“นี่สาวน้อยข้าได้กลิ่นหยกขาวจักรพรรดิวิเศษบนตัวเ้า” หลังจากบัวน้อยเล่าเื่ราวอันแสนมหัศจรรย์ของมันเสร็จ จู่ๆมันก็หยุดกึกหันมาจ้องมองนางแล้วสุบดมราวกลับสุนัขน้อยที่เจอเ้าของ
“ยังจะมีเื่แฟนตาซีอะไรอีกเล่า”
“สาวน้อยเ้ามีหยกสีขาวหรือไม่ หากมีข้าขอดูหน่อยได้หรือไม่” นางพยักหน้าให้มัน จึงเปิดกำไรหยกสีขาวรูปดอกบัวมีหยกสีขาวประดับอย่างสวยงาม
กำไลหยกเส้นนี้มันติดต่อนางมาั้แ่นางอยู่ยุคปัจจุบันและนางพึ่งรู้ว่ามันเป็มรดกของบิดาของเ้าของร่างเดิมที่ท่านปู่เคยให้ไว้ อีกด้วยนางถูกชะตากับมันอย่างบอกไหมถูกจึงเก็บไว้กับตัวไม่ห่างกาย
“์ นะ นั่น มันหยกขาวจักรพรรดิของเทพธิดาไป๋เหลียงฮวาไม่ผิด ข้าจำมันได้มันมีหยกเขียวเกร็ดมรกตประดับอยู่” จากนั้นมันก็เล่าต่อว่าเกร็ดนี้เป็ท่านเทพาได้มาจากการช่วยเหลือเ้าัมรกตออกรบกับเผ่าปีศาจงูอสรพิษบรรพการจนชนะ เ้าัจึงมอบเกร็ดัมรกตที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ลูกหลานไว้คุ้มกันภัยอันตราย เกร็ดนี้มีตะบะนับล้านปีผนึกกับดูดซับปราน์มานาน จึงเปลี่ยนสภาพเป็หยกเขียวเกร็ดมรกต
ท่านเทพาจึงสร้างเป็เครื่องประดับให้แก่หญิงอันเป็ที่รักคู่กลับหยกขาวจักรพรรดิ เป็ตัวแทนแห่งความรักของคนทั้งคู่ หลังจากไม่นานทั้งคู่ก็แต่งงานกันจนถึงความยุคที่โลกมนุษย์เริ่มเสื่อมถอยลง ลมปรานบนโลกมนุษย์เริ่มจางหาย มนุษย์เริ่มมีอายุสั้นลงเจ็บป่วยล้มตายกันมาก พวกมนุษย์ต่างกันแย่งยึดครองเข่นฆ่าเพื่อเอาแหล่งกำเนิดลมปรานที่แสนจะอันน้อยนิดมาเป็ของตน
ท่านเทพากับเทพธิดาไป๋เหลียงฮวาจึงลงไปเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ เทพเทพาเกิดเป็จักรพรรดิปกครองบ้านเมือง และใช้อำนาจยึดแหล่งกำเนิดลมปรานไว้ทั้งหมดเอาไว้ใช้ฝึกฝนพวกทหารและแพทย์ทั้งหลายไว้รักษาผู้คน จากนั้นก็เปลี่ยนให้มนุษย์รู้จักทำมาหากินแลกเปลี่ยนข้าวสาร
ส่วนเทพธิดาไป๋เหลียงฮวาเกิดมาเป็หมอเทวดารักษาได้ทุกโลกแล้วเปิดโรงหมอคัดเลือกบุคคลที่มีความสามารถมาสอนสั่งวิชาการแพทย์ทั้งหมด จากนั้นก็พบรักกับจักรพรรดิมีโอรสพระธิดาสืบทอดวิชาและเจตนารมณ์ทั้งหมดของพวกเขา จากนั้นนางจึงมอบหยกขาวจักรพรรดิให้แก่ธิดาคนเล็กและอภิเษกกับศิษย์เอกของนางมอบแซ่ให้เขาว่า “ไป๋” แล้วมอบบุตรสาวคนโตทุกรุ่น เื่ต่อจากนี้ก็ไม่รู้แล้วเนื่องจากผ่านมาหลายล้านปีทำให้หยกเส้นนี้หายสาบศูษย์
ส่วนบัวน้อยก็ตามลงมาด้วยเนื่องจากมันเป็เ้าแห่งสนามไพร มันต้องทำหน้าที่ผลิตสมุนไพรต่างๆไว้ให้มนุษย์ได้ใช้รักษา มันอยากอยู่ดูแลบุตรสาวตัวแทนของพระนางจึงขอติดตาม ด้วยเหตุขัดข้องทำให้มันต้องหลับไหลมานานเป็พันปี ตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ทายาทของพระนางไป๋เหลียงฮวาก็หายจากสถานที่ที่เลยอยู่ลมปราณก็อ่อนลงมากจนหาเเทบไม่เจอ ทำให้มันกลับขึ้นไปยังเขาไท่ซานบน์ไม่ได้ต้องติดอยู่ในถ่ำแห่งนี้ ยังดีถ้ำนี้ยังมีปรานอันนี้น้อยนิด ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สระแห่งนี้อวบอวนไปด้วยความอบอุ่น
“โอ้!! แฟนตาซีเข้าไปอีก” ไป๋ลี่หลินส่ายหัวด้วยสมองมึนงง จิตนาการเป็ฉากต่างๆตามที่บัวน้อยเล่ามา
“หากมันอยู่กับเ้า เเสดงว่าเ้าก็คือสายเืของเทพธิดาไป๋เหลียงฮวาถึงจะบางเบาก็เถิด ข้าช่างโชคดีได้กลับมารับใช้พวกท่านอีก” บัวน้อยยิ้มจนตาหยีมองนางด้ายสายตาประจบประแจง
“เอ่อ แต่ว่าเ้าตัวใหญ่ขนาดนี้อีกทั้งรูปร่างแปลกประหลาดมาก จะเป็ที่สังเตุได้นะสิ” นางมองบัวน้อยด้วยสิหน้าอึกอัก
“ไม่ต้องกังวลไป ข้าลืมบอกว่า หยกขาวจักรพรรดินี้ยังสามารถเป็มิติเก็บของได้ด้วย อีกทั้งยังมีบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์สำหลับปรุงยาของเทพธิดาไป๋เหลียงฮว่าอีกด้วย” บัวน้อยสายตาเป็ประกาย ทำท่าทางตื่นเต้นจนออกนอกหน้า นางเดาว่า
น้ำนั้นคงเป็ประโยชน์ต่อมันเป็แน่
1K
