ทำรายงานจับคู่
ปริมและฮีล มองหน้ากันอยู่นาน ต่างคนต่างไม่พูดคุยกันเื่รายงานที่โดนจับคู่ซึ่งเพื่อนๆคนอื่นพูดคุยกับคู่ของตนอย่างออกรสออกชาติ และดูจะตื่นเต้นมากกับรายงานชิ้นนี้ที่ต้องทำร่วมกัน
ฮีลฟุบนอนไปกับกระเป๋าที่วางอยู่หน้าโต๊ะแล้วหันมาด้วยท่านี้อยู่นานแล้วส่วนเธอเพียงแค่หันมามองเขาเฉยๆ เธอไม่มีวันเขินอายกับคนแบบนี้
“คู่นี้เขาเป็อะไรจ้องหน้ากันจะเป็ปลากัดอยู่แล้ว” เพื่อนร่วมห้องที่ชื่อคิวพูดขึ้นเมื่อเห็นพวกเขาสองคนอยู่นาน
“เออ กำลังคุยกันอยู่” ฮีละโบอกโดยเขาหันไปมองคิวที่นั่งอยู่หลังห้องปริมเห็นฮีลพูดะโเสียงดังเป็ผู้ชายที่หยาบกระด้าง ก็รู้สึกยิ่งไม่ชอบแต่เธอก็จะพยายามทำรายงานคู่กับเขาให้ได้ ให้มันผ่านๆไป
“ฮีล รายงานน่ะเราทำกัน่พักเบรกไหม”ปริมเสนอก่อน
“จะทันเหรอ รายงานก็ต้องทำหลังเลิกเรียนวันหยุดสิ” ฮีลตอบ
“ถ้าอย่างนั้นเราทำรายงานพร้อมเพื่อนๆคนอื่นๆไหมเขาไปทำรายงานที่ไหนกันเราก็ไปด้วย” ปริมยังเสนอต่อ
“อยากให้คนอื่นทำรายงานตามเราหรือไง จะไม่อยากได้คะแนนดีๆเหรอ”ฮีลตอบโต้ ปริมไปไม่ถูก เธอเลยคิดว่าอีกข้อถ้าเธอเสนอน่าจะจบ
“งั้นทำรายงานหลังเลิกเรียนที่คาเฟ่ร้านกาแฟแบบนี้ไหม” เธอเสนออีกครั้ง
“ก็ดี เอาแบบนี้แหละ”ฮีลพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อย เธอคิดว่าน่าจะคุยกันจบแล้ว จึงหันไปดูสมุดที่เธอกำลังคิดทำรายงานว่าจะไปแบบไหนดี
“คุยจบกันเื่นี้แล้วเนอะ” ฮีลถามเธอต่อเธอแปลกใจ จึงถามเขากลับ
“มีอะไรหรือเปล่า ก็คุยจบแล้วนี่เจอกันหลังเลิกเรียน” ปริมพูดแล้วหันไปมองที่สมุด กำลังจะคิดรายงานต่อแต่คนที่นั่งข้างเธอ ฮีลมาปิดสมุดเธอ
“จบแล้ว แต่ผมอยากคุยกับปริมต่อ”ฮีลพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ปริมหันไปมองเขา นี่เขาเป็อะไรเนี่ย><
“นายเป็อะไรหรือเปล่า” ปริมถามเขาสีหน้าเขาก็ดูปกติดี จะมาคุยอะไรต่อ
“ก็ไม่เป็อะไรหรอกที่ปริมเห็นก่อนหน้านี้ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ” ฮีลบอก เธอจำไม่ได้ว่าเื่อะไรที่เธอเข้าใจเขาผิดเหมือนฮีลจะมองออกว่าเธอจำไม่ได้จริงๆ
“ปริมลืมไปแล้ว ก็ดีแล้วแต่ถ้าสิ่งที่เห็นแล้วไม่ใช่เื่ที่ดี ปริมก็อย่าไปเชื่อที่เห็นนะ” ฮีลอธิบายแต่เธอยิ่งรู้สึกย้อนแย้ง เชื่อสิ่งที่เห็นสิ จะให้ไม่เชื่อสิ่งที่เห็นนี่ไม่ใช่เธอจริงๆ
“เริ่มทำรายงานวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนนะ”ปริมเปลี่ยนเื่ไม่รู้เธอจะไปพูดสิ่งที่ฮีลบอกก่อนหน้านี้ยังไง
“ฉันต้องไปขออนุญาตพ่อแม่ก่อนน่ะ”ปริมบอก
“ถ้าเขาไม่ให้ปริมไป เราไปทำรายงานบ้านปริมได้นะ”ฮีลเสนอ
“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก”ปริมรีบตอบอย่างไวที่สุด เธอไม่อยากให้คนแบบนี้เข้าบ้านเธอเลย
“มีอะไรหรือเปล่าปริม ถามเราได้นะ”ฮีลถาม เขาดูจะอยากอธิบายทุกอย่าง
“เื่ทั้งหมดไปคุยกันที่ร้านกาแฟดีกว่าไหม” คุยกันที่นี่ ทุกคนในห้องน่าจะรู้กันหมดคงไม่ใช่เื่ที่ควรคุยกัน
“อืม” ฮีลตอบรับ
หลังเลิกเรียนเพื่อนๆทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านปริมจึงตั้งใจว่าจะเดินไปหาเปรมน้องชายของเธอ แต่ไนซ์ เนเน่ และอันน์เดินตามเธอมาด้วย
“กลับบ้านยังไงอ่ะปริม” ไนซ์ถาม
“เรากลับกับน้องชายน่ะ”ปริมชี้ไปที่น้องชายขณะกำลังจะเดินออกจากห้องเรียนชั้นมัธยมปีที่4
“น้องชายปริมหล่อจังเลยอ่ะหน้าตาดีกันทั้งบ้านเลยป่ะเนี่ย” เนเน่ทัก
“เออจริง” อันน์ร่วมด้วย
“งั้นพวกเรากลับก่อนนะกลับบ้านดีๆนะปริม” ไนซ์พูดพร้อมโบกมือลา เพื่อนๆอีกสองคนก็โบกมือลาเหมือนกันเธอจึงโบกมือลาตอบ
“มีเพื่อนแล้วนี่พี่ปริม” เปรมเอ่ยทัก เมื่อเดินเข้ามาหาเธอปริมจึงดึงแขนเปรม แล้วพูดเสียงเบาที่สุด
“เปรมเพื่อนร่วมห้องพี่เป็คนในวันนั้นที่จับพี่”
“จริงดิพี่ปริม คนไหนพี่” เปรมพูดด้วยความใพร้อมกับพยายามมองหาคนวันนั้น
“ค่อยคุยกันระหว่างทางดีกว่า”
“พี่ปริม ให้ผมไปนั่งคาเฟ่เป็เพื่อนเลยนะไปคนเดียวมันก็อันตรายอยู่ เผื่อเขาฉุดพี่ไปทำยังไง”
“เปรมกลางวันแสกๆ”
“นั่นแหละพี่ปริมพรุ่งนี้เลิกเรียนผมไปด้วย”
“โอเคตามนี้”ปริมรู้สึกสบายใจที่น้องชายจะไปเป็เพื่อนเธอ
22
