมไปส่งไนร่าที่โรงพยาบาลเขาก็ไม่ได้ติดต่อเธอกลับมาเลยและไนร่าเองก็ไม่ได้คิดที่จะทักไปหาเขา เมื่อแต่งตัวเสร็จไนร่าเดินมาที่โต๊ะอาหารประจำก่อนจะรีบกินและขอตัวไปโรงเรียน

            “ไนร่า” เสียงกัสตะโกนเรียกเธอที่หน้าประตูโรงเรียน

            “ว้าววันนี้ทำไมมาเช้าได้ค่ะ” ไนร่าแซวเพื่อน

            “ก็อยากมาให้เร็วทุกวันแหละน่าแต่ติดอย่างเดียว”

            “ติดอะไร” ไนร่าเริ่มทำหน้าสงสัย

            “ขี้เกียจไง” กัสหัวเราะแบบสะใจ ทำให้ไนร่าถึงกลับหลุดขำตาม

            ทั้งสองเดินมาที่โต๊ะประจำข้างสนามฟุตบอลก็พบกับหวานที่กำลังนั่งทอดสายตาไปที่สนามฟุตบอลดูหนุ่มๆ ที่กำลังวิ่งกลางสนาม

            “เปลี่ยนที่นั่งดีมั้ยเนี่ย? ไปนั่งแถวๆ ห้องสมุดกัน” ไนร่าถามแบบกึ่งตะโกนที่หวานเองไม่ได้สนใจที่เธอเดินมา

            “ไม่ละ อยู่นี่ดีที่สุด”หวานตอบคำถามแต่สายตาก็ไม่วางจากสนามได้

            ไนร่าวางกระเป๋าลงที่โต๊ะแล้วทำท่าทีค้นหากระเป๋าสตางค์

            “จะไปซื้อน้ำเอาอะไรหรือเปล่า” เธอหันไปถามเพื่อน

            “ฝากซื้อน้ำหน่อย” กัสบอกไนร่าที่กำลังจะเดินไป

            ไนร่าเดินมุ่งหน้าไปที่ร้านน้ำของโรงเรียนเธอซื้อน้ำเปล่ามาสองขวด ในขณะที่กำลังจะเดินกลับ เธอก็ได้เจอกับก้องพอดี

            “อ้าวไนร่า” ก้องทัก

            “ค่ะพี่ก้อง”

            “มาซื้อน้ำหรอครับ?”

            “ใช่ค่ะ”

            “พี่ก้องจะไปไหนหรอคะ?”

            “พี่จะมาซื้อน้ำเหมือนกันครับ”

            สิ้นเสียงคำตอบก้องสกายก็เดินมาพอดี

            “ไนร่า” เสียงสกายเรียกชื่อเธอ

            “หายดีแล้วหรอเพื่อน”ก้องหันไปถามสกาย

            “แน่นอน ระดับนี้”สกายหัวเราะ

            “ไนร่ามาซื้อน้ำหรอ?”เขาหันไปเห็นขวดน้ำในมือของเธอ

            “ค่ะแล้วยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่าคะ” เธอถามเขาด้วยความเป็นห่วง

            “หายดีแล้วครับ”เขาตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

            “ไนร่าขอตัวนะคะ”

            “พี่ไปส่งนะ”

            “ไนร่าเดินไปเองได้ค่ะ”

            “น่า คิดถึงจะแย่”สกายรับบทอ้อนอีกครั้ง

            “สกายครูอรรถพลเรียกให้ไปพบ”เสียงพี่ผู้หญิงมอหกเดินมาหาสกาย

            “ตอนนี้เลยหรอ?”

            “ใช่” เด็กผู้หญิงคนที่บอกยังย้ำอีกรอบ

            “พี่ไปส่งไม่ได้แล้วขอโทษทีนะ” เขาบอกก่อนจะเดินตามเด็กผู้หญิงคนนั้นไป

            “สกายมันรักไนร่ามากนะ”ก้องพูดขึ้น

            “ตั้งแต่มันเลิกกับแฟนเก่ามาพี่ไม่เคยเห็นมันจะมาเล่าเรื่องผู้หญิงคนไหนให้ฟังนอกจากไนร่าเลย”

            “พี่ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะถึงมันจะเคยทำอะไรไม่ดี แต่พี่ว่ามันก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น”

            ไนร่าเงียบฟังเมื่อก้องพูดเธอก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบเขาแบบไหน

            “พี่ไปก่อนนะ” ก้องหันมายิ้มให้เธอแล้วเดินจากไป

            “ค่ะ พี่ก้อง”

            ระหว่างวันไนร่าคิดถึงเรื่องที่ก้องพูดกับเธอเมื่อตอนเช้าแฟนเก่าของสกายก็ดูสวยเหมาะสมกับเขาดี เมื่อก่อนพวกเขาคงรักกันมากหรือเธอควรจะถอยออกมาดี ไนร่าเดินคิดระหว่างทางกลับบ้าน สักพักรถซีวิคสีขาวก็มาจอดข้างๆ

            “กลับบ้านหรอไนร่า?”เสียงคิมเปิดกระจกถาม

            “ค่ะพี่คิม”

            “พี่ไปส่งนะ”

            ไนร่าเงียบไปครู่หนึ่ง 

            “มาเถอะนะพี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

            ไนร่าเปิดประตูรถเข้ามานั่งฝั่งข้างคนขับรถค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ไม่นานคิมก็ได้เริ่มบทสนทนาขึ้น

            “สกายเป็นยังไงบ้างออกจากโรงพยาบาลหรือยัง?”

            “ออกมาแล้วค่ะพี่คิม”

            “กลับมาเรียนได้แล้วค่ะคงหายซ่าไปนาน” เธอพูดแล้วยิ้มๆไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของคนที่อยู่ข้างๆ

            “ครับ”

            คิมเงียบไปครู่หนึ่ง และตัดสินใจพูดประโยคหนึ่งออกมาที่เขาคิดทบทวนมาหลายวัน

            “ไนร่าพี่ว่าพี่จะไม่จีบไนร่าแล้วนะ เราเป็นน้องกันดีกว่านะ” ไนร่าที่ได้ฟังถึงกลับรีบหันหน้าไปมองที่เขา

            “สกายก็ดูรักไนร่าดีนะ”

            “พี่ก็ขอให้ไนร่าโชคดีรู้ใจตัวเองเร็วๆนะ”

            “แต่ถ้าหากใครทำให้ไนร่าเสียใจอย่าลืมบอกพี่ล่ะ เดี๋ยวพี่จะจัดการเอง” คิมพูดและยิ้มให้ไนร่า

            “ไนร่าขอโทษนะคะพี่คิม”

            “ขอโทษอะไรกันไนร่าไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย”

            “พี่คิมเป็นพี่ชายของไนร่าอีกคนได้ไหมคะ?”

            “ขอกันง่ายๆ แบบนี้พี่ไม่ให้นะ แต่ถ้าไนร่าจะเลี้ยงขนมพี่ พี่จะคิดดูอีกที”

            บรรยากาศบนท้องถนนที่ดูอึมครึมคล้ายฝนจะตกช่างดูแตกต่างจากคนสองคนที่อยู่ภายในรถ ที่กำลังส่งเสียงหัวเราะให้กันเสียจริงๆ

            “ขอบคุณมากๆ นะคะพี่คิมไนร่าคิดกับพี่คิมได้แค่พี่ชายจริงๆ” เธอคิดในใจ