ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ข่าวลือนายหญิงรองกินเนื้อมนุษย์กระจายไปทั่วจวน อี้เฮยได้ยินเช่นนั้นเขาก็ขมวดคิ้วกับข่าวนั้นก่อนเห็นสภาพของเฟยหลี่ เขารู้สึกขยะแขยง สั่งขังนางในห้องอาทิตย์นึง
ตอนนี้ฟ่านเว่ยกำลังขังตัวเองอยู่ในเรือน ทำให้ข่าวเรื่องนายหญิงรองกินคน ฮูหยินถึงกับล้มป่วยดูท่าจะจริง พวกเขาซุบซิบกันสนุกสนาน ตอนนี้สายเลือดสกุลเฟยต่างพากันเจอแต่เรื่อง
"เจ้าว่าคำสาปนั้น หมายถึงพวกนางหรือเปล่า"สาวใช้กระซิบเอียงคอไปอีกคน
"ข้าก็ว่าน่าจะหมายถึงพวกนางแหละ คำสาปของอนุ ไม่สินางปีศาจกำลังสาปแช่งพวกนางข้าว่าเจ้ารีบๆย้ายไปเถอะ"สาวใช้อีกคนเตือนให้นางหาเรื่องย้ายตำแหน่งใหม่ซะถ้าคำสาปนั้นมาโดนตัวพวกนางด้วยจะทำเช่นไรกัน
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าฟ่านเว่ยล้มป่วย แต่ความเป็นขริงเขาไม่ได้หวาดกลัวสักนิด
"อืมม~ หลงเปาตรงนั้น อ๊า~"ฟ่านเว่ยร้องออกมาอย่างลากยาว หลงเปาใจเต้นกระตุกบิดเขินอาย หน้าแดงก้ำ จมูกนั้นแดงบวม
"อ๊าา ตรงนั้น ดี ดี"หลงเปาที่กำลังนวดหลังให้ฟ่านเว่ยนั้นแทบวิญญาณหลุดร่าง กำเดาไหลพล่าน ใครเล่าให้นายตนร้องเสียงที่ดูลามกแบบนั้น เหตุใดต้องแกล้งเขาด้วย ตัวเขายังบริสุทธิ์อยู่นะ นายของเขาจะฆ่าเขาหรือไร ไม่รู้ตัวหรือไรว่าตนเองนั้นมีเสน่ห์ขนาดไหน ถ้าเขามีภรรยาเช่นนี้ เขาจะขังไม่ให้ใครเห็นเลย
ฟ่านเว่ยเห็นสภาพนั้นของหลงเปาเขาหัวเราะร่าอารมณ์ดี เหมือนตนกำลังพาเด็กน้อยให้เสียคน ก่อนที่เขาหยุดหัวเราะทำหย้านิ่งจริงจัง หลงเปาเห็นเช่นนั้นก็มองตาปริบๆใสไร้เดียงสา
"ถ้าหากข้าเป็นไรไป เจ้าจะอยู่อย่างไร"ฟ่านเว่ยเอยเสียงเรียบเนิบๆ หลงเปาตกใจ ก่อนที่น้ำตาใสจะเริ่มคลอ
"ฮูหยินเหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้นกันเล่าขอรับ รู้ไหมขอรับว่ามันเป็นลาง "หลงเปาตะโกนออกไป
"หลงเปาน้อย เจ้ามีครอบครัวหรือเปล่า"ฟ่านเว่ยถามขึ้น หลงเปาก้มหน้าลง
"มีขอรับ แต่ตอนนี้ไม่มีขอรับ"หลงเปากัดริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้า
"ทำไมหรือ"ฟ่านเว่ยถามต่อ
"ข้าน้อยไม่มีที่ให้กลับไปแล้วขอรับ"น้ำตานั้นเริ่มไหลหยดลง
"บิดามารดาข้าน้อยเสียไปแล้ว เหลือเพียงญาติฝั่งแม่เท่านั้น ข้าน้อยมักโดนรังแกตลอด ญาติฝั่งข้ารังเกียจดูแคลนข้า จนข้าถูกป้าขายให้กับท่านเสนาบดีเมื่อ 2ปีก่อน จนได้พบท่าน ข้ามีความสุขมากๆเลยขอรับ ถึงแม้จะถูกรังแกดูถูกดูแคลนเหยียดหยามก็ตาม แง"เด็กน้อยร้องไห้ออกมา ตลอดมาหลงเปาพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง
"เอาละๆ ข้าแค่พูดไปอย่างนั้นแหละ เจ้าไม่ต้องห่วงอยู่กับข้า ชีวิตนี้ของเจ้าในตอนนี้อยู่ในมือข้า ข้าจะให้เจ้ามีแต่ความรุ่งเรืองในอนาคต หลังจากนั้นเจ้าจะได้จัดการกับคนที่เคยดูถูกเจ้า เอาให้สาสมไปเลย"ฟ่านเว่ยกอดคอเด็กน้อย ก่อนวาดฝันนั้นให้ หลงเปาหยุดร้อง
หลงเปามองหน้านายตน น้ำหูน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าสงสาร ฟ่านเว่ยก็หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย หลงเปาเองก็หัวเราะตาม ตอนนี้ฟ่านเว่ยเป็นคนที่หลงเปาอยากจุดธูปบูชาเสียแล้ว
"แต่ถ้าข้าเกิดไรขึ้นละ"เสียงหัวเราะหยุดลง หรี่ตาลง
"ท่านยังไม่หยุดอีกหรือ ท่านอยู่ไหนข้าน้อยก็อยู่ที่นั้น "หลงเปาขมวดคิ้วลง เชิดหลังขึ้นตบอกตัวเอง
"ข้าแค่บอกว่าถ้า"ฟ่านเว่ยกระตุกยิ้ม ก่อนปล่อยหลังคอนั้นของหลงเปา เดินกลับไปนั่งเอนตัวลงยกขาขึ้นข้างนึง มือไว้ใต้คาง หรี่ตาลงมองหลงเปา หลงเปาเงียบไม่พูดจาก่อนที่จะนิ่งจ้องมองฟ่านเว่ยหลังตรง
"เจ้าจำร้านที่ข้าให้เจ้าไปส่งจดหมายได้หรือไม่"ฟ่านเว่ยถาม หลงเปานึกก็ขมวดหัวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
"ฮา ถ้าเกิดไรขึ้นกับข้า ในใต้หมอนข้ามีตั๋วเงินอยู่ให้เจ้าไปไถ่ตัวเองออกซะ หลังจากสามวันจากนั้นให้เจ้าไปที่ร้านนั้น เข้าใจไหม"รอยยิ้มหยุดลง หรี่สายตาที่คมกริบมองหลงเปา หลงเปาตัวสั่น
"เข้าใจไหม"เสียงนั้นเอยออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้หลงเปาหยุดสั่นเขาทำหน้าจริงใจ
"เข้าใจขอรับ"เสียงนั้นดังขึ้น
"ดี ฮา ฮา"ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมาอารมณ์ดี หลงเปาเห็นแบบนั้นก็รีบเช็ดน้ำหูน้ำตาก่อนจะรีบไปบีบต้นขานั้น

เมืองหลวงเต็มไปด้วยฝูงคนมากมาย วันนี้มีงานเทศกาลที่ฮองเฮาทรงจัดงานให้ประชาชนไม่ว่าชายหญิงลูกขุนนาง พ่อค้า หรือ สามัญชนคนอื่นได้มีโอกาสได้ร่วมการประกวดแข่งขันพายเรือ บนถนนครึกครื้น มีชีวิตชีวา
คนในสกุลอี้เองก็ไปร่วมงานนี้ เผื่อมีโอกาสได้ติดต่อกับพวกขุนนาง แม้แต่เฟยหลี่ที่ควรถูกกักบริเวณนางก็ได้มาร่วมงาน ฟ่านเว่ยเองก็ออกมาร่วมงานด้วย หลงเปามองซ้ายขวาอย่างตื่นเต้น ใจเขาเต้นสั่นกระดิกเหมือนลูกสุนัขตัวน้อย ฟ่านเว่ยก็ยิ้มออกมาส่ายหัว มีผู้คนมองมาที่เขามากมายด้วยรูปลักษณ์ที่สะดุดตา
"ฮูหยินขอรับ ท่านงดงามจนมีแต่คนมองหมด ข้าน้อยรู้สึกอิจฉายิ่งหนัก"หลงเปาพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ ฟ่านเว่ยเหลือบไปมองเห็นแฝงขายโคมกระดาษ
"หลงเปาน้อย เจ้าช่วยไปซื้อขนมถังหูลู่ให้ข้าหน่อย ข้าอยากกินนะ"หลงเปารีบรับคำรีบไปทันที ฟ่านเว่ยเดินไปที่แฝงโคมนั้น เขาหยิบโคมกระดาษรูปสัตว์รูปต่าง ทั้งสุนัข แมว กระต่าย หมู
"ตอนนี้ ฝั่งท่านพ่อเป็นยังไงบ้าง"ฟ่านเว่ยหยิบโคมนั้น พลิกซ้ายพลิกขวาหรี่ตาลง
"ตอนนี้ฝั่งชายแดนอุดรกำลังรุนแรงขึ้น เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ข้าศึกแอบมาเผาหมู่บ้าน ขโมยเสบียงท่านอ๋องจึงเป็นคนลงไปจัดการเอง สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ว่าท่านอ๋องไล่ตามคนของชนเผ่าฝูตวนไปจนตกลงเหวแม่น้ำ ตอนนี้ยังหาตัวท่านอ๋องไม่เจอ ตอนนี้ซื่อจือกำลังคุมทัพอยู่ขอรับ"คนขายโคมกระดาษตอบไปเสียงสงบนิ่ง ฟ่านเว่ยหยุดค้าง ขมวดคิ้วพ่อของเขาตอนนี้หายตัวไปงั้นหรือ หรี่ตาก่อนที่จะถามเสียงราบเรียบ
"แล้วตอนนี้ท่านแม่รู้เรื่องนี้หรือไม่"
"ยังไม่ทราบขอรับ ท่านซื่อจือเป็นคนระงับไว้"ฟ่านเว่ยสูดหายใจเข้า ดวงตาของเขาเย็นเฉียบ
"ท่านลุง ท่านย่าเล่า"
"ฝ่าบาทได้ส่งกองกำลังออกไปตามหาอย่างลับๆแล้วขอรับ"เมื่อสิ้นคำนั้นฟ่านเว่ยก็อดรู้สึกสั่นไม่ได้ ในใจเขารู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกไม่ดีว่าจะมีไรเกิดขึ้นกับเจ้าพ่องี่เง่านั้น ในหัวเขาฝุดภาพบางสิ่งในชาติก่อนได้ นิยายที่เพื่อนของเขาชอบอ่าน อ๋องผู้สูงศักดิ์ความจำเสื่อมพบรักกับสาวชาวบ้าน ทั้งที่มีชายาอยู่แล้วก่อนที่จะมากำจัดชายาของตน รอบตัวเขาเย็นลง เม้มริมฝีปากลง ในมือบีบโคมนั้นจนยับยู่ยี่
เขาใช้พลังไม้คอยสอดส่องหาเจ้าพ่องี่เง่านั้น ขออย่าเป็นแบบที่เขาคิดเชียว หนังตาข้างขวากระตุกยิบๆ
"ฮูหยินขอรับ"หลงเปารีบวิ่งมา ฟ่านเว่ยรีบเปลี่ยนกลับเป็นเหมือนเดิม เผยรอยยิ้มออกมา
พวกเขาเดินเล่นไปเรื่อยๆ ฟ่ายเว่ยกำลังขมวดคิ้วหุบพัดลงอย่างเคร่งเครียด หลงเปามองก็รู้สึกกังวลก่อนที่ตาของเขาจะไปเห็นบางสิ่ง
"ฮูหยินขอรับ ท่านชื่นชอบเรื่องสนุกสินะขอรับ ตอนนี้ข้ามีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว"หลงเปาเอยอย่างสดใส ตายังคงมองสิ่งนั้น ฟ่านเว่ยเห็นก็มองตามก่อนดวงตาของเขาจะสว่างขึ้นและหัวเราะเบาๆ
ทิศทางนั้นคือ เฉียวหลิงที่กำลังพลอดรักกับเซียงหลี่สาวใช้ของอี้เหลียน เขาส่ายหัวยิ้มแย้มก่อนเดินจากไป พลันนั้นก็มีเสียงดัง เห็นเฉียวหลิงกับอี้เหลียนทะเลาะกัน นางตบหน้าเซียงหลี่หนึ่งฉากดังสนั่น ฝูงชนต่างมองละครฉากนั้นอย่างสนุกสนาน เฉียวหลิงอับอายเขาผลักตัวอี้เหลียนล้มลงก่อนที่นางจะสลบไป ฟ่านเว่ยยกยิ้ม เซียงหลี่ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ งูพิษที่แว้งกัด
เขาอารมณ์ดี โบกพัดไปมาเขาเดินไปที่สกุลอี้อยู่พวกเขารีบไปที่ลานจัดงานแข่งขันเรือ เขากำลังรับชมการแข่งขันเรือที่ดุเดือด เขาเหลือบตามองวันนี้นอกจากเฟยหลี่ที่มา แล้วยังมีฉินผิงที่แต่งตัวเต็มยศอย่างสวยงาม จากรูปลักษณ์ที่ผอมแห้ง ผมเผ้าแข็งกรอบ เหี่ยวเฉาแก่ แต่ตอนนี้นางมีเนื้อมีนวลใบหน้าอ่อนเยาว์ ผมยาวเงางามเป็นที่สะดุดตา กริยามารยาทสง่าดูเป็นหญิงสาวบัณฑิต สมกับเป็นมารดาของท่านเสนาบดี
อี้เฮยเห็นเขาก็เหมือนได้ย้อนไปในสมัยที่พึ่งแต่งกันใหม่ เขารู้สึกลุ่มหลงในตัวนาง ตอนนี้เขาเอาอกเอาใจนาง เฟยหลี่เห็นเช่นนั้นนางก็กัดฟันจ้องมองฉินผิงอย่างเครียดแค้น ฉินผิงก็มองนางยิ้มรับ
"กรี๊ด!!"ทันใดนั้นก็มีกรี๊ดร้องดังขึ้น ฝูงชนต่างแหวกทางออก เห็นชายสวมชุดชักดาบออกก่อนที่จะพุ่งมาสกุลอี้ มันเบียนดาบฟันฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยโดนดาบฟันที่คอเต็มๆก็กระอักเลือดออกมาเลือดแดงสดนั้นพุ้งกระจายไปทั่ว เขาจับคอ ดวงตานั้นเปื้อนเต็มไปด้วยเลือด เลือดออกจากปากจำนวนมาก เขาหันไปมองเฟยหลี่ ที่ตอนนี้นางตกใจเฮือก ฝูงชนแแตกตื่นกรี๊ดร้องรีบวิ่งหนีไป ชายชุดดำรีบวิ่งกระโดดหายไปเมื่อทหารยามวิ่งมา
"ท..ท่า..แค่กๆ..ท่าน..ปะ..ป้าแค่กๆ..ร..รอง..ทะ..ทำ..ไมแค่กๆ"ฟ่านเว่ยฝืนเปล่งเสียงออกมา พยายามเดินเข้าไปใกล้เฟยหลี่อย่างยากลำบาก หลงเปาที่ยังคงตกใจอยู่นั้น ก็กร๊ดร้องออกมารีบไปจับฟ่านเว่ย
"ฮูหยิน ฮูหยิน"เมื่อหลงเปาจับฟ่านเว่ย เขาล้มลงแน่นิ่งไป หลงเปาตื่นตระหนก ตัวฟ่านเว่ยเย็นเฉียบ ใบหน้านั้นซีดไร้สี เขาค่อยๆหันไปมองเฟยหลี่ที่ตอนนี้กำลังล้มลงตัวสั่น
ตอนนี้3วันงานศพผ่านไปแล้ว เขาร้องไห้ตาแดง เขาได้แต่กำมือตัวเอง นายหญิงใหญ่กลับมายึดอำนาจคืนจากนายหญิงรองได้แล้ว นางโดนกักบริเวณห้ามออกมาอีก ทหารที่ตามล่านักฆ่าชุดดำก็เจอตัวแต่เหลือแต่ร่างที่ไร้วิญญาณ ไม่สามารถสืบต่อได้ว่าฝีมือผู้ใด แต่ผู้คนต่างสงสัยนายหญิงรองคำพูดสุดท้ายของฮูหยิน และแล้วหลังที่นายหญิงใหญ่ยึดอำนาจคืนก็มีข่าวลือ เรื่องที่ว่าฮูหยินเป็นคนพบว่านายหญิงรองกินเนื้อคนอาจทำให้นางแค้น
หลงเปาหยุดร้องไห้ก่อนเช็ดน้ำตานั้น เขายังจำคำพูดของฮูหยินได้ เดินไปเปิดหมอนเขาพบตั๋วเงินก่อนเอาไปไถ่ตน แล้วมุ่งหน้าที่ร้านขายยาฉีผิง
เขาจะต้องเข้มแข็งขึ้นเพื่อที่จะล้างหนี้ให้นายตน
---------------อี้หลง:"เมื่อไหร่ข้าจะได้ออกบ้าง" กระพริบตาปริบๆ ฟ่านเว่ย:"ตายซะ อี้หลง"ปาแจกัน อี้หลงหลบจับร่างนั้นกดลง-----------------หลงเปายังคงอายุแค่ 13 เองนะ ยังคงเป็นเด็กน้อยใสๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 18

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 18

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้