(E-Book) Il pleure dans mon coeur: ละอองฝนชโลมใจ (Omegaverse)

หลังจากวันนั้นสายนทีสังเกตได้ว่านรินทร์ตั้งใจพิสูจน์อะไรบางอย่างเพราะเจ้าตัวเหมือนพยายามควบคุมฟีโรโมนของตัวเองเวลาที่ต้องอยู่กับเขา

สายนทีจึงลองไม่ทำอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายเขินอายจนเผลอปล่อยฟีโรโมนออกมาอย่างที่ตั้งใจเอาไว้ รอจนกว่านรินทร์จะได้ข้อสรุปคงจะรู้ว่าคิดทำอะไรกันแน่

คำพูดหวาน ๆ รวมถึงการแกล้งหยอกล้ออย่างที่เคยทำเริ่มหายไปทีละนิด เพราะสิ่งเหล่านั้นมักจะทำให้นรินทร์ใจเต้นตึกตักจนเก็บฟีโรโมนของตัวเองไว้ไม่ได้

แม้คนเป็นพี่จะอยากทำแบบนั้นมากแค่ไหน เวลานี้ก็ได้แต่อดใจเอาไว้ก่อน แต่นอกเหนือจากนั้นแล้ว เขายังคงปฏิบัติกับนรินทร์เหมือนอย่างเคย

“พี่ไปทำงานก่อนนะ” เสียงเอ่ยแผ่วเบาพร้อมจุมพิตที่หน้าผากยังทำให้นรินทร์อ่อนไหวถึงขนาดนั้นแต่สายนทีไม่คิดจะยกเลิกมันไปด้วยเพราะเขาเองทนไม่สัมผัสกับนรินทร์ไม่ได้เลยสักนิด แค่ต้องทำตัวแปลก ๆ ไปจากเดิมก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว

ทว่า นรินทร์กลับทำสีหน้าไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น หากแต่แววตาจากดวงตาสีส้มอ่อนแฝงความกังวลไว้ไม่น้อย รอยยิ้มในวันนี้จึงดูฝืนใจโดยไม่รู้ตัว

“พ่อครับ” น่านฟ้าที่รู้สึกว่าเช้านี้พ่อโอเมก้าของเขาทำตัวผิดแปลกไปอดสงสัยไม่ได้แต่เพราะไม่รู้ว่าพ่อเป็นอะไรจึงวิ่งเข้ามากอดแล้วแตะใบหน้านรินทร์อย่างอ่อนโยน “รักพ่อนะครับ”

นรินทร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาเอ่อคลอแล้วยิ้มกว้างให้ลูกชายเพียงคนเดียว “พ่อก็รักลูกครับ”

ก่อนจะขึ้นรถไปโรงเรียนจึงยื่นลูกอมบ๊วยโบราณให้นรินทร์หนึ่งเม็ด “อย่ากินเยอะนะครับ เดี๋ยวฟันผุ”

คำพูดของเจ้าเด็กตัวน้อยทำให้เขานึกถึงใบหน้าคนเป็นพี่เมื่อครั้งเยาว์วัย การกระทำของทั้งคู่เหมือนกันอย่างกับแกะ พลันได้เห็นรอยยิ้มของสายนทีที่ยืนรอลูกชายตรงรถ

ความอบอุ่นยังคงเป็นอย่างเคย หรือว่าเขาเองต่างหากที่คิดมากไปเพราะเรื่องที่แม่เด็กคนนั้นพูดในวันงานกีฬาสี

ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่นรินทร์ไม่ปล่อยฟีโรโมนกลิ่นกุหลาบเลยและสายนทีไม่ได้ทักท้วงอะไรให้มากความ แต่เย็นวันนี้ระหว่างรอรับน่านฟ้าที่โรงเรียนกลับได้เจอแม่เด็กคนนั้นอีกครั้ง

เธอดูเศร้ายิ่งกว่าครั้งล่าสุดที่เห็น ครั้นได้พบนรินทร์ก็ทำสีหน้าอยากรู้อยากเห็นจึงเดินเข้ามาทักทาย

“สบายดีไหมคะ” น้ำเสียงที่เอ่ยถามไม่ได้ต้องการคำตอบที่ตรงไปตรงมา “ได้ลองทำแบบที่ฉันบอกไหม”

ร่างบางยิ้มมุมปาก “ผมไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องส่วนตัวกับคุณหรอกนะครับ”

“ไม่กล้าใช่ไหมล่ะคะ” สีหน้าท้าทายอย่างเคย “ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก และที่คุณไม่กล้าคงเพราะคุณเป็นฝ่ายที่รักมากกว่าสินะคะ ถึงกลัวว่าจะเสียเขาไป ถ้างั้นใช้ฟีโรโมนควบคุมความรู้สึกของเขาไปเรื่อย ๆ ตามที่คุณต้องการคงจะดีแล้ว เห็นคุณบอกว่าเขายอมรับผลที่ตามมาเองนี่ ถ้าจะทำแบบนั้นคุณก็ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ไหน ๆ พวกคนอื่นก็รู้อยู่แล้วว่าพันธะฟีโรโมนคือโซ่ล่ามอัลฟ่าดี ๆ ไม่มีใครกล้านินทาคุณระยะเผาขนหรอก”

นรินทร์ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคนคนนี้ถึงย้ำนักย้ำหนาเรื่องของเขาขนาดนี้ “ขอบคุณที่เป็นห่วงชีวิตคู่ของผมนะครับ ไม่ทราบว่าคุณแม่มีปัญหาอะไรกับชีวิตคู่ของตัวเองหรือเปล่า ผมแนะนำจิตแพทย์บำบัดครอบครัวได้นะ”

คำพูดของเขาทำให้เธอไม่สบอารมณ์ราวกับจี้ใจดำแทงแผลเก่าที่รักษาไม่หาย “ห่วงตัวเองเถอะค่ะ ถ้าวันไหนต้องเข้าชมรมเลี้ยงเดี่ยวเมื่อไหร่ ยินดีต้อนรับเสมอนะคะ”

“พ่อคร้าบบบ!!!” น่านฟ้าตะโกนเรียกนรินทร์ด้วยความตื่นเต้นเพราะวันนี้ทั้งคู่มีนัดไปซื้อของขวัญ เขารีบวิ่งมากอดคนเป็นพ่อตามประสาแล้วหันไปจ้องหน้าอีกฝ่ายที่ดูไม่เป็นมิตร

ดวงตาสีน้ำเงินมองไม่วางตา ขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางของเขาทำให้แม่เด็กนึกถึงสีหน้าของสายนทีในวันนั้นจึงแสยะยิ้ม “พ่อลูกเขาหน้าเหมือนกันดีนะคะ ดวงตาสีน้ำเงินคู่นี้ก็ด้วย ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ เด็กคนนี้คงจะเป็นตัวแทนพ่อของเขาได้อยู่นะคะ”

น่านฟ้าหันมามองพ่อของตัวเองบ้าง พลันสัมผัสได้ถึงความเศร้าจึงพาลรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงตรงหน้าขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ มือน้อย ๆ เอื้อมจับมือนรินทร์อย่างแผ่วเบา “กลับบ้านกันเถอะครับ”

นรินทร์พยักหน้าแล้วเดินหนีจากผู้หญิงคนนั้นทันที สลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกไปเพราะเชื่อใจว่าต่อให้ไม่มีฟีโรโมน สายนทีจะยังคงรักเขาเหมือนเดิม

ทั้งคู่เดินเล่นมาตามทางเพื่อหาของขวัญอย่างที่น่านฟ้าต้องการจนสุดท้ายแล้วเจ้าลูกชายจึงดึงมือเข้าไปในร้านเครื่องประดับสำหรับเด็กผู้หญิง

“อันนี้ได้ไหมครับ” น่านฟ้าหยิบกิ๊บติดผมรูปกระต่ายสีขาวขึ้นมาถามความเห็น “สิริจะชอบของขวัญผมไหม”

น่านฟ้าดูแล้วดูอีกเลือกไม่ถูกสักอัน แต่เพราะเห็นว่ามนสิริชอบติดกิ๊บจึงอยากซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด

“ของขวัญน่ารักขนาดนี้ สิริต้องดีใจมาก ๆ แน่เลย”

“ถ้างั้นผมเอาอันนี้” น่านฟ้าหยิบมาสองชิ้นเพราะตั้งใจให้มนสิริติดสลับกันเวลาไปโรงเรียนแล้วลองหยิบอีกชิ้นหนึ่งที่เป็นรูปกุหลาบมาติดบนเรือนผมของนรินทร์ด้วยเพราะอยากให้เขาอารมณ์ดีขึ้น “พ่อติดแล้วสวย”

“หืม สวยเหรอ” นรินทร์เลิกคิ้วไม่รู้ว่าน่านฟ้าไปเรียนพูดคำพวกนี้มาจากไหน “ทำไมพ่อถึงสวยได้ล่ะ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย”

“พ่อสายนทีชอบพูดครับ” เด็กน้อยนึกถึงคำพูดติดปากของสายนที ถึงจะไม่อยากได้ยินก็เถอะแต่กลับได้ยินบ่อยจนจำได้ขึ้นใจ

ดวงตาสีส้มอ่อนสวยมาก

ใบหน้านายยังสวยเหมือนเดิมเลย

จมูกเล็ก ๆ นี่ก็น่ารัก

ฟีโรโมนกลิ่นกุหลาบหอมชื่นใจ

รักนายนะนรินทร์

นรินทร์หน้าแดงจนเกือบควบคุมฟีโรโมนไม่ได้เพราะเรื่องที่น่านฟ้าเล่าให้ฟัง ไม่เคยรู้เลยว่าสายนทีจะเป็นเอามากขนาดนี้ แต่พักหนึ่งแววตากลับสั่นระริกเพราะฉุกคิดขึ้นมาว่าสิ่งที่สายนทีทำให้เขาคือภาวะหลงกลิ่นฟีโรโมนหรือเปล่านะ

หลังจากเดินออกมานอกร้านเตรียมจะขึ้นรถกลับบ้าน หางตานรินทร์เหลือบเห็นใครบางคนที่คุ้นตากับดอกกุหลาบช่อใหญ่

เจ้าของดวงตาสีน้ำเงินยื่นกุหลาบงามให้ชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยท่าทีสนิทสนมกัน รอยยิ้มหวานของเขาเหมือนกับตอนที่ยิ้มให้ตัวเองไม่มีผิด การกระทำเหล่านั้นทำให้นรินทร์เจ็บแปลบในหัวใจ

เพิ่งจะผ่านมาสองอาทิตย์เองนะ ทำไม... นรินทร์คิดในใจเพราะเพิ่งจะหยุดปล่อยฟีโรโมนอย่างที่แม่เด็กคนนั้นบอกได้แค่สองอาทิตย์ หากแต่ตอนนี้คนเป็นพี่อยู่กับคนอื่นในเวลาที่ควรกลับไปรอที่บ้าน

นรินทร์น้ำตารื้นมองดูสายนทีอยู่ไกล ๆ ยิ่งเห็นว่าเขาโอบไหล่ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้าไปในร้านอาหารก็ทำให้กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“พ่อร้องไห้เหรอครับ” น่านฟ้าทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปกับเขาด้วย เจ้าเด็กตัวน้อยไม่ชอบให้นรินทร์เป็นแบบนี้เลยกอดแขนเอาไว้ “ไม่ร้องนะครับ ฮึก ๆ”

เมื่อเห็นลูกชายเป็นแบบนั้น นรินทร์จึงสลัดความคิดและความเศร้าในใจออกไป เขาไม่ควรให้น่านฟ้าต้องมาเห็นตัวเองในสภาพนี้เลย

“ฝุ่นเข้าตาพ่อน่ะ” ร่างบางเปลี่ยนเรื่องแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามไม่คิดมากกับเรื่องที่เห็นในวันนี้แล้วขับรถพาลูกชายกลับบ้าน