Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

หลังจากเย็นวันนั้น ลี่อินกับซินอี๋ก็เดินกลับไร่ด้วยกัน บรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยความเงียบสบาย ๆ ไม่มีบทสนทนาเร่งรีบ มีเพียงเสียงรองเท้ากับลมเย็นที่พัดใบไม้ไหว

เมื่อถึงบ้าน ทั้งสองต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ลี่อินตั้งใจจะเดินต่อไปเก็บผักเล็กน้อยในแปลงท้ายไร่ แต่เมื่อเดินอ้อมผ่านแนวต้นชา เธอกลับต้องชะงัก

ตรงศาลาไม้เล็ก ๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้แปลงชา เธอเห็นชายในชุดคลุมแม่ทัพกำลังนั่งเงียบ ๆ มองไปยังแนวภูเขาด้านไกล สายตาเขานิ่งแต่เต็มไปด้วยความคิด

**โจ ซือเหยียน**

เขาไม่ได้สวมเกราะเต็มยศเหมือนตอนกลางวัน แต่ก็ยังคงดูสง่างาม เงียบขรึม และมี ‘บางอย่าง’ อยู่ในแววตาที่ทำให้ลี่อินอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขากำลังคิดถึงใครอยู่

‘ก็รู้แหละว่าต้องมีคนอยู่ในหัว...’ เธอยิ้มมุมปากเล็ก ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปทักด้วยน้ำเสียงสดใส

“ท่านแม่ทัพ...ท่านมาทำอะไรที่นี่หรือ? ข้าแอบเห็นท่านตอนอยู่ร้านชา แต่คิดว่าท่านคงไม่เห็นข้า”

โจ ซือเหยียนหันมาช้า ๆ ดวงตาคมสบตาเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยแบบคนมีฟอร์ม “ข้า...มีภารกิจตรวจความปลอดภัยของไร่นี้และหมู่บ้านโดยรอบ”

“โอ้...ถึงกับต้องมาตรวจใกล้ศาลาใต้ต้นไม้เลยหรือเจ้าคะ?” ลี่อินยิ้มตาหยีแบบเจ้าเล่ห์

แม่ทัพหนุ่มนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “ที่นี่สงบดี ข้า...เลือกพักสายตาที่นี่ระหว่างเดินตรวจ”

ลี่อินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะแกล้งพูดขึ้น “แล้วท่านจะพักในเมืองนี้อีกหลายวันไหม? หรือจะวนไปที่ร้านน้ำชาอีก...บางทีอาจจะมี ‘เบลนด์พิเศษ’ ที่ท่านติดใจอยู่ก็ได้นะคะ”

คำพูดนั้นทำเอาโจ ซือเหยียนหันขวับมามอง เธอเห็นหูเขาแดงขึ้นเล็กน้อย แม้สีหน้ายังนิ่งอยู่

“เจ้ารู้มากเกินไปแล้ว” เขาพูดเรียบ แต่ดวงตานั้นเหมือนแอบยิ้มเบา ๆ

“ข้าไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ...แค่คาดเดาตามกลิ่นชาเท่านั้นเอง” ลี่อินหันหลังกลับพลางเดินจากไป พร้อมทิ้งประโยคสุดท้ายไว้

“บางที...ชาอาจไม่ได้กลมกล่อมเพราะรสหรอกนะคะ แต่อาจเป็นเพราะ ‘คนชง’ ก็ได้”

แม่ทัพโจยังคงนั่งนิ่ง แต่ดวงตากลับไม่ไหวเหมือนเดิมอีกต่อไป...