จอมอาคมกู้บัลลังก์

คำถามของเจ้าพระยาเพชรพิไชยนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา...แต่สำหรับคำอินทร์แล้ว มันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก

เจ้าเป็นใครกันแน่...

เขาคือใคร...เขาคือเด็กกำพร้าชื่อคำอินทร์ ศิษย์ของหลวงปู่แก้ว...หรือเขาคือเจ้าฟ้าคำอินทร์ โอรสลับของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอยุธยา...

ในห้วงความคิดที่ยังคงเชื่องช้าเพราะอาการบาดเจ็บ เขากำลังชั่งใจอย่างหนัก...การเปิดเผยความจริงทั้งหมดในตอนนี้...ต่อหน้าบุรุษที่เขาเพิ่งเคยพบหน้า...มันคือความเสี่ยงที่สูงเกินไป…

หากชาติกำเนิดของเขารั่วไหลออกไป...มันอาจนำพาอันตรายมาสู่ตัวเขาและอาจนำความวุ่นวายมาสู่เมืองแห่งนี้ได้...เขาไม่รู้ว่าชายตรงหน้านี้ไว้ใจได้เพียงใด

แต่ในขณะเดียวกัน...การโกหกทั้งหมดก็ดูจะไม่ใช่หนทางที่ดีเช่นกัน...สายตาของเจ้าเมืองผู้นี้...มันเต็มไปด้วยความจริงใจและความห่วงใยอันแท้จริง

การสร้างเรื่องโกหกที่ตื้นเขินย่อมไม่อาจหลอกบุรุษผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน

เขาจึงเลือกหนทางสายกลาง...การบอกความจริง...เพียงบางส่วน

คำอินทร์สูดลมหายใจที่ยังคงติดขัดเข้าช้าๆ...รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี...แล้วเอ่ยตอบด้วยเสียงที่ยังคงแหบพร่า

"นามของข้า...คือคำอินทร์...ขอรับ"

เขาเลือกที่จะใช้ชื่อจริงที่เขาคุ้นเคยที่สุด เดินไม่เปลี่ยนชื่อนั่งไม่เปลี่ยนแซ่

"ข้า...เป็นเพียงเด็กกำพร้า...ที่ได้รับการเลี้ยงดูและสั่งสอนวิชาจากพระอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งเป็นพระป่า...ท่านเพิ่งจะมรณภาพไป...ข้าจึงออกเดินทางเพื่อแสวงหาหนทางของตนเอง"

เขาเล่าเรื่องราวที่ผสมผสานความจริงและความเท็จเข้าไว้ด้วยกัน...เขาเป็นศิษย์ของพระป่าจริง...ท่านเพิ่งมรณภาพไปจริง...และเขากำลังเดินทางจริง

เขาเพียงแค่ไม่ได้บอกว่า...นักบวชป่าผู้นั้นคืออดีตกษัตริย์...และครอบครัวที่เขาอ้างถึงว่าตายไปแล้วนั้น...คือเจ้าเมืองแห่งล้านนาผู้เป็นตาของเขาเอง

เจ้าพระยาเพชรพิไชยพยักหน้ารับฟังอย่างช้าๆ...แววตาของท่านยังคงเปี่ยมด้วยความสงสัย...ท่านรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด

เด็กกำพร้าธรรมดาจะมาจากไหนถึงมีฝีมือดาบที่ร้ายกาจและมีพลังลึกลับถึงเพียงนี้...แต่ท่านก็เลือกที่จะไม่ซักไซ้ต่อ...ท่านสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของเด็กหนุ่ม

และในฐานะผู้ใหญ่...ท่านเลือกที่จะเคารพในบาดแผลนั้น

"เช่นนั้นรึ" ท่านเจ้าเมืองกล่าวเรียบๆ "ไม่ว่าอดีตของเจ้าจะเป็นเช่นไร...แต่ปัจจุบัน...เจ้าคือผู้มีพระคุณของข้าและคนทั้งเมืองชากังราว...เจ้าได้ช่วยพวกเราไว้จากหายนะ...วีรกรรมของเจ้าที่กำแพงเมืองวันนั้น...ได้กลายเป็นตำนานเล่าขานไปทั่วแล้ว"

คำอินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ตำนานรึขอรับ"

"ใช่...บัดนี้ชาวเมืองต่างขนานนามเจ้าว่า 'นักรบไร้นาม'...ชัยชนะของเจ้าที่มีต่อแม่ทัพอสูรตนนั้น...ได้ปลุกขวัญและกำลังใจของทหารและชาวเมืองให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง...เจ้าไม่เพียงแต่ช่วยรักษาประตูเมืองไว้ได้...แต่เจ้ายังได้มอบ 'ความหวัง' ให้แก่พวกเราทุกคน"

คำอินทร์นิ่งเงียบไป...เขาไม่เคยคาดคิดว่าการกระทำที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ชั่ววูบในตอนนั้น...จะส่งผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

เขาไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษ...เขาเพียงแค่ไม่อาจทนเห็นผู้คนล้มตายไปต่อหน้าต่อตาได้อีกต่อไป

"แล้ว...สถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นไรบ้างขอรับ...พวกมัน...จะกลับมาอีกหรือไม่" คำอินทร์ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

สีหน้าของเจ้าพระยาเพชรพิไชยพลันเคร่งขรึมลงทันที

"กลับมาแน่" ท่านตอบอย่างหนักแน่น "กองกำลังที่เราผลักดันกลับไปได้นั้น...เป็นเพียงทัพหน้า...เป็นเพียงหน่วยทะลวงฟันของพวกมันเท่านั้น...ทัพหลวงที่แท้จริงของพม่าซึ่งนำโดยแม่ทัพใหญ่ 'เนเมียวสีหบดี' ยังคงตั้งค่ายอยู่นอกเมือง...รอเวลาที่จะเข้าตีนครแห่งนี้ให้แหลกเป็นผุยผง...เราเพียงแค่ซื้อเวลา...และทำให้พวกมันต้องประเมินกำลังของเราใหม่เท่านั้น"

คำอินทร์รับฟังข้อมูลนั้นพลางขบคิดตาม...หนทางสู่ล้านนาของเขา...ดูเหมือนจะถูกตัดขาดไปโดยปริยาย...การเดินทางผ่านแดนข้าศึกที่กำลังเตรียมทำสงครามใหญ่นั้น...คือการฆ่าตัวตายชัดๆ

ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นเอง...เจ้าพระยาเพชรพิไชยก็ได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้...น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความจริงจังและมีความหวังเจือปนอยู่

"คำอินทร์...ข้ารู้ว่าเจ้ามีเป้าหมายในการเดินทางของเจ้า...และข้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเหนี่ยวรั้งเจ้าไว้"

"แต่ในฐานะเจ้าเมือง...ในฐานะสหายร่วมรบ...และในฐานะที่ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า...ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะร้องขอ"

ท่านโน้มตัวเข้ามาใกล้...มองลึกเข้าไปในดวงตาของคำอินทร์...

"ร่างกายของเจ้ายังคงบาดเจ็บสาหัส...และหนทางข้างหน้าก็เต็มไปด้วยอันตราย...ข้าอยากจะขอให้เจ้าพักรักษาตัวอยู่ที่จวนของข้าแห่งนี้...ในฐานะแขกคนสำคัญที่สุดของข้า...จนกว่าเจ้าจะหายดีเป็นปกติ"

"และเมื่อวันนั้นมาถึง...ข้าก็อยากจะขอร้องให้เจ้า...อยู่ช่วยข้า...ช่วยเหล่าทหาร...และช่วยชาวเมืองชากังราว...ปกป้องเมืองแห่งนี้...ต่อสู้กับกองทัพพม่าเคียงข้างพวกเรา...จนกว่าศึกครั้งนี้จะจบลง...เจ้าจะยอมรับคำขอของข้า...ได้หรือไม่"

ข้อเสนอนั้น...ดังก้องอยู่ในหัวของคำอินทร์

มันคือทางแยก...คือการตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะกำหนดเส้นทางชีวิตของเขาต่อไป

เป้าหมายเดิมของเขาคือล้านนา...คือการตามหาอดีต...คือการชำระแค้นส่วนตัว

แต่ข้อเสนอของเจ้าเมืองผู้นี้...คือการต่อสู้เพื่อปัจจุบัน...คือการปกป้องชีวิตของผู้คนนับหมื่น...เป็นคนบริสุทธิ์ที่โดนภัยสงครามรุกราน

เขามองใบหน้าของเจ้าพระยาเพชรพิไชย...ชายผู้สูงศักดิ์ที่ปฏิบัติต่อเขาด้วยเกียรติสูงสุด...

แล้วเขาก็นึกถึงคำพูดสุดท้ายของหลวงปู่...

คำอินทร์หลับตาลงช้าๆ...แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง...

ในแววตาของเขา...ไม่มีความลังเลอีกต่อไปแล้ว...