จิ่นฮวาตื่นแต่เช้า ช่วยมารดาทำอาหารเช้าง่ายๆ อย่างข้าวต้มและผัดผัก เมื่อทานอาหารกันเรียบร้อย นางจึงชวนน้องชายไปที่ลำธาร เพื่อจับปลา นางนำอุปกรณ์ที่ทำไว้เมื่อวานใส่ตะกร้าสะพายใส่หลัง แล้วจูงมือจิ่นหยาง มุ่งหน้าไปที่ลำธารอย่างตื่นเต้น
นางเลือกจุดที่จะวางตาข่ายดักปลาได้แล้ว เป็่ที่ความกว้างของลำธารไม่กว้างนัก น้ำไหลตลอดเวลา ความลึกแค่ครึ่งหน้าแข้ง เมื่อเลือกจุดได้แล้ว นางจึงนำไม้ไผ่ที่เตรียมมาด้วย ปักที่สองฝั่งของลำธาร ใช้ก้อนหินตอกให้แ่า จากนั้นนำตาข่ายที่ทำไว้เป็อวนดักปลามาผูกให้แน่น ใช้ก้อนหินทับปากตาข่ายด้านล่างให้แนบกับพื้นลำธาร สำรวจปลายฝังหางที่มัดไว้ แ่าดี การติดตั้งอวนดักปลาก็ถือว่าเรียบร้อย เหลือแค่รอให้ปลาที่ว่ายตามน้ำมา เข้าไปติดเท่านั้น
“พี่ใหญ่เก่งมากเลยขอรับ” จิ่นหยางมองพี่สาวทำการติดตั้งอวนอย่างตั้งใจ และคอยช่วยหยิบส่งสิ่งของที่พี่สาว้าอยู่ริมลำธาร
จิ่นฮวายิ้มหวานให้น้องชาย แล้วขึ้นมาบนฝั่งที่น้องชายยืนรออยู่ “ไปหาที่ร่มๆ นั่งพักกันเถอะ” นางชวนน้องชาย
“แล้วพี่ใหญ่ไม่ดักกุ้งหรือขอรับ” จิ่งหยางถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าอุปกรณ์ที่พี่สาวเรียกว่าไซดักกุ้ง นางยังไม่ได้เอาลงไปวางในน้ำ
“กุ้งแม่น้ำมักจะหลบอยู่ตามซอกหิน มันจะออกมาหากินตอนกลางคืน อีกอย่างเรายังไม่มีเหยื่อล่อ เราต้องจับปลาให้ได้ก่อนน่ะ” จิ่นฮวาอธิบายให้น้องชายฟัง แล้วพากันเดินไปนั่งเล่นใต้ต้นไม้
“จิ่นหยาง เราไปหาดูชายป่าใกล้ๆ นี้กันดีกว่า ว่ามีอะไรกินได้บ้าง” จิ่นฮวาเอ่ยชวน
“ไปสิขอรับ ชายป่าแถวนี้ไม่อันตราย ข้าเคยตามท่านแม่มาเก็บฟืนและเก็บผักป่า อยู่หลายครั้ง” จิ่นหยางตอบพี่สาว
“อื้อ ดีๆ งั้นไปกัน เดี๋ยวค่อยกลับมาดูว่ามีปลาติดหรือไม่” เมื่อเดินสำรวจชายป่า ไปเรื่อยๆ นางคิดว่าป่าแห่งนี้อุดมสมบูรณ์อย่างมาก มีผักป่า และเห็ดป่าขึ้นมากมาย นางและน้องชายช่วยกันเก็บใส่ตะกร้าอย่างสนุกสนาน เมื่อเดินมาสักพักก็พบกับกอไผ่ มีต้นไผ่ขึ้นจำนวนมาก
“นั่น กอไผ่นี่นา จิ่นหยางไปดูกันเถอะว่ามีหน่อไม้หรือไม่” นางเอ่ยอย่างยินดี
“ขอรับ” จิ่นหยางตอบรับแล้วรีบเดินตามพี่สาวไป
จิ่นฮวาสำรวจกอไผ่หลายกอ พบว่ามีหน่อไม้อยู่จริงๆ ด้วย เสียดายที่ไม่ได้เอาเสียมมาด้วย ‘ไม่เป็ไร ไว้ค่อยกลับมาขุดอีกที’ นางตัดใจแล้วพาน้องชายกลับไปที่ลำธาร เพื่อดูอวนที่ดักไว้ ว่ามีปลามาติดหรือไม่
เมื่อลงไปยกดูก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าสองพี่น้องแทบจะกว้างไปถึงหู มีปลาติดแล้วห้าหกตัว แถมตัวใหญ่เสียด้วย ปลาในลำธารนี้ตัวใหญ่มาก แต่ไม่ค่อยมีชาวบ้านมาจับไปกิน เพราะมันว่ายน้ำเร็วมาก
จิ่นฮวารีบแกะปมที่มัดไว้แล้วนำปลาออกจากอวน ใส่ในตะกร้าที่เตรียมมา จากนั้นมัดปมตาข่ายกลับเหมือนเดิม เพื่อดักปลาไว้เหมือนเดิม แล้วจึงเก็บข้าวของพาน้องชายกลับบ้าน
กลับถึงบ้านก็พอดีกับที่มารดากลับมาจากเก็บฟืนจากชายป่าเช่นกัน
“ท่านแม่ ข้าช่วยเ้าค่ะ” จิ่นฮวารีบวางตะกร้าลงแล้วไปช่วยแบ่งฟืนจากหลังมารดา ช่วยกันนำเข้าไปเก็บไว้ส่วนจิ่นหยางรีบไปตักน้ำมาให้ทุกคนดื่มอย่างรู้ความ
“ท่านพ่อท่านแม่ ดูสิข้าได้ปลามาหลายตัวเลยเ้าค่ะ วันนี้เราย่างปลากินกันนะเ้าคะ” จิ่นฮวาเรียกให้บิดามารดาดูปลาที่จับมาได้ แล้วนำปลาใส่ไว้ในถังน้ำ มันจะได้ไม่ตาย
“ดีจริง ฮวาเอ๋อร์เก่งมากลูก” มารดาเอ่ยชม
“ข้าก็ช่วยด้วยนะขอรับ” จิ่นหยางรีบบอก แล้วยิ้มแป้น เขาก็อยากให้มารดาชมเหมือนกัน แม้จะช่วยนิดเดียวก็ตาม
“หยางเอ๋อร์ของแม่ เก่งที่สุดเลยจ้า” มารดาลูบหัวบุตรชายแล้วเอ่ยชม ทุกคนพากันหัวเราะอย่างมีความสุข
‘นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ครอบครัวเขาไม่มีเสียงหัวเราะแบบนี้’ หลินซานหยางคิด ถ้าเขาไม่พิการครอบครัวคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้
……
จิ่นฮวา ให้มารดาช่วยเหลาไม้ไผ่สำหรับเสียบปลาไว้ให้ ส่วนนางนำปลา 4 ตัวมาทำความสะอาด ผ่าท้องเอาไส้ปลาออก แล้วล้างให้สะอาด จากนั้นนำต้นกระเทียมที่เก็บจากป่า มายัดใส่ท้องปลาเพื่อดับกลิ่นคาว แล้วนำไม้ไผ่ที่มารดาเหลาเสร็จแล้วมาเสียบเข้าทางปากปลา ทาเกลือเพื่อเพิ่มรสชาตินิดหน่อย แล้วนำไปย่าง
“กลิ่นหอมมากเลยขอรับท่านพี่” จิ่นหยางได้กลิ่นหอมของปลาย่างจึงวิ่งเข้ามาดู แล้วถึงกับกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว ั้แ่ถูกไล่ออกจากตระกูล พวกเขาก็กินแต่ข้าวต้ม กับผัดผักป่าจืดๆ มาตลอด แต่เขาก็อดทน ไม่ร้องไห้งอแง เพราะรู้ว่าท่านแม่ลำบากแค่ไหนที่ต้องดูแลทุกคน เขาอยากรีบโต จะได้ดูแลปกป้องทุกคนที่เขารักได้
“เสร็จแล้วๆ เอาออกไปกินกันเถอะ” จิ่นฮวาโยกหัวน้องชายอย่างเอ็นดู แล้วนำปลาย่างทั้ง 4 ตัว วางไว้บนใบบัวที่เก็บมาจากลำธาร แล้วยกออกไปที่แคร่หน้าบ้าน ที่บิดานั่งสานตะกร้าอยู่ ‘ปลาย่างหอมหน้าทานมาก เสียดายจังที่ไม่มีน้ำจิ้ม’ จิ่นฮวาคิด
มื้อนี้ทุกคนได้กินปลาย่างแสนอร่อย จิ่นหยางบอกว่ามันอร่อยจนเขาแทบจะกลืนลิ้นเลย ปลาตัวโตคนละตัว ทำให้ทุกคนอิ่มอร่อยอย่างมาก
เมื่อกินปลาย่างเสร็จ จิ่นฮวาจึงนำไส้ปลาที่เก็บไว้ นำใบไม้ห่อวางใส่ตะกร้า พร้อมเสียมอันเล็ก และถือไซดักกุ้ง พาน้องชายกลับไปที่แม่น้ำอีกครั้ง นางนำไส้ปลาใส่เป็เหยื่อล่อเพื่อดักกุ้ง แล้วนำไม้ไผ่ไปตอกหลักใกล้ๆ โขดหิน จากนั้นนำไซดักกุ้งไปวางแล้วเอาเชือกมัดไว้กับหลักให้แน่น จะได้ไม่ถูกน้ำพัดไป
วางที่ดักกุ้งเสร็จแล้ว นางก็ไปแกะปลาออกจากอวน จากนั้นจึงแกะเชือก แล้วเก็บอวนขึ้นจากลำธาร วันนี้ได้ปลาพอแล้ว นางเก็บอวนกลับบ้าน เพราะกลัวมีคนขโมยไป หลังจากนั่งพักที่ใต้ต้นไม้จนหายเหนื่อย นางจึงพาน้องชายไปขุดหน่อไม้ที่เจอเมื่อเช้า เพื่อเอากลับไปทำอาหารเย็น
กลับถึงบ้านจิ่นฮวาจึงเตรียมทำอาหารเย็น วันนี้นางทำน้ำแกงปลาใส่หน่อไม้และเห็ดหอม และปลาย่างอีก 2 ตัว ผัดผักป่า 1จาน แม้ไม่มีเครื่องปรุงครบแต่ก็ถือว่าอาหารมื้อนี้หรูหราทีเดียวสำหรับครอบครัวนางในตอนนี้
นางตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเข้าป่า เผื่อว่าได้สมุนไพรมาขาย ครอบครัวนางจะมีรายได้เพิ่มขึ้น จะได้ซื้อเครื่องปรุงเข้าบ้าน เพื่อเพิ่มรสชาติให้อาหารอร่อยขึ้น
3K
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1751968032_51084667.webp)
